Φαντάζομαι ότι αρκετοί γνωρίζετε για το Τρίγωνο των Βερμούδων, ένα φαινόμενο που στο παρελθόν απασχόλησε πολύ κόσμο και σήμερα απασχολεί λίγους. Οτιδήποτε λοιπόν βρισκόταν εντός του, μαγνητιζόταν από αυτό και επιστροφή δεν υπήρχε, χανόταν μέσα σε μία άβυσσο άκρως μυστική. Πέρα όμως αυτού του φαινομένου υπάρχει και ένα άλλο τρίγωνο και πιο συγκεκριμένα το Ελβετικό τρίγωνο μουσικής αναπαραγωγής που κάποτε απασχόλησε πάρα πολύ κόσμο και αν και τα χρόνια πέρασαν συνεχίζει να απασχολεί το ίδιο ποσοστό ακόμη και σήμερα σαν να μην χάθηκε τίποτα. Αυτό το τρίγωνο ακούει στο όνομα Coroner και όπως και στο άλλο φαινόμενο ότι μαγνητίζει το κρατάει χωρίς να υπάρχει επιστροφή ή ακόμα καλύτερα όποιος δοκιμάζει να το προσεγγίσει για να ακούσει αυτό που προσφέρει θαμπώνεται ακουστικά και εγκεφαλικά και απλά χάνεται μέσα στην μουσικά τεχνική άβυσσο, μη δυνάμενος να εξηγήσει αυτό που ακούει μετά τις πρώτες ακροάσεις. Άλλωστε τι να τα κάνεις τα λόγια όταν απολαμβάνεις μία τέτοια μουσική…;
Οι αγαπητοί μας Coroner λοιπόν, δημιουργήθηκαν το 1983 στη Ζυρίχη της Ελβετίας από τους Marquis Marky και Oliver Amberg οι οποίοι μουσικά δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που είναι σήμερα γνωστοί. Έπαιζαν την μουσική των Motley Crue (!!!), ναι καλά βλέπετε, δεν σας γελάν τα μάτια σας, έδωσαν κάποια live και ηχογράφησαν και ένα demo. Αλλά για το καλό όλων μας είδαν ότι δεν πήγαινε πουθενά, το διέλυσαν μετά από δύο χρόνια και την ίδια στιγμή ο Marky αποφασίζει να ξαναφτιάξει την μπάντα, αλλάζοντας πλεύση στον ήχο, αλλά όχι στο όνομα και έτσι το οριστικό line-up, το οποίο παραμένει το ίδιο μέχρι και σήμερα είναι οι Marky Edelman (Marquis Marky - drums), Ron Broder (Ron Royce – vocals, bass) και Tommy Vetterli (Tommy T. Baron – guitars). Μάλιστα στο πρώτο τους demo το 1986 με τίτλο “Death Cult”, guest φωνητικά έκανε ο Tom Warrior των Celtic Frost, ο οποίος δεν υπήρξε ποτέ μόνιμο μέλος.
.jpg)
Η ηχητική προσέγγιση της μπάντας μετά την οριστική επαναφορά της και επαναδραστηριοποίησης της ήταν τελείως διαφορετική από την αρχική, οι Coroner ήθελαν να συνδυάσουν μία «τζούρα» από τον ήχο των Celtic Frost με το thrash/speed metal εκείνης της εποχής και την επιρροή από τους Frost την δέχτηκαν καθώς τα παλικάρια ήταν το road crew της μπάντας του Warrior και έτσι χωρίς πολλές καθυστερήσεις ηχογραφούν το υπάρχον τους υλικό και το 1987 έρχεται το ντεμπούτο τους “R.I.P.”. Αυτός ο δίσκος δεν εξέφρασε πλήρως αυτό που πραγματικά ήθελαν, αλλά ήταν μόνο η αρχή και έκανε αρκετά μεγάλη αίσθηση, ειδικά όταν υπάρχουν κομμάτια όπως τα “Reborn Through Hate”, “Nosferatu” και “Coma”. Δίχως χρονοτριβή έκαναν το επόμενο βήμα, οι Coroner ήξεραν πάρα πολύ καλά ότι για να αναπαράγουν αυτό που ήθελαν έπρεπε να κάνουν σωστές κινήσεις και χωρίς χάσιμο χρόνου και έτσι τον επόμενο χρόνο κυκλοφορούν το “Punishment For Decadence”. Ένας δίσκος πολύ πιο βελτιωμένος από τον προκάτοχο του και με εμφανή τα στοιχεία τα οποία το τρίο ήθελε να παρουσιάσει και εγένετο technical thrash. Η τεχνικότητα τους πάνω στο thrash ήταν κάτι που προξένησε έκπληξη, ενθουσιασμό και εθισμό και έκανε και πολλούς να το θεωρούν, όχι άδικα, τον αγαπημένο τους Coroner δίσκο. Ενώ αυτό που έδωσε ακόμα ένα συν στη μπάντα ήταν ότι σε αυτό το άλμπουμ πέρα των υπέροχων “Masked Jackal” & “Voyage To Eternity”, παρέδωσαν και μία άξια διασκευή στο “Purple Haze” του Jimi Hendrix. Ειλικρινά δεν ξέρω πόσοι θα τολμούσαν κάτι τέτοιο, αλλά ξέρω ότι ο τολμών νικά!
.jpg)
Αφού λοιπόν απέδειξαν με το δεύτερο τους άλμπουμ ότι δεν αστειεύονται και ότι δεν γράφουν κομμάτια για το τίποτα, πάνε ακόμα παραπέρα, εξελίσσονται όσο περισσότερο μπορούν και στα επόμενα τρία χρόνια κυκλοφορούν κατά την γνώμη μου τους δύο πιο τεχνικούς δίσκους στη καριέρα τους, το “No More Color” το 1989 και το “Mental Vortex” το 1991. Το υλικό που υπάρχει μέσα στους δίσκους αποδεικνύει περίτρανα θα έλεγα, ότι οι Coroner έκαναν κάτι το οποίο μπορεί για τους περισσότερους ή όλους να φαίνεται δύσκολο, για εκείνους όμως είναι κάτι απλό, σαν βούτυρο στο ψωμί τους. Οι τρεις τους είχαν βελτιωθεί πιο πολύ από ποτέ, τα φωνητικά του Ron, σίγουρα, σταθερά και δυνατά και το μπάσο του φανερώνει την αναγκαιότητα του, η κιθάρα του Tommy ικανή να παίξει τα πάντα και ζωντανά αναδεικνύοντας την εφευρετικότητα του και τα τύμπανα του Marky ταχύτατα και παράλληλα ρυθμικά ακολουθώντας τον τόνο που πρέπει. Οι τρεις τους ήταν μία ομάδα, μία δύναμη, μία αδιάσπαστη ενότητα, μία σχολή μόνοι τους και αν πρέπει να περιγράψω με τρεις λέξεις αυτό που ακούω στους Coroner, τότε έχω να πω: τεχνικότητα – αρτιότητα – τελειότητα. Όσο για τα κομμάτια αυτών των δίσκων από τη μία έχεις τα “Die By My Hand” & “Tunnel Of Pain” στα οποία ο ρυθμός πάνω στην ταστιέρα στα εισαγωγικά riff ανεβοκατεβαίνει με τέχνη και ταχύτητα και απλά το ότι γουρλώνουν τα μάτια σου στη πρώτη, δεύτερη και χιλιοστή φορά τα λέει όλα. Από την άλλη έχεις μία πιο γεμάτη παραγωγή στα “Semtex Revolution” & “Metamorphosis” και μία πολύ καλή διασκευή στο “I Want You (She’s So Heavy)” των Beatles. Θέλεις και άλλα το ξέρω…
Ένα χρόνο αργότερα το 1992 έδωσαν την πρώτη και μοναδική εμφάνιση στην Ελλάδα μαζί με τους Rage και όπως έχω πληροφορηθεί από μία πηγή που βίωσε αυτή την εμφάνιση, οι Coroner φρόντισαν να ισοπεδώσουν τα πάντα και όχι απλά να τους προθερμάνουν για τη συνέχεια, αλλά να τους παραθερμάνουν σε σημείο που να διψούν και για άλλο thrash, αλλά τεχνικό, μόνο Coroner.
.jpg)
Ενώ λοιπόν η μπάντα μεγαλουργούσε και ήδη το όνομα της είχε μπει για τα καλά στη πιάτσα του thrash ανάμεσα σε άλλα ιερά τέρατα το 1993 κυκλοφορούν το “Grin” που δυστυχώς τόσο για την μπάντα όσο και για τους οπαδούς έμελε να είναι το τελευταίο. Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι διαφορετικός από ότι είχε προηγηθεί, οι ταχύτητες έπεσαν και οι συνθέσεις έγιναν μακροσκελείς χωρίς να αποτελεί μειονέκτημα, για κάποιους αυτό το άλμπουμ μπορεί να μην λέει και πολλά, προσωπικά τον θεωρώ ως τον πιο προοδευτικό δίσκο τους και χωρίς πολλά πολλά τα 7λεπτα “Serpent Moves” & “Grin (Nails Hurt) δείχνουν το μεγαλείο του δίσκου και τον πάνε ακόμα ψηλότερα. Απλά θέλει το χρόνο του και ο κάθε ακροατής τον δικό του για να το κατανοήσει και να το γουστάρει. Η τότε εταιρεία τους όμως η Noise Records δεν φρόντισε να κάνει τα σωστά κουμάντα, με αποτέλεσμα ο δίσκος να μην έχει την σωστή αντιμετώπιση από πλευρά της εταιρείας και η μπάντα μην βρίσκοντας άκρη και λύση αποφασίζει να βάλει ένα τέλος και έτσι το ελβετικό τρίο το 1996 σταματάει να thrash – άρει τεχνικά, αλλά η μουσική τους συνεχίζει να υπάρχει και να παραμένει ζωντανή. Πριν οριστικοποιήσουν το τέλος τους κυκλοφόρησαν δύο συλλογές και με καινούργια κομμάτια, αλλά και με άγνωστα του παρελθόντος και έτσι είπαν το αντίο ως μπάντα, αλλά όχι ως μουσικοί. Ο Marky έπαιξε για τρία χρόνια στους Apollyon Sun και ο Tommy επίσης για τρία χρόνια στους άλλους thrashers, τους Kreator στους δίσκους “Outcast” & “Endorama”.
.jpg)
Τα χρόνια περνούσαν και οι Coroner πουθενά ώσπου 14 χρόνια μετά τη διάλυση τους, το 2010 ανακοινώνεται η επανασύνδεση τους για μία εμφάνιση στο Hellfest της Γαλλίας, αλλά μετά από αυτό αποφάσισαν ότι ήταν σίγουροι ότι ήθελαν να συνεχίσουν τις εμφανίσεις, ήταν έτοιμοι για κάτι τέτοιο και τα χαμόγελα όλων επανήλθαν σαν άλλοτε και ειδικά για εμάς εδώ στην Ελλάδα που θα τους απολαύσουμε για δύο μοναδικές εμφανίσεις, ώστε να ξαναθυμηθούν αυτοί του ’92 και να βιώσουμε όλοι οι υπόλοιποι κάτι το μοναδικό και κάτι άλλο για να μην ειπωθεί από κανέναν, οι Coroner δεν έβγαλαν ποτέ χρήματα και ούτε τώρα πρόκειται να βγάλουν. Το μόνο που έβγαλαν και ευτυχώς το διατηρούν για όλους μας μέχρι και σήμερα είναι μία σχολή τεχνικού thrash και έπαιξαν έτσι όπως δεν έπαιξαν άλλοι, αναμφισβήτητα επηρέασαν πολλούς και πιθανότατα χωρίς αυτούς κάποιες νέες μπάντες να μην έβρισκαν τον μουσικό προσανατολισμό που θα ήθελαν. Όσο για το αν θα κυκλοφορήσουν ποτέ νέο υλικό, αυτό είναι καθαρά απόφαση των τριών εγκεφαλικών μουσικών, αν αποφασίσουν ότι έχουν νέες και φρέσκες ιδέες ώστε να συνεχίσουν από εκεί που σταμάτησαν τότε σίγουρα θα κάνουν το βήμα.
Δεν μένει τίποτα πλέον, είναι ζωντανοί, δίνουν το παρόν και απλά εμείς από τη μεριά μας, όσοι τουλάχιστον τους ακούμε, τους εκτιμάμε και τους σεβόμαστε θα έλεγα ότι οφείλουμε να δώσουμε το παρόν, τόσο για να δουν και εκείνοι ότι δεν ξεχάστηκαν ποτέ όσο και για να κάνουμε ένα δώρο στο εαυτό μας, να βιώσουμε από κοντά μία μουσική προσέγγιση του ήχου τους που είναι δύσκολο προς κατανόηση, αλλά αρκετά δελεαστικό προς ακρόαση.
Οι Coroner έχουν τεχνική δύναμης και η μουσική τους είναι δύναμη τεχνικής. Προς κατανόηση αυτού απλά ακούστε τη δισκογραφία τους!
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
