Διαβάστε το πρώτο μέρος της ανταπόκρισης ΕΔΩ: http://www.rockoverdose.gr/news_details.php?id=32948
Σειρά έχει το Σάββατο, το οποίο από άποψη metal, μόνο άδειο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Πάλι καλά υπήρχαν στο πρόγραμμα οι πιτσιρικάδες Lost Society, οι φοβεροί Stam1na και ο Θρύλος των τεράστιων Hanoi Rocks, Michael Monroe. Αυτά τα τρία acts ήταν που με έκαναν να επισκεφτώ το festival και το Σάββατο καθώς και η φινλανδή ταλαντούχα Jenni Vartiainen που έχει φωνάρα.
Ας ξεκινήσουμε με τους Stam1na. Όνομα και πράγμα. Τρομερή ενέργεια. Οι φινλανδοί είναι πολύ διάσημοι στη χώρα τους, το στυλ τους χαρακτηρίζεται ως progressive/death metal, ωστόσο εγώ πιστεύω πως κανείς πρέπει να τους ακούσει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Το θέμα είναι πως εκείνο το Σαββάτο γύρω στις 5 το απόγευμα πραγματικά κατάλαβα γιατί θεωρούνται τόσο καλοί και οι Φινλανδοί metalheads τους λατρεύουν. Το τι έγινε με λίγα λόγια μπορώ να το περιγράψω. Βασικά, 2 λέξεις θα πω: ασταμάτητο moshpit. Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που παρευρέθηκα σε συναυλία, στην οποία το κοινό σε κάθε, μα κάθε τραγούδι δημιουργούσε pits, από το intro ακόμα μέχρι και στα πιο «χαλαρά» τους κομμάτια. Απίστευτο. Παρ’ όλο που η μπάντα τραγουδάει μόνο στα φινλανδικά, δε φάνηκε να πειράζει άλλους ξένους παρευρισκόμενους και φυσικά ούτε και εμένα. Τελευταία κυκλοφορία τους το “SLK” το οποίο παρόλο που κυκλοφόρησε μόλις 5 μήνες πριν, ο κόσμος το αγάπησε και αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στα “Dynamo” και “Panzerfaust” στα οποία επικράτησε πανικός. Ο κιθαρίστας τους Pekka Olkkonen αργότερα μου αποκάλυψε πως αυτή τους η συναυλία ήταν η καλύτερη που έχουν κάνει για φέτος. Καταλαβαίνεται δηλαδή τι έγινε, όταν το ίδιο το συγκρότημα πιστεύει πως το live ήταν τέλειο. Ήταν και με το παραπάνω!
Setlist:
Ristiriita
Panzerfaust
Vapaa maa
Kuoliaaksi ruoskitut hevoset
Luova hulluus
Dynamo
Masiina
Susi-ihminen
Rautasorkka
SLK
Valtiaan uudet vaateet
Eloonjäänyt
Σειρά είχε το νέο αίμα του thrash metal, Lost Society. Παρόμοια περίπτωση με τους Santa Cruz, αν εξαιρέσεις το είδος μουσικής. Δηλαδή μιλάμε για παιδια ηλικίας 19-20 χρονών που πραγματικά σπέρνουν! Προς έκπληξη μου διαπίστωσα, πως αυτή τη φορά θα εμφανιζόντουσαν στη μικρότερη σκηνή του φεστιβάλ, πράγμα πολύ περίεργο καθώς από μόνοι τους μαγνητίζουν πολύ κόσμο, που δε θα χωρούσε ούτε καν στο χώρο μπροστά από τη μικρή σκηνή. Έτσι κ έγινε, φυσικά. Υπερβολικά πολύς ο κόσμος που μαζεύτηκε για να δει τους ταλαντούχους μικρούς. Όπως πάντα, οι Lost Society μετέτρεψαν το live σε πεδίο μάχης. Φοβερά riffs και solos που σπάνια θα ακούσεις σε νέες thrash μπάντες, ξεσήκωσαν το κοινό από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Η δεύτερη φορά που τους έβλεπα και θα το ξαναπώ, αυτή η μπάντα έχει πολύ μέλλον. Τσεκάρετε τον τελευταίο τους δίσκο “Terror Hungry” (από Nuclear Blast παρακαλώ) και αποφασίστε αν έχω δίκιο η όχι. Το σίγουρο είναι ότι στο show τους τα έδωσαν όλα!
Setlist:
Attaxic
Tyrant Takeover
Toxic Avenger
KILL (Those Who Oppose Me)
Terror Hungry
Αρκετή ώρα μετά, γύρω στις 9 το βράδυ και στο μεγαλύτερο stage του festival, είχε έρθει η ώρα για τον Michael Monroe. Ότι και να πω για αυτόν τον άνθρωπο είναι λίγο. Πραγματικός rockstar που ξέμεινε απ’ τα 80s. Forever Young και τέτοια. Φοράει και lipstick και του πάει πιο πολύ απ’ ότι σε μένα! Ντάξει, θα προτιμούσα να τον έβλεπα με Hanoi Rocks, αλλά κάτι τέτοιο όπως γνωρίζετε είναι πρακτικά αδύνατο. Πάντως όπως και να έχει, ο τύπος ήταν καταπληκτικός. Αγαπημένο παιδί του κοινού, ο Monroe παραμένει μέχρι και σήμερα αυθεντικός. Ταχύτητα, δυνατές κιθάρες, όμορφες μελωδίες και ένας βρώμικος punk/sleaze/hard rock ήχος ήταν τα στοιχεία που χαρακτήρισαν αυτή τη συναυλία. Ε πώς να το κάνουμε, είναι αλήτης και στα 52 του ο άνθρωπος! “Dead, Jail or Rock N’ Roll” δηλαδή, στο άκουσμα του οποίου το κοινό έδειξε έτοιμο για όλα. Ta “Soul Surrender” σε πιο punk ρυθμό και “Modern Day Miracle” σε πιο κλασσικό, εξισορρόπησαν τα πράγματα, ενώ οι κομματάρες “Child Of The Revolution” και “Stained Glass Heart” έδειξαν γιατί ο Michael Monroe είναι σαν το παλιό κρασί, δε χάνει ποτέ την αξία του! Είπαμε, ο νέος είναι ο ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς! Και ο συγκεκριμένος παλιός είναι πολύ αλλιώς. Άπιαστος και μεγαλειώδης. Νιώθω τυχερή που είχα την ευκαιρία να τον δω! To set του έκλεισε με το δυναμικό “Got Blood?” και η αυλαία για το Σάββατο έπεσε έτσι με έναν υπέροχο τρόπο, που μας άφησε λίγο πίσω στο χρόνο, να αναπολούμε το παλιό καλό rock n roll.
Setlist:
'78
(Unknown)
TNT Diet
Ballad of the Lower East Side
Horns and Halos
Trick of the Wrist
Dead, Jail Or Rock N' Roll
18 Angels
Child of the Revolution
Nothin's Alright (Demolition 23. song)
Stained Glass Heart
Soul Surrender
Modern Day Miracle
Up Around the Bend (Creedence Clearwater Revival cover)
Got Blood?
Την επόμενη μέρα, επισκεφτήκαμε το χώρο του φεστιβάλ πιο νωρίς απ’ ότι συνήθως. Το μόνο act που με ενδιέφερε να δω ήταν οι “The Local Band”, με άλλα λόγια το.. «τοπικό συγκρότημα». Για όσους δεν ξέρουν πρόκειται για ένα all-star σχήμα που αποτελείται από τους: Jussi69 (The 69 Eyes) στα ντραμς, Alexi Laiho (Children Of Bodom) στην κιθάρα, Olli Herman (Reckless Love) στη φωνή και Archie Kuosmanen (Santa Cruz) στο μπάσο. Με έδρα τους το Ελσίνκι, οι παραπάνω ταλαντούχοι μουσικοί βρέθηκαν για πρώτη φορά μαζί στη σκηνή τα Χριστούγεννα του 2013, κάνοντας ένα απίστευτο sold-out show στη Φινλανδία, και παίζοντας μόνο 80’s διασκευές, τύπου Motley Crue, Kiss, Guns N Roses, Bon Jovi και πάει λέγοντας! Έτσι και την Κυριακή στο Ruisrock, ανέβηκαν στη σκηνή και στήθηκε ένα απίστευτο πάρτυ! Μία εμφάνιση που την περιμέναμε καιρό, τα μέλη της μπάντας ήταν γεμάτοι κέφι και το διασκέδασαν! Το ίδιο φυσικά και το κοινό. Και ενώ ο Olli Herman τόνισε πως δεν έχουν γίνει πολλές πρόβες (λογικό, αν κανείς σκεφτεί το φορτωμένο πρόγραμμα του καθενός), η μπάντα έδειξε να είναι ενωμένη και εκτέλεσαν όλα τα κομμάτια πολύ καλά! Ως λάτρης της glam/hard rock σκηνής των 80s και βλέποντας μερικούς από τους αγαπημένους μου μουσικούς να διασκευάζουν αγαπημένα μου κομμάτια, μπορώ να χαρακτηρίσω ολόκληρο το show τέλειο! Ωστόσο, πρέπει να σταθώ σε δύο σημεία που για μένα ξεχώρισαν! Το πρώτο δεν είναι άλλο από το “Pour Some Sugar On Me” των Def Leppard. Κλασσικό και ερωτικό, δεν με εξέπληξε καθόλου όταν αντίκρισα καμιά 20αριά γκόμενες να βγαίνουν στη σκηνή και να χορεύουν ασταμάτητα (ξέρετε τι χορό εννοώ :P) και στην πορεία σκάνε μύτη στη σκηνή και μέλη των Lost Society αλλά και οι υπόλοιποι των Santa Cruz και αρχίζουν να χορεύουν και αυτοί, κουβαλώντας και ένα μπουκάλι Jack Daniels, έτσι για την πόζερ ρε γ@μώτο! Tο δεύτερο, ήταν και το κομμάτι με το οποίο κλείσανε, που δεν ήταν άλλο από το “Livin’ On A Prayer” των Bon Jovi. Τι να πω. Είναι άλλη φάση να βλέπεις τον Alexi Laiho να κάνει τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Sambora! Εγώ δηλαδή γέλασα και λίγο! Αλλά ήταν απίστευτη ατμόσφαιρα! Κοινό και μπάντα έγιναν ένα τραγουδώντας, ωραίο στήσιμο και pyro στη σκηνή, ήταν εντυπωσιακό! Σίγουρα μία από τις καλύτερες εμπειρίες μου, όσον αφορά τις συναυλίες που έχω πάει, ήταν κάτι διαφορετικό. Ελπίζω κάποτε να έχω την ευκαιρία να τους ξαναδώ, αν και όπως ανέφερα αυτή ήταν μόλις η δεύτερη εμφάνιση τους μετά το Δεκέμβριο του 2013! Αλλά ποτέ δε ξέρεις!
Setlist:
Shout At The Devil (MÖTLEY CRÜE)
Looks That Kill (MÖTLEY CRÜE)
Yankee Rose (DAVID LEE ROTH)
Too Young To Fall In Love (MÖTLEY CRÜE)
Nothin' But A Good Time (POISON)
Dead Or Alive (BON JOVI)
Summer Of ’69 (BRYAN ADAMS)
Pour Some Sugar On Me (DEF LEPPARD)
Panama (VAN HALEN)
Nightrain (GUNS N' ROSES)
Livin’ On A Prayer (BON JOVI)
Για να κλείσω αυτό το μεγάλο review, θα αναφέρω απλά ότι γενικότερα, το festival τα σπασε! Μπορεί να μην ήταν αποκλειστικά rock/metal, αλλά σίγουρα ήταν μοναδικό και συναρπαστικό από όποια οπτική και αν το δεις, είτε αυτή είναι η διοργάνωση, είτε οι καλλιτέχνες ή οτιδήποτε άλλο. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους σκέφτονται να περάσουν το καλοκαίρι τους στην όμορφη Φινλανδία!
Για το RockOverdose,
Σοφία Ντούσκα
Comments
