Το Γενάρη του 1955 γεννήθηκε στη Γερμανία ένας άνθρωπος που έμελε να κάνει μεγάλα πράγματα, να δώσει στη μουσική τόσα και να δημιουργήσει άθελα του μια σχολή για τον σκληρό ήχο. Μπορεί να έπεσε σε καταχρήσεις και να ανέτρεψε μέσα σε μια μέρα όλα όσα είχε καταφέρει μέχρι τότε, αλλά ουδείς απομακρύνθηκε από κοντά του. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του ξανθού αντρός που ακούει στο όνομα Michael Schenker είναι η διάθεση για μελωδία σε άριστο συνδυασμό με τη δύναμη, αλλά και την ταχύτητα. Μπορεί ο αδερφός του Rudolf να κέρδισε όλη τη δόξα με χρυσούς και πλατινένιους δίσκους, αλλά ο Michael έχει επηρεάσει τόσους πολλούς, από μεγάλους κιθαρίστες του σήμερα μέχρι απλούς ανθρώπους, που αυτό του δίνει μία άλλη δόξα μη συγκρίσιμη με αυτή του αδερφού του. Έπαιξε στους Scorpions, στους UFO, βρέθηκε καλεσμένος στους RATT για να καλύψει ανάγκη της μπάντας, έφτιαξε την δική του μπάντα MSG, αλλά και μία σόλο καριέρα. Παρακάτω δεν θα σας κάνω ανάλυση της ζωής του, είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει. Θα σας παρουσιάσω όμως μερικούς δίσκους, στους οποίους συμμετείχε και άλλαξαν τις μέρες μας. Θα γράψω για αυτούς που εγώ προσωπικά θεωρώ πιο σημαντικούς, λόγω της μουσικής τους ποιότητας, ασχέτως με το πόσο πούλησαν.
“Lonesome Crow” (1972): Τότε στις αρχές του ’70 ουδείς γνώριζε για την ύπαρξη αυτών των γερμανών και κυρίως για την δημιουργία του συγκεκριμένου δίσκου. Ο Meine δίνει την υπόσχεση του στον πατέρα Schenker να προσέχει τον 17χρονο Michael και εκείνος με την σειρά του γράφει μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις. Καλύτερες για ποιον; Μα φυσικά για αυτό που έπαιζε η μπάντα στο ξεκίνημα της. Ψυχεδελικό – kraut rock, τελείως διαφορετικό από αυτό που θα ακολουθούσε, αλλά κατά μία έννοια ο προάγγελος της σκληρής συνέχειας. Συνθέσεις με λαμπερές κιθάρες, που όχι απλά είχαν δύναμη, αλλά τσίριζαν και με το παραπάνω. Ειδικά όταν σόλαρε ο Michael. Θέλετε στο “I’m Going Mad” που ο αγαπητός μας ξεσαλώνει δις, θέλετε στο “Inheritance” ή ακόμα και στο έπος “Lonesome Crow”. Αρκετοί οπαδοί της μπάντας αγνοούν τον συγκεκριμένο δίσκο και παράλληλα αγνοούν ένα υλικό μακράν καλύτερο από κάποιους μεταγενέστερους δίσκους, έστω και αν είναι διαφορετικής προσέγγισης.
“Phenomenon” (1974): Θα έλεγα ότι ο τίτλος αυτού του δίσκου ανταποκρίνεται απόλυτα στο ταλέντου του νεαρού ακόμα Michael. Οι UFO κάνουν την καλύτερη κίνηση και αποκτούν χρυσάφι στα χέρια τους. Φυσικά του δίνουν τον χώρο και την άδεια και εκείνος γράφει κομμάτια που ακόμα και σήμερα κάνουν και τους πιο νέους σε ηλικία να γουρλώνουν τους οφθαλμούς τους στο άκουσμα τους. Σκληρά κιθαριστικά μέρη και μελωδίες που σαγηνεύουν. Να πιαστούμε στα πιο γνωστά “Doctor Doctor” και “Rock Bottom” μέσα στα οποία κάνει τα πάντα. Συγκινεί, ξεσηκώνει, ανασταίνει νεκρούς και τραγουδάς μέχρι και το σόλο του δεύτερου. Ενώ στο “Lipstick Traces” γράφει μια τόσο γλυκιά μελωδία, που μέχρι και οι πιο σκληροπυρηνικοί του ήχου γαληνεύουν. Αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, αν ποτέ συναντήσετε τους Hank Sherman και Michael Denner, ή τον Michael Ammot ρωτήστε τους.
“Force It” (1975): Αγαπημένος μου δίσκος από τους UFO και κατ’ εμέ ο σκληρότερος της μπάντας. Όλοι εδώ μέσα λάμπουν και λίγο παραπάνω ο Phil Mogg με τον Michael. Ο δεύτερος εδώ έγραψε πιο χαρούμενες μέσα στη σκληρότητα τους και πιο γρήγορες συνθέσεις και τα δάκτυλα του έχουν γίνει λάστιχο. Παίζει με τέτοιο τρόπο που ποτέ κανείς δεν πρόκειται να αναρωτηθεί γιατί δεν πήραν δεύτερο κιθαρίστα, γιατί να το έκαναν άλλωστε; “Let It Roll”, “Mother Mary”, “Love Lost Love”, “Too Much Of Nothing” και τι να πούμε και εμείς… Δεν είναι μόνο ότι έγραφε δυνατά κομμάτια, αλλά φρόντιζε πάντα να βάζει και την μελωδία μέσα, δεν την απογύμνωνε ποτέ. Ειδικά στο “High Flyer” αλλά και στο “This Kid’s”, το οποίο ενώ ακούγεται κάπως τεχνικό στην αρχή μετά στο μέρος του “Between The Walls” είναι η απόλυτη στιγμή. Τα επιπλέον λόγια είναι περιττά, σπεύστε να ακούσετε!
“Lovedrive” (1979): Η επιστροφή του ασώτου ιού. Γίνεται το συμβάν με τον Mogg στους UFO, φεύγει και ο Roth από τους Scorpions και τι καλύτερη στιγμή για τον Michael να επιστρέψει εκεί. Ο δίσκος από πολλούς θεωρείται εμπορικός. Το αμφισβητώ και αυτό διότι οι συνθέσεις του είναι μοναδικές για να αξιολογούνται οικονομικώς. Η ιστορία λέει ότι ο Michael συμμετείχε μόνο σε τρία κομμάτια, στα “Another Piece Of Meat”, “Lovedrive” και “Coast To Coast”. Άμα δεν συμμετείχε και στο instrumental τότε τι να συζητούσαμε. Εν αντιθέσει προς την ιστορία οι φήμες, αλλά και ο ίδιος ο Michael υποστηρίζουν ότι συμμετείχε και σε άλλα δύο κομμάτια, μιας και ο Matthias Jabs δεν είχε έρθει ακόμα στην μπάντα, όταν γράφτηκαν τα συγκεκριμένα κομμάτια. Θέλετε και περιγραφή για το παίξιμο του; Ελάτε τώρα… Ο άνθρωπος από τα σκληρά της Αγγλίας ερχόταν στα σκληρά της Γερμανίας και το χαρακτηριστικό του παίξιμο έφερνε για ακόμα μια φορά συγκίνηση και δη στο πλάι του αδερφού του. Ο δίσκος είναι η σύνδεση της δεκαετίας του ’70 με αυτήν του ’80 και ο Michael ήταν ένας μουσικός που ήξερε πώς να το κάνει. Δυστυχώς ή ευτυχώς (λόγω της προσωπικής του καριέρας) όμως δεν συνέχισε στους σκορπιούς.
“The Michael Schenker Group” (1980): Κάνει το πρώτο του δισκογραφικό ξεκίνημα με τους Scorpions, κάνει νέα αρχή στους UFO και τολμάει να ξανακάνει νέα αρχή αυτή τη φορά με την προσωπική του μπάντα και αν μη τι άλλο, με ένα από τα πιο όμορφα ντεμπούτα που κυκλοφόρησαν ποτέ. Ο Michael εμφανίζεται πιο ελεύθερος, χωρίς να υπάρχουν στάνταρ σημεία για το πώς πρέπει να κατευθυνθεί. Γράφει κομμάτια έτσι όπως μόνο αυτός ξέρει και όλοι οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν τον συμπληρώνουν με τον καλύτερο τρόπο και δη ο Gary Barden στα φωνητικά. Από το εκρηκτικό riff του “Armed And Ready” στην instrumental προσταγή του “Into The Arena” που σε κάνει να θυμάσαι κάθε σημείο του και από εκεί στο αποκαλυπτικό και heavy “Lost Horizons”. Μάλιστα υπάρχουν αρκετοί κιθαρίστες που από όλες τις δουλειές του αγαπούν το συγκεκριμένο δίσκο και όχι άδικα θα έλεγα.
“Adventures Of The Imagination” (2000): Δεν γίνεται φυσικά να μιλάμε για τον Michael Schenker και σε ένα τέτοιο αφιέρωμα να μην συμπεριλάβω έναν δίσκο με τον οποίο μας παραδίδει μόνο instrumental στιγμές. Εδώ δεν κάνει κάτι διαφορετικό από ότι έκανε σε όλες του τις δισκογραφικές στιγμές που προηγήθηκαν, αλλά φροντίζει για ακόμη μία φορά και να επιβεβαιώνει γιατί είναι πραγματικά μεγάλος. Πιάνει την κιθάρα του, αφήνεται και συνθέτει κομμάτια που είναι και για πολλές επαναλήψεις σε ακροάσεις, αλλά και που μόνο αυτά να έπαιζε σε μία του συναυλία δεν θα απογοητευόμουν. Κυριεύεται κυρίως από το πνεύμα της μελωδίας μέσα στα “Open Gate”, “I Want To Be With You” και στο ανεπανάληπτο έπος με τον, βγαλμένο μέσα από την φαντασία, τίτλο “Three Fish Dancing”. Αλλά για μια στιγμή τι λέω, ο Michael Schenker είναι η προσωποποίηση της μελωδίας μέσα στον σκληρό ήχο. Όσοι δεν το έχετε ακούσει, κάντε το και δεν θα το μετανιώσετε!
“Temple Of Rock” (2011): Σίγουρα κάποιοι θα αναρωτηθείτε γιατί αυτός ο δίσκος. Η απάντηση είναι, επειδή ο ξανθός Θεός δείχνει ότι είναι ακόμα ζωντανός, ενεργός και πανταχού παρόν. Δεν είναι μόνο οι εκπληκτικές συνθέσεις που και πάλι δημιούργησε, αλλά και οι εκλεκτοί καλεσμένοι με τους οποίους συνεργάζεται σε αρκετές. Ακούστε το “With You” στο οποίο παίζει πλάι με τον αδερφό του και έρχονται αναμνήσεις από το παρελθόν. Είναι και ο Herman Rarebell, ο Doogie White, o Robin McAuley, o Michael Ammot στη δεύτερη εκτέλεση του “How Long”, κιθαριστική επίθεση δασκάλου και μαθητού. Δίνει και ο Pete Way το παρόν. Φέρνει μεγάλες μουσικές δυνάμεις εκ του παρελθόντος, όχι γιατί θέλει να λάμψει εμπορικά ο δίσκος, αλλά επειδή θέλει να αναδείξει μουσικές συνθέσεις δύναμης, μελωδίας και σοβαρότητας!
Ναι το ξέρω ότι υπάρχουν και άλλοι δίσκοι που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν στο παρόν αφιέρωμα, αλλά όπως προείπα ανέφερα αυτούς που θεωρώ πιο σημαντικούς. Το ξέρω ότι θα ήταν ενδιαφέρον να μπει και το “Fly To The Rainbow”, αλλά σε αυτό το άλμπουμ μόνο δύο κομμάτια ανήκουν στον Michael και είναι και η είσοδος του Uli Jon Roth. Θα μπορούσαν επίσης να μπουν και τα “Heavy Petting” και “Lights Out”, αλλά δεν πειράζει. Έμπροσθεν της αξίας του συγκεκριμένου κιθαρίστα οι πολλές λέξεις δεν αρκούν να την περιγράψουν. Το μεγαλείο του έχει εξαπλωθεί παντού και κυρίως σε πολλούς νέους μουσικούς. Όσοι πραγματικά τον αγαπάτε και εκτιμάτε τη μουσική του προσφορά μην χάσετε την εμφάνιση του στη χώρα μας. Θα είναι μία μεγάλη εμπειρία!
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης Κουτσουσίμος
Comments
