Σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Φινλανδίας, στο νησάκι Ruissalo στην πόλη Turku είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ στο Ruisrock festival. Το δεύτερο πιο παλιό φεστιβάλ στην Ευρώπη, που χρονολογείται από τα 1970s, αυτή τη χρονιά έσπασε κάθε ρεκόρ! 93.000 κόσμος επισκέφτηκε το φεστιβάλ και τις τρεις μέρες με την Παρασκευή (4.7) και το Σάββατο (5.7) να γίνονται sold out με 35.000 κόσμο. Ίσως βέβαια σε αυτό να έπαιξε το ρόλο του το γεγονός ότι το φεστιβάλ αυτό προσέφερε μεγάλη ποικιλία από συγκροτήματα και καλλιτέχνες, προσελκύοντας έτσι κοινό με όλα τα γούστα! Από metal μέχρι… θα καταλάβετε παρακάτω! Ο καιρός φυσικά ήταν υπέροχος. Ιούλιος στη Φινλανδία (δε με χάλασε..), με ούτε ανυπόφορη ζέστη αλλά ούτε και κρύο, ο τέλειος συνδυασμός! 5 stages, η θάλασσα στα πόδια σου και… κάπου εδώ θα χρησιμοποιούσα τη φράση «κάναμε τη νύχτα μέρα!» αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν νυχτώνει εκεί έτσι κ αλλιώς. Για να μην τα πολυλογώ, από άποψη περιβάλλοντος, το μέρος ήταν ειδυλλιακό! Ο κόσμος ήταν τρελαμένος, και το αλκοόλ σε υπερκατανάλωση, τα μάτια μου είδαν πολλά τρελά και κουλά πράγματα. Μια μικρή γεύση μπορείτε να πάρετε και στις φωτό. Anyway, σε αυτό το σημείο πρέπει να σας αναφέρω το καθημερινό line-up αυτών των τριών ημερών, για να καταλάβετε τι εννοούσα παραπάνω όταν ανέφερα την ποικιλία. Φεστιβάλ για όλα τα γούστα, έχουμε και λέμε:
Παρασκευή (4.7): David Guetta (fr), The Offspring (usa), Bastille (uk), Example (uk), Caribou (can), Mando Diao (swe), Cheek, Children of Bodom, Death Hawks, Hangman’s Voodoo, Erin, Olavi Uusivirta, Pariisin Kevät, Pietarin Spektaakkeli, Sanni, Santa Cruz, Stone, Tuomo, YO! SDT Raps
Σάββατο (5.7): Lily Allen (uk), Studio Killers (uk), Future Islands (usa), Veronica Maggio (swe), Pepe & Saimaa, Michael Monroe, Haloo Helsinki!, Jenni Vartiainen, J. Karjalainen, Popeda, Anna Abreu, Happoradio, Iisa, JVG, Lost Society, Mursusikari, DJ Polarsoul Rapshow, Risto, Roope Salminen & Koirat, Ruudolf & Karri Koira & Musta Barbaari & Aksim, Samuli Putro, Stam1na, Stig & Kullankaivajat, Tavastian Lauantaidisko DJ’s, Timo Lassy Band
Κυριακή (6.7): Wiz Khalifa (usa), Phoenix (fr), Suede (uk), Tame Impala (aus), You Me At Six (uk), First Aid Kit (swe), Icona Pop (swe), The 1975 (uk), Vesa-Matti Loiri, The Local Band, Kolmas Nainen, Gasellit, Jonna Tervomaa, Jukka Poika, Lieminen, Robin, Scandinavian Music Group, Vihreät Valot, The 5th of April
Τι έχετε να πείτε; Νομίζω ότι έχετε ήδη καταλάβει για ποιους καλλιτέχνες βρέθηκα εκεί και για ποιους πρόκειται να γράψω.. Ωστόσο θα τους αναφέρω μήπως τυχόν κάποιος θεωρεί ότι σκρολάροντας τη σελίδα θα διαβάσει για τον David Guetta! 😛
Children Of Bodom, Sonata Arctica, The Local Band, Lost Society, Stam1na, Santa Cruz, Michael Monroe, Stone, The Offspring και οκ, Jenni Vartiainen που δεν έχει και μεγάλη σχέση με τους προαναφερθέντες αλλά είναι θεά!
Φυσικά, το καλό με τη Φινλανδία και το γεγονός ότι ο μισός και βάλε πληθυσμός της είναι μεταλάδες ή έχουν συγκρότημα, είναι ότι τα παραπάνω συγκροτήματα ήταν ναι μεν τα μόνα που είδα στη σκηνή, αλλά στο κοινό όλο και κάποιον ξέμπαρκο θα πετύχαινες στο άκυρο. Θες Turisas; Reckless Love; Απ’ όλα είχε!
Για να πάρω όμως τα πράγματα με τη σειρά, ας ξεκινήσουμε με την Παρασκευή. Οι μπάντες που αποτελούσαν προτεραιότητα για μένα τη μέρα εκείνη ήταν οι Children Of Bodom, οι Sonata Arctica, οι Santa Cruz, και The Offspring που δε θα τους χαρακτήριζα και προτεραιότητα αλλά σίγουρα ωραία εμπειρία! Κινηθήκαμε λοιπόν στη σκηνή που πρώτοι έπαιζαν οι Santa Cruz. Πρέπει να πω πως η σκηνή εκείνη αν και όχι η μεγαλύτερη του φεστιβάλ, ήταν αναμφισβήτητα η πιο όμορφη καθώς ήταν ακριβώς δίπλα στη θάλασσα (σε φάση μέρος του κοινού να βρέχεται κιόλας) ή να περνάει κρουαζιερόπλοιο ακριβώς από δίπλα σου ενώ εσύ κοπανιέσαι. Πάλι ξέφυγα απ’το θέμα. Santa Cruz λοιπόν. Για αυτούς τους πιτσιρικάδες έχω ξανακάνει review, την τελευταία φορά που τους είδα ήταν τον Απρίλιο στο Ελσίνκι οπότε αυτή τη φορά ήμουν και λίγο προετοιμασμένη. Αλλά δε γίνεται να μη ξαναπω ότι πρόκειται για ταλέντα, που αν σου αρέσει ο melodic hard rock/ glam (με λίγη δόση 80ίλας) ήχος, πρέπει οπωσδήποτε να τσεκάρεις!! Με το πρόσφατο EP τους “We Are The Ones To Fall” και ένα δεύτερο full length album στα σκαριά, οι Santa Cruz ήταν πολύ καλοί πάνω στη σκηνή. Ο ήχος καλός, και δεν ξέρω αν έφταιξε και το γεγονός ότι μέρος του live τους βιντεοσκοπήθηκε για φινλανδικό κανάλι, αλλά τα παιδιά είχαν φοβερή ενέργεια! Καλά οκ, ελάχιστα έπιανα από τα ενδιάμεσα που πετούσε ο Archie στα φινλανδικά, αλλά ότι και να έλεγε εγώ έβλεπα μία φοβερή εικόνα. Σε κάποια φάση κιόλας(προφανώς στα πλαίσια της βιντεοσκόπησης) ο κιθαρίστας Johnny κατέβηκε απ τη σκηνή, μπήκε στη θάλασσα και μετά συνέχισε να παίζει ανάμεσα στο κοινό. Ο κόσμος γούσταρε, αλλά εντάξει, δεν ήταν γεμάτο το μέρος, ήταν άλλωστε αρκετά νωρίς ακόμη. Γενικά επειδή με πιέζει ο χώρος δεν θα μπω σε εκτενέστερη ανάλυση του set τους, απλά θα πω ότι ήταν φοβεροί, με ξεχωριστές στιγμές για εμένα το “Aiming High” όπως πάντα, “Let’s Get The Party Started”, “Relentless Renegades” και το πορωτικό “We Are The Ones To Fall”. Τι άλλο να πω για αυτή τη μπάντα, θα μιλήσουν μόνοι τους όταν σε καμια 5ετία θα έχουν γίνει οι επόμενοι Crashdiet (όπως είχε πει κι ο Παντελής :P).
Setlist:
Relentless Renegades
Let’s Get the Party started
Anthem for the Young N’ Restless
Nothing Compares to You
Screaming For Adrenaline
Let Me(Lay My Love On You)
We Are The Ones To Fall
Aiming High
Τρέχοντας έφυγα να προλάβω τους λατρεμένους μου Sonata Arctica, η πρώτη φορά που τους έβλεπα ξέρετε, αν και με λίγη τύχη παραπάνω τους πέτυχα και στο soundcheck! Μεγάλη συγκίνηση! Ε, τι να κάνουμε, τραγούδια σαν το “Gravenimage”, “Draw Me”, “My Selene” (..θα μπορούσα να γράψω μία πολύ μεγάλη λίστα εδώ) μας έχουν στιγματίσει! Ωστόσο, κανένα από αυτά δεν άκουσα live. Ντάξει, για να πω και την αλήθεια το ήξερα ότι δεν θα άκουγα παλιά αγαπημένα, αλλά είχα μια κρυφή ελπίδα έστω για ένα “Paid In Full” (που δεν είναι και τόσο παλιό). Όοοοχι όμως! Οι φινλανδοί όπως λογικά γνωρίζετε, πρόσφατα κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο “Pariah’s Child” οπότε αρκετά ήταν τα κομμάτια από αυτό. Ικανοποιητικό άλμπουμ, σίγουρα καλύτερο από το “Stones Grow Her Name” κατά την ταπεινή μου γνώμη. Highlights με απόλυτη σιγουριά ορίζω τα “Fullmoon”, “My Land”, “Wolf & Raven”, “Kingdom For A Heart” και φυσικά το “Don’t Say a Word” με το οποίο έκλεισαν την εμφάνισή τους. Δε χρειάζεται να πω ότι ήταν απίστευτοι live. Αυτός ο Tony Kakko ρε παιδί μου, τι φωνάρα έχει; Ανατριχίλα… Ελπίζω να τους ξαναδώ σύντομα, χωρίς να έχω το νου μου στο να πάω να πιάσω κάγκελο για Children Of Bodom σε άλλο stage και να το ευχαριστηθώ περισσότερο! Α! Και να παίξουν και τίποτα απ τη δισκάρα “Winterheart’s Guild” next time, αν είναι δυνατόν!!!!
Setlist:
The Wolves Die Young
Losing My Insanity
My Land
In the Dark
FullMoon
Cloud Factory
X Marks the Spot
Kingdom for a Heart
Wolf & Raven
Blood
I Have a Right
Don't Say a Word
Στην απέναντι σκηνή μετά από λίγο ανέβηκαν οι φινλανδοί θρύλοι στο χώρο του thrash/speed metal Stone. Σχετικά μικρό το σετ τους, ωστόσο υπερ-αρκετό για να προκαλέσει πανικό. Σύννεφο σκόνης σηκώθηκε από το μεγάλο circle-pit που δημιουργήθηκε και το συγκρότημα ήταν φωτιά. “Get Stoned”, “Brain Damage” και “Sweet Dreams” με το οποίο και έκλεισαν το show τους ήταν τα κομμάτια που ξεχώρισα και έκαναν τη διαφορά. Απίστευτα solos από τον μεγάλο Roope Latvala (Children Of Bodom) και πραγματικά η μπάντα έδειξε γιατί αποτελεί εδώ και χρόνια παράδειγμα προς μίμηση για πολλά νέα συγκροτήματα από τη Φινλανδία αλλά και μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο επίσης. Σταθερή αξία.
Setlist:
Get Stoned
Back To The Stone Age
Reached Out
White Worms
Small Tales
Brain Damage
Encore:
Finlandia
Sweet Dreams
Και τρέεεεεεεχω πίσω στο stage δίπλα απ τη θάλασσα, όπουν αναγκαστικά έπρεπε να υποστώ(όχι, εντάξει, κακία) δύο ακόμη καλλιτέχνες, πριν τους Children Of Bodom, που ανυπομονούσα να δω για πρώτη φορά στη χώρα τους. Anyway, το κάγκελο το κατάφερα, γιατί είχα αφήσει κ guard να μου φυλάει τη θέση, αν και σε κάποια φάση όταν κατευθυνόμουν προς τη σκηνή διαπίστωσα έντρομη πως μεγάλο πλήθος από νεαρά κορίτσια (15χρονα θα έλεγα αν με ρωτούσαν) είχαν κατακλύσει το μέρος. Στη αρχή αναρωτήθηκα, WTF? Γιατί έτσι; Βρε λες να είναι για τους COB, είναι και ομορφόπαιδα; (ουπς καρφώθηκα) Εν τέλει όμως, κατάλαβα. Δεν μαζεύτηκαν τα κοριτσάκια για να κάνουν κερκίδα στο Laiho, αλλά στον τραγουδιστή των Bastille που σόρρυ αλλά δεν ξέρω πως τον λένε. Δε θα κάνω review για αυτούς, γιατί δεν τους ακούω και για του λόγου του αληθές ούτε καν τους ήξερα πριν τους δω και ούτε και κατάλαβα τι παίζουν, αλλά νομίζω ότι είναι απ αυτές τις μπάντες που όμοιες τους παίζουν στο Glustonbury. Εγώ μια φορά ένιωσα λες και ήμουν σε συναυλία του Σάκη του Ρουβά, με τέτοια τσιρίδα που έπεσε. Και να φανταστείς δε φοράω ωτοασπίδες στα lives που πάω, αλλά εκείνη την ώρα ένιωσα να τις χρειάζομαι.
Anyway με τα πολλά, η ώρα έφτασε! Η σκηνή διαμορφώνεται σε ένα πραγματικά καλοκαιρινό θέαμα. Σε αυτό το σημείο να πω, πως οι Children Of Bodom πραγματοποίησαν 2 πολύ ξεχωριστές εμφανίσεις αυτό το καλοκαίρι. Η μία στο Tuska Metal Festival που είχε προηγηθεί στις 27 Ιουνίου στο Ελσίνκι και η άλλη αυτή για την οποία θα σας γράψω. Ήταν όμως και οι δυο στο ίδιο στυλ, με το όνομα “Bodom Beach Barbeque”. H φάση ήταν η εξής: To κλασσικό σετ των COB με τη διαφορά ότι επάνω στη σκηνή στήθηκε ένα μίνι πάρτυ, με μέλη των Lost Society και Santa Cruz να κερνάνε το κοινό barbeque-λουκάνικα και τα συναφή, τα ίδια τα μέλη των COB να το διασκεδάσουν παίζοντας τις γνωστές κομματάρες, ενώ στη σκηνή στήθηκε ακόμη και mini-bar. Δε ξέρω πως σας ακούγεται όλο αυτό, αλλά πραγματικά ήταν εκπληκτικό. Και μην ξεχνάτε ότι όλο αυτό το metal party γινόταν δίπλα ακριβώς στη θάλασσα, 10 το βράδυ στη Φινλανδία. Τι άλλο να ζητήσει κανείς, απλά απίστευτο. Φυσικά στο live άσχετα με τα barbeque κτλ που ήταν κυρίως ενασχόληση των άλλων συγκροτημάτων, οι Children Of Bodom για ακόμη μία φορά τα έδωσαν όλα. Έχω στερέψει από λόγια για αυτή τη μπάντα. Απίστευτη ενέργεια, ο Alexi Laiho σε φοβερή φόρμα, να μη χάνει ούτε νότα (έκοψε το ποτό μάλλον γι αυτό :P) ο Janne Wirman να κάνει μαγικά στα πλήκτρα και ο φοβερός Jaska Raatikainen να τραντάζει ολόκληρο το νησί με τα drums του, η συναυλία ήταν φοβερή! Δεν τους είχα ξαναδεί στη χώρα τους, και ομολογώ πως ήταν το κάτι άλλο! Εδώ πρέπει να προσθέσω κάτι που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση επίσης. Αυτή τη φορά αν και σε live στη χώρα τους, οι COB και συγκεκριμένα ο Laiho απευθυνόταν στο κοινό στα αγγλικά πολύ συχνά! Μάλιστα, όταν σε κάποιο σημείο μίλησε, ευχαρίστησε όλους τους οπαδούς από οποιαδήποτε χώρα και αν ήρθαν, τόσο στα αγγλικά όσο και στα φινλανδικά! Πράγμα που εξέπληξε πολλούς με θετικό τρόπο. Πίσω όμως στα της setlist, ντάξει, είναι άλλη φάση να ακούς την κομματάρα “Bodom Beach Terror” ενώ κάνεις “Bodom Beach BBQ” δίπλα στη θάλασσα! Ειλικρινά, δεν τα παραλέω επειδή μιλάω για την αγαπημένη μου μπάντα, η ατμόσφαιρα ήταν αντικειμενικά υπέροχη. Τρομερός χαμός στα “In Your Face” και “Are You Dead Yeat?” ενώ τεράστια pits σχηματίστηκαν στο παλιά και αγαπημένα “Lake Bodom” και “Downfall”. “Angels Don’t Kill” και pyro στη σκηνή, δύο κομμάτια από το δυναμικό “Halo Of Blood” του 2013, ενώ το set έκλεισαν με το τραγούδι-κατατεθέν “Hate Crew Deathroll” και μπάντα-κοινό να γίνεται ένα τραγουδώντας “We’re the Hate Crew, we stand and we won’t fall..” Μοναδική συναυλία!...until next time!
Setlist:
Silent Night, Bodom Night
Hate Me!
Bodom Beach Terror
Halo of Blood
Scream for Silence
In Your Face
Angels Don't Kill
Are You Dead Yet?
Lake Bodom
Downfall
Hate Crew Deathroll
Στο ίδιο stage, λίγη ώρα αργότερα εμφανίστηκαν οι The Offspring. Όπως προανέφερα δεν ήταν μπάντα που θα έκανα τα πάντα για να δώ, αλλά αν μη τι άλλο δε θα τους έχανα, για το γυμνάσιο ρε γ@μώτο! Δε θα σταθώ πολύ στο να περιγράψω τι έγινε όταν βγήκαν στη σκηνή. Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος γούσταρε πραγματικά πολύ, και ένα το νησί ταρακουνήθηκε κυριολεκτικά στα ακούσματα των “Self Esteem”, “Why Don’t You Get A Job” και εντάξει, δεν μπορώ να περιγράψω τι έγινε στα “Pretty Fly” και “The Kids Aren’t Alright”. Με δυσκολία άκουγες τη φωνή του Dexter Holland, και σε αυτό δεν έφταιγαν ούτε το 48 του χρόνια ούτε ο ήχος (που btw ήταν τζάμι) αλλά το φοβερό κοινό που τραγουδούσε ανελλιπώς και ζητωκραύγαζε ασταμάτητα. Θα πω ένα μεγάλο respect και θα προχωρήσω παρακάτω, οι Offspring τα έδωσαν όλα και ήταν μία μοναδική εμπερία!
Setlist:
Time to Relax / Nitro (Youth Energy)
Bad Habit
Gotta Get Away
Genocide
Something to Believe In
Come Out and Play
It'll Be a Long Time
Killboy Powerhead (Didjits cover)
What Happened to You?
So Alone
Not the One
Smash
Self Esteem
Encore:
Intermission
All I Want
You're Gonna Go Far, Kid
Staring at the Sun
Why Don't You Get a Job?
(Can't Get My) Head Around You
Pretty Fly (For a White Guy)
The Kids Aren't Alright
Η βραδιά τελείωσε γύρω στις 2 παρά κάτι το βράδυ με το David Guetta να έχει στήσει το δικό του πάρτυ, που εμείς θέλαμε δε θέλαμε ακούγαμε από πολύ μακριά!
Σειρά έχει το Σάββατο, το οποίο από άποψη metal, μόνο άδειο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.
Συνέχεια στο Β' Μέρος, ΕΔΩ: http://www.rockoverdose.gr/news_details.php?id=32949
Comments
