Όλοι μας σε πολύ μικρότερη ηλικία μας άρεσαν τα παραμύθια για τρεις κυρίως λόγους, για την αρχή και το τέλος τους, για τις αλλαγές κατεύθυνσης της ιστορίας κατά την εξέλιξη των και πάνω από όλα διότι στην περίπτωση που είχαν άσχημο τέλος ξέραμε ουσιαστικά ότι αποτελούσε όλο αυτό μία μυθοπλασία.
Σαφώς έχετε την απορία που κολλάνε τα παραμύθια με τους Cathedral, πράγματι η ιστορία αυτής της μπάντας μόνο ως παραμύθι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, γιατί δεν αποτελεί έναν μύθο, αλλά μία πραγματικότητα 23 ολόκληρων χρόνων, η οποία όμως μπορεί να χαρακτηριστεί παραμυθένια και αυτό επειδή και αρχή είχαν και το τέλος τους έρχεται και φυσικά είχαν αλλαγές κατεύθυνσης στη μουσική τους καλυπτόμενες όμως πάντοτε υπό το πέπλο του doom και για αυτό δεν δυσαρέστησαν ποτέ αυτούς που πραγματικά τους αγαπούν και ξέρετε γιατί; Πολύ απλά επειδή έπαιζαν πάντοτε αυτό που σκέφτονταν και ήθελαν εκείνοι και όχι το τι θα ήθελε να ακούσει ο κόσμος, για αυτό και ξεχωρίζουν σαν μπάντα από οποιαδήποτε άλλη.
Σίγουρα πολλούς ταλανίζουν κάποια ερωτήματα του τύπου ""μα γιατί το διαλύουν, τι φταίει, μήπως δεν πήγαιναν καλά εμπορικά, μήπως δεν πωλούσαν αρκετά."" και διάφορες άλλες σκέψεις που στην ουσία απομακρύνονται από το ουσιώδες σκεπτικό της μπάντας.
Το λέω αυτό γιατί τους Cathedral δεν τους ένοιαζε ποτέ να έχουν μία θέση στην εμπορικότητα της μουσικής και αυτό πιστεύω μπορούν να το καταλάβουν και εκείνοι που τους είδαν για πρώτη φορά μερικές μέρες πριν, συμπεριλαμβανομένου και εμένα, είχαν μία εικόνα αληθινής συμπεριφοράς και όχι υποτιθέμενης για να βγάζουν πολλά. Έφτασε ο καιρός για τους ίδιους που κατάλαβαν ότι αυτή η εικόνα των Cathedral δεν έχει τίποτα καινούργιο να παρουσιάσει, σέβεται τον εαυτό της και το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να βάλει μία τελεία, προκειμένου να μην ρεζιλευτεί. Εδώ κολλάει και η κουβέντα που καλώς ξεστόμισε κατ" εμέ ο συντάκτης του Metal Hammer, Χάρης Καραολίδης «οι μπάντες που μετά από μερικά άλμπουμ δεν έχουν τίποτα φρέσκο να προσφέρουν και προτιμούν να επαναλαμβάνονται, καλύτερα να βάζουν ένα τέλος».
Εννοείται βέβαια ότι αυτό δεν ισχύει για όλους, αλλά τώρα μιλάμε για τους Cathedral, τη μπάντα που συνειδητοποιημένα προχωρά σε αυτό το τέλος. Άλλωστε και ο Lee Dorian σε μία παλιά του δήλωση είχε πει ότι αν καταφέρουν οι Cathedral να βγάλουν 10 ολοκληρωμένα στούντιο άλμπουμ θα είναι πολύ ευτυχισμένος και αφού εκείνος έκανε τέτοια δήλωση τότε τι συνεχίζουμε εμείς να το συζητάμε και να μιλάμε για υποθέσεις που το σύνολο τους θα αρκούσε για τύπωση μικρού βιβλίου.;
Σε αυτά τα 23 χρόνια ύπαρξης η μπάντα κυκλοφόρησε 9 υπέροχες στιγμές βουτηγμένες στο doom και μη απογοητεύσιμες, καθώς το κάθε άλμπουμ διαφέρει και από το προηγούμενο και από το επόμενο και στην περίπτωση που κάποιος ξεκινήσει να τους ακούει τώρα και θέλει μοτίβα επανάληψης για να νιώθει σίγουρος και ασφαλής με ίδια πράγματα καλύτερα να αφήσει τη μουσική και να πιάσει ποιήματα συγγραφέων άνευ φαντασίας και δημιουργικότητας. Κάποιος θα με πει γιατί ανέφερες 9 υπέροχες στιγμές και όχι 4 ή 5. Γιατί για μένα οι Cathedral μπορεί να κυκλοφόρησαν 5 τέλειους δίσκους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι άλλοι υστερούν σε κάτι, οι Cathedral δεν έχουν βγάλει μέτριους ή κακούς δίσκους, απλά κάποιοι δεν είναι τόσο άριστοι και δεν κατέχουν την τέλεια λάμψη των άλλων.
Όλα λοιπόν για τη μπάντα ξεκίνησαν το 1989 όταν και στο Κόβεντρι του μεγάλου νησιού μουσικοί από δύο διαφορετικές μπάντες αποφάσισαν να ενωθούν για να δημιουργήσουν μουσική και δύο χρόνια αργότερα το 1991 κυκλοφορούν έναν ογκόλιθο που όμοιος του δεν ξαναγράφτηκε ποτέ από κανέναν και ούτε έπεται να γίνει. Forest Of Equilibrium το όνομα του και όποιος διεισδύει μέσα του βγαίνει διαφορετικός, το doom αυτού του δίσκου ούτε καν οι Βασιλιάδες δεν μπόρεσαν να φτάσουν. Riffs που προμηνύουν τον ερχομό του ατελούς και μη δεδομένου ξημερώματος, ερμηνείες βαριές και ασήκωτες, ιδανικές για μνημόσυνο θανάτου. Δίσκος που σε ταράζει και που μένει για πάντα! Φυσικά το line - up αυτού του δίσκου δεν ξαναβρέθηκε μαζί, αλλά αυτό το γεγονός δεν εμπόδισε ποτέ την μπάντα να συνεχίζει να αποδίδει ζωντανά με τέλειο τρόπο τα "Ebony Tears" και "Soul Sacrifice".
Με τους ερχόμενους δύο δίσκους Ethereal Mirror και Carnival Bizarre η μπάντα πέρα του γεγονότος ότι γίνεται πιο γνωστή, αρχίζει και κάνει ακόμα πιο φανερή την αγάπη της για τους Black Sabbath χωρίς όμως αυτό να τους κάνει να χάσουν την προσωπικότητα τους. Βαδίζουν πάνω στα riffs του master και ο Gaz Jennings μαζί με τον Adam Lehan αναγκάζουν τα πάντα να ταρακουνούνται λες και έρχονται σεισμοί ο ένας μετά τον άλλο μέσα σε μία ανέμελη και ανάλαφρη ατμόσφαιρα που όχι μόνο σε κάνουν να ανεβοκατεβάζεις το κεφάλι σου, αλλά σε αναγκάζουν παράλληλα να σηκωθείς και να χορέψεις!!
Ναι ναι μην σας φαίνεται περίεργο και μην με πείτε ότι δεν το έχετε κάνει γιατί δεν πρόκειται να σας πιστέψω. Με το Carnival Bizarre το 1995 γίνονται δύο πράγματα για τα οποία πάντα θα έχουμε να λέμε. Πρώτον σταθεροποιείται το line - up της μπάντας, η οποία αποτελείται από τους Lee Dorian, Gaz Gennings, Leo Smee και Brian Dixon μετά την φυγή των Adam Lehan και Mark Wharton και του Mark Griffiths που έμεινε μέχρι το 1993 αν και ήταν από τα πρώτα μέλη, το οποίο διατηρείται περίπου μέχρι σήμερα διότι στο μπάσο δεν είναι πλέον ο Smee καθώς ξαναγύρισε να τον αντικαταστήσει για τις ζωντανές εμφανίσεις από όσο γνωρίζω ο Scott Carlson.
Το δεύτερο όμως γεγονός και σπουδαιότερο για την ιστορία της μπάντας είναι ότι στο συγκεκριμένο άλμπουμ υπάρχει και η guest συμμετοχή του master Tony Iommi στο κομμάτι "Utopian Blaster". Πραγματικά μεγάλη τιμή για τη μπάντα και ύψιστη και θεϊκή χαρά για τους απανταχού υποστηρικτές των. Αλλά εκτός από αυτό το υπέροχο κομμάτι όταν έχεις και άλλους ύμνους να καταχωρήσεις μονομιάς στον σκληρό του μυαλού σου όπως τα "Hopkins", "Night Of The Seagulls" και "Electric Cave" πώς να μείνεις ήρεμος και ήσυχος; Δεν γίνεται, είναι πάνω από τις δυνάμεις σου!
Για 10 περίπου χρόνια η μπάντα συνεχίζει ακάθεκτη να βγάζει δίσκους που είτε πείθουν κάποιους να συνεχίσουν να τους υποστηρίζουν έντονα, Super Natural Birth Machine, Endtyme είτε απογοητεύουν κάποιους, The VII Coming. Το Θέμα όμως είναι ότι οι ογκόλιθοι της βασικής θεματολογίας των riffs συνεχίζουν να δημιουργούν ρήγματα, ενώ και ο Lee δεν χάνει ποτέ το ισχυρό ατού των ερμηνειών του. Μέσα σε αυτά τα χρόνια οι Cathedral φροντίζουν να ισχυροποιήσουν ακόμα περισσότερο τη μουσική τους προσθέτοντας την μαγική ατμόσφαιρα των "70s, μπορεί αυτό πράγματι να αποτελούσε μία μεγάλη πρόκληση για την μπάντα που είτε θα τους κατέστρεφε τελείως είτε θα τους έκανε πιο δυνατούς και όμως τους έκανε πιο δυνατούς. Ήταν πιο δυνατοί και πιο σίγουροι γιατί ήξεραν τι ήθελαν και πως ακριβώς ήθελαν να ακούγονται, για τσεκάρετε τα Endtyme και The VII Coming για να καταλάβετε τη διαφορά. Αυτή η "70s ατμόσφαιρα στην πραγματικότητα τους έδωσε πιο μεγάλη ώθηση και ενέργεια, πολύ απλά ο Gaz σκεφτόταν και έγραφε μουσική heavy και ο Lee βρισκόταν έμπροσθεν της τεράστιας δισκοθήκης του με απόκρυφους και μη αναγνωρισμένους θησαυρούς των "70s.
6 χρόνια πριν το τέλος και μετά τις ηχογραφήσεις του αθάνατου και υπέροχου The Garden Of Unearthly Delights οι Cathedral βλέπουν ότι δεν έχουν κάτι άλλο να παραδώσουν, ήταν έτοιμοι να κατεβάσουν τα ρολά οριστικά, δεν είχαν κάτι να φρέσκο. μία κατάσταση άξια περιγραφόμενη στο "Proga Europa" του προαναφερθέντος δίσκου. Παρόλα αυτά το 2010 όχι μόνο έχουν κάτι να προσφέρουν, όχι μόνο παραδίδουν φρεσκάδα μέσα από την πολυπαιγμένη μουσική του, αλλά φανερώνουν ακόμα πιο πολύ το psychedelic/progressive/folk των "70s καλυπτόμενο και πάλι από το αιώνια χαραγμένο μέσα τους doom.
Το "The Guessing Game" είναι ο τέλειος δίσκος της τέλειας στιγμής με ύμνους που φέρουν μέσα τους μουσική διαφόρων χρωματισμών και αφορούν τους πάντες μέχρι και τα ζώα μέσα από το έπος "Requiem For The Voiceless".
Αφηγούνται για κηδείες ονείρων, θανάτους αναρχικών ή ακόμα και για την πολύ όμορφη ηθοποιό των "70s Edwige, για την οποία ο Lee έχει πει ότι παρά τα όμορφα μάτια της καλό είναι να αποφύγετε τις κωμωδίες της. Κάτι θα ξέρει. Ποτέ όμως και πάλι το doom δεν ακούστηκε τόσο όμορφα εμπλουτισμένο με τέτοια στοιχεία που να αναγκάσει κάποιους να τους αμφισβητήσουν για να τους ανακαλύψουν καλύτερα και να επιστρέψουν κοντά τους.
Τώρα πλέον έφτασε η ώρα για την τελευταία λειτουργία του συγκεκριμένου ναού, έφτασε η στιγμή που θα παραδοθεί και ο τελευταίος ογκόλιθος για να καλύψει το τελευταίο κενό, ότι είδους κενό και αν είναι αυτό για τον οποιονδήποτε. Ο τίτλος του The Last Spire και δεν είναι τυχαίος, μπορεί να έχει μέσα του progressive έτσι όπως εκείνοι ξέρουν να παίζουν, μπορεί να έχει και πλήκτρα για να κάνουν μία πένθιμη ατμόσφαιρα πέρα από τα βασικά riffs και μπορεί να είναι τελείως διαφορετικός και μη αναμενόμενος, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο, είτε θα αρέσει είτε όχι θα είναι 100% ένας Cathedral δίσκος που πιθανότατα θα έχει να προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις!
Φυσικά δεν θα μπορούσα να αφήσω απ" έξω τις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας όπου είναι άλλο να το βιώνεις και άλλο να στο περιγράφω.
Έχω βρεθεί σε αρκετά live σπουδαίων συγκροτημάτων, αλλά στη περίπτωση των Cathedral τα πράγματα διαφοροποιούνται τελείως καθώς μιλάμε για μία ζωντανή μουσική τελετουργία.
Ο κάθε ένας ξεχωριστά και συνάμα όλοι μαζί δίνουν όλο τους το είναι πάνω στη σκηνή είτε παίζουν μπροστά σε 25.000 θεατές είτε μπροστά σε 275 άτομα όπως τις προάλλες (ασχέτως αν ο Lee και η παρέα του δεν απογοητεύτηκαν αντιθέτως το καταχάρηκαν). Καταρχήν έχω δει frontmen και frontmen να προσπαθούν κάνουν τα πάντα για να εντυπωσιάσουν, αλλά αυτός ο Lee το ζει και το χαίρεται, χοροπηδάει σαν μικρό παιδί και παρασύρεσαι θες δεν θες, κάθεται μαζεμένος κάτω με γυρισμένη την πλάτη προς ημάς, όχι για να διαβάσει στίχους σε περίπτωση που τους ξέχασε, αλλά για να συνοδέψει το πένθιμο riff και άλλες καθιστός στηριζόμενος από το μικρόφωνο σαν να ζητάει έλεος από ψηλά, κοιτώντας ψηλά πριν τον μαύρο όλεθρο.
Άλλες πάλι φορές τυλίγει το καλώδιο στο λαιμό έτοιμος να κρεμαστεί αναπαράγοντας την ατμόσφαιρα του ερχόμενου θανάτου που είναι δίπλα σου, μπροστά σου, παντού! Ο Gaz συγκεντρώνεται στην κιθάρα του χωρίς να επιδιώκει να ρίχνει ματιές στον κόσμο και να κάνει παιχνίδια μαζί τους, Άρχοντας, όπως βέβαια και οι άλλοι δύο κύριοι, ο Brian χαμογελάει μόνο στο τέλος ενώ ο Scott θα σε ρίξει ένα περίεργο χαμόγελο και μετά θα χαθεί μέσα στο τραγούδι και τη δικιά του ατμόσφαιρα.
Θα ψηνόμουν πάντως να τους έβλεπα να ξεκινούσαν τη συναυλία όπως έκαναν στο ξεκίνημα της καριέρας των όπου υπό τους ήχους του "Litanies Of Satan" της Diamanda Galas, (άλλη όμορφη στα νιάτα της και λατρεμένη του Lee Dorian), έμεναν ακίνητοι κοιτάζοντας το πάτωμα, θανατηφόρες στιγμές! Ναι το ξέρω την πληροφορία αυτή τη δανείστηκα από αλλού, αλλά προς τιμήν των είναι το κείμενο. Όσοι το ζήσαμε ευτυχήσαμε, όσοι πάλι το χάσατε, πολύ απλά και με θράσος, ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ σας!
Δεν έχει μείνει κάτι να συμπληρώσω σε αυτό το αφιέρωμα προς τιμήν των, παρά μόνο να πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε αυτή τη μπάντα για τα όσα μας πρόσφερε αυτά τα χρόνια και τα όσα έχω χαρεί προσωπικά από αυτούς από τότε που ξεκίνησα να τους ακούω.
Το ξέρω ότι μετά το τέλος τους ως μπάντα οι κύριοι Lee Dorian και Gaz Gennings θα επιστρέψουν μουσικά με διαφορετικές προσεγγίσεις και θα χαρούμε για αυτό, αλλά η κληρονομιά των Cathedral θα είναι πάντα ζωντανή και το πνεύμα της μπάντας θα συνεχίσει να περιπλανιέται στο πρώτο καθεδρικό νεκροταφείο του Κόβεντρι!
"The leaves that fell unto our graves, and with the love we made, the tree that filled my eyes, tomorrows yesterdays in stone engraved!"
Για το RockOverdose.gr,
Γιάννης "Dr.Feelgood" Κουτσουσίμος
Comments
