Γεια σας metalheads!! Αυτό είναι το πρώτο μου άρθρο/αφιέρωμα για το Rock Overdose, ένα αφιέρωμα σε μια Θρυλική μπάντα (σπάνια την αναφέρουν ή της κάνουν αφιέρωμα σε περιοδικά του είδους) που πιθανόν πολλές φορές να επισκιάζεται από μια άλλη ιστορική μπάντα (όσοι καταλάβουν παρακάτω..Κατάλαβαν!), ενός φανταστικού και αγαπημένου κιθαρίστα με το ψευδώνυμο “The Man In Black”. Αυτή η μπάντα λοιπόν, δεν είναι άλλη από τους RAINBOW του τεράστιου Ritchie Blackmore και αυτό είναι το 1ο μέρος του αφιερώματος, που εστιάζεται στο πρώτο κεφάλαιο της μπάντας από το '75 - ΄78.
RAINBOW: Μια από τις “επιτομές” του hard rock, που κάθε rocker/metalhead ο οποίος σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να γνωρίζει. Οι Rainbow δημιουργήθηκαν το 1975 από τον “ιδιόρυθμο” - σε χαρακτήρα (αλλά και παίξιμο) – R. Blackmore, ο οποίος έφυγε από τους Deep Purple διότι τα τελευταία 2 χρόνια ('73-'75), άρχισαν να απομακρύνονται από το hard rock ιδίωμα που παίζανε και που ήθελε να παίζει.
Η μπάντα του R. Blackmore λοιπόν, απαρτιζόταν από τα μέλη των ELF (με τον Θρυλικό “κοντό” - Dio – στα φωνητικά,), μια μπάντα που ήταν support act των Deep Purple μεταξύ '73-'75.Ο κιθαρίστας μας απ' ότι φαίνεται, μαγεύτηκε από τη φωνή του Dio και ήταν η κατάλληλη μπάντα για να αρχίσει το project του.
Το 1975 οι Rainbow κυκλοφορούν τον πρώτο τους ομότιτλο δίσκο “Ritchie Blackmore's Rainbow”, με τη σύνθεση του να αποτελείται από τους: R. Blackmore - guitar (σαφέστατα!!), Ronnie J.Dio-Vox, Gary Driscoll - drums, Graig Graber-bass & Mickey Lee Soule-keyboards. Με Κλασικά κομμάτια οπως, το “Man On The Silver Mountain” & “16th Century Greensleeves” στο hard rock στοιχείο του κιθαρίστα και τα θρυλικά πλέον “The Temple Of The King” & “Catch The Rainbow”.Και να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι αυτό το album ο R. Blackmore, το δούλευε από το ΄73 που ήταν ακόμα στους Deep Purple, όταν ο ίδιος τους ζήτησε να κάνουν μια διασκευή στο “Black Sheep Of The Family” του Steve Hammond (κομμάτι που υπάρχει στον πρώτο δίσκο των Rainbow) και του είπαν ΟΧΙ.
΄Εναν χρόνο μετά, το '76, οι Rainbow κυκλοφορούν το θρυλικό 2ο album τους, το 'Rising” και αυτή τη φορά με τον Cozy Powell στα drums, Jimmy Bain στο μπάσο και τον Tony Carey στα πλήκτρα. Ποιός μπορεί άλλωστε να ξεχάσει τέτοιες “μια στα 1000 χρόνια” συνθέσεις που “σκοτώνουν”, όπως το “Light In The Black”, το “Tarot Woman”, το “Stargazer” με το “χτύπα και άλλο άρχοντα” intro στα drums και την ορχήστρα του Μονάχου στο τέλος και γενικά το όλο album. Αυτή τη χρονιά οι Rainbow είναι στα ΚΑΛΥΤΕΡΑ τους!
Τα επόμενα 2 χρόνια, το ΄76-΄77, μπορεί η μπάντα του R. Blackmore να κυκλοφορεί άλλο ένα γαμάτο album όπως το “Long Live Rock & Roll” με κομματάρες σαν τα Kill The King, Gates Of Babylon και το Rainbow Eyes (το οποίο έγραψε ο Dio για τη γυναίκα του τη Wendy) και ένα όχι και τόσο καλό Live (On Stage – '77), όμως έχει αρχίσει ο <<πόλεμος>> ανάμεσα σε δυο ιδιόρυθμα μυαλά, του R. Blackmore και του Dio. Του Blackmore αφενός του έχει καρφωθεί η “μανία” να <<κατακτήσει>> και το αμερικάνικο κοινό, γι΄ αυτό και “την λέει” στον Dio ότι πρέπει να σταματήσει να γράφει όλο τραγούδια για δράκους, κάστρα και μυθολογίες, αλλά κάτι πιο καθημερινό/rock & roll και αφετέρου ο Dio ανταποδίδει στο αφεντικό, ότι θέλει να κάνει συνέχεια το δικό του και αποχωρεί από το group. Οπότε μέσα στο '78, ένα επιτυχημένο κεφάλαιο κλείνει για τους Rainbow και ένα άλλο (όχι και τόσο επιτυχημένο κατά τη γνώμη μου) αρχίζει.
Στη συνέχεια, το '79 περνάμε σε ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο των Rainbow, στο όχι και τόσο hard rock, αλλά κυρίως rock-pop, κατά τη γνώμη μου. Αυτή τη περίοδο γενικά, η μπάντα, είναι σε ένα μεταβατικό στάδιο, κυρίως λόγο της <<εμπορικής>> αλλαγής που ήθελε o R. Blackmore προκειμένου να «κατακτήσει» την Αμερική. Όπως είχε πει και ο Cozy Powell τότε «αυτό είναι κοροοιδία...Δεν θα έπρεπε ποτέ να κάνουμε τέτοιου είδους τραγούδια, αν σκεφτείς οτι πριν είχαμε κάνει κομμάτια όπως το “Stargazer”» .Και να αναφέρω σε αυτό το σημείο ότι ο ίδιος ο R. Blackmore είχε πει ότι έφυγε από τους Deep Purple για να παίξει hard rock που ήθελε και να που τώρα η ειρωνεία της τύχης, του έρχεται μπούμερανγκ και το ΄79, μόνο hard rock δεν παίζει.
Τη σκυτάλη στα φωνητικά παίρνει ο επίσης ταλαντούχος Graham Bonet, στο μπάσο έρχεται ένας παλιός γνώριμος του αφεντικού, ο Roger Glover και στα πλήκτρα ο Θρυλικός Don Airey. Ο δίσκος που κυκλοφορεί τότε, είναι το “εμπορικό” “Down To Earth”, με τα κλασικά τραγούδια “Since You've Been Gone”, “All Night Long” & “Lost In Hollywood”, καθώς επίσης και ένα πιο μυστήριο και σοβαρό κομμάτι όπως το “Eyes Of The World” ή κάτι πιο κοντά σε αυτό που είχαν μάθει οι οπαδοί των Rainbow να ακούν από τον R. Blackmore, το instrumental “Weiss Heim”. Αυτή η περίοδος είναι και η τελευταία για τον Cozy Powell on the drums στη μπάντα, αφού αποχωρεί από αυτή (λόγω της μουσικής κατεύθυνσης που έπαιρναν οι Rainbow) μετά από το 1ο Monsters Of Rock στο Castle Donington, στο οποίο ήταν headliners οι Rainbow.
Στη συνέχεια, περνάμε στο τελευταίο ουσιαστικά κεφάλαιο (υπάρχει και μια λεπτομέρεια που θα αναφερθεί πιο κάτω) των Rainbow, την περίοδο '80-'84 στην οποία και επανέρχεται (πάλι καλά!!) το hard rock στοιχείο.
Η σύνθεση των Rainbow για άλλη μια φορά αλλάζει και στη φωνή έρχεται, ο γνωστός σε ολους μας, Joe Lynn Turner, ενώ on the drums ο Bob Rondinelly. Όλοι οι άλλοι όπως έχει, εννοείται! Το' 81 οι Rainbow κυκλοφορούν ένα πολύ καλό album, με μια γερή δόση hard rock μέσα (επιτέλους πάλι!!), όχι βέβαια στα χνάρια του “Rising”, καθώς και συνθέσεις που έχεις μάθει να ακούς από αυτή τη μπάντα. Ο δίσκος είναι ο “Difficult To Cure”, με κομμάτια hard rocker συνθέσεις όπως τα “Spotlight Kid” & “Can't Happen Here”, γνωστό και πιο εμπορικό (αλλά πολύ ωραίο τραγουδάκι!) σε όλους μας “I Surrender”, καθώς επίσης και ορχηστρικά όπως το θεσπέσιο “Vielleicht Das Nachste Mal (Maybe Next Time)” και το θρυλικό (η αγάπη του R. Blackmore για τη κλασική μουσική) διασκευασμένο “Beethoven's 9th (Difficult To Cure) “.Με αυτόν τον δίσκο, οι Rainbow “κάπως” επιστρέφουν στις ρίζες τους.
Το '82 η σύνθεση παραμένει η ίδια με το '81, εκτός από τον David Rosenthal, ο οποίος αντικατέστησε τον Don Airey στα πλήκτρα. Ο δίσκος που κυκλοφορεί η μπάντα αυτή τη χρονιά είναι ο “Straight Between The Eyes”, ένας επίσης πολύ καλό album όπως και το προηγούμενο, με μπόλικη δόση hard rock.Με κομμάτια σε hard rock διάθεση όπως τα “Death Alley Driver”, “Power”, “Eyes Of The World”, “Rock (n Roll) Fever” και “Stone Cold”, “Miss Mistreated” σε πιο ήρεμη φάση.
Το '83 έχουμε το τελευταίο (για την ώρα) album των Rainbow, γιατί πλησιάζει η ώρα για το reunion των Deep Purpla και όπως όλοι ξέρουμε, ο R. Blackmore «παγώνει» τη μπάντα για κάποιο μεγάλο διάστημα. Ο δίσκος που κυκλοφορεί είναι ο μέτριος “Bent Out Of Shape” (το line-up μένει ως έχει, εκτός από τον Chuck Burgi που αντικατέστησε τον Bob Rondinelly on the drums) ,που δείχνει το αφεντικό έχασε και πάλι λίγο τη «μπάλα», ωστόσο υπάρχουν κάποια μικρά διαμαντάκια όπως τα hard rockin' “Stranded”, “Fire Dance” & “Drinkin' With The Devil” και τα πιο ήρεμα “Can't Let You Go” & το single “Stree Of Dreams”.Η τελευταία συναυλία για τους Rainbow (προς το παρόν) ήταν τον Μάρτιο του ΄84 στην Ιαπωνία, όπου η μπάντα έπαιξε το “Beethoven's 9th (Difficult To Cure)” με ολόκληρη ορχήστρα.
Από το '84-'94, οι Rainbow σταματάνε λόγω Deep Purple (reunion!!) , αλλά αυτό αποτελεί άλλο αφιέρωμα! Το '94 λοιπόν, ο R. Blackmore δίνει τις τελευταίες του συναυλίες με τους Deep Purple και αποχωρεί, γιατί ως γνωστόν άρχισαν πάλι ο Gillan-Blackmore να διαφωνούν για τη μουσική πορεία της μπάντας και γενικά να μαλώνουν.Οι Deep Purple συνεχίζουν με τον Steve Morse στα κιθαριστικά καθήκοντα του αφεντικού και ο R. Blackmore με τη σειρά του, δημιουργεί ξανά τους Rainbow και κυκλοφορούν ακόμα έναν δίσκο (και τον τελευταίο τους).
Το line-up της μπάντας τότε, αποτελείται από τους: Doogie White-Vox, Greg Smith-bass, John Micelli-drums & Paul Morris-keyboards. Οι Rainbow κυκλοφορούν το '95 το “Stranger In Us All”, που αποτελεί μια πολύ καλή προσπάθεια μετά από τόσο καιρό, με το γνωστό hard rock που ήθελε πάντα ο R. Blackmore, συνδυασμένο με μια δόση, της άλλης αγαπημένης του μουσικής, του Μεσαίωνα. Με γαμάτες (τολμώ να πω) συνθέσεις, όπως το μελωδικό/Medieval rockin' “Black Masquerade”, το scary-classical rockin' “Hall Of The Mountain King”, την ωραία και δυνατή μπαλάντα “Ariel” & το καταπληκτικό “Still I'm Sad” με λόγια αυτή τη φόρα, το οποίο είχε κάνει ο R. Blackmore στον πρώτο δίσκο των Rainbow σε instrumental.
Οι Rainbow σταματάνε τελικά (μέχρι νεοτέρας...αν και φαντάζει δύσκολο έως και απίθανο να ξαναδημιουργηθούν...) και ο R. Blackmore στρέφεται στην αγάπη που έχει εδώ και χρόνια για τη Μουσική του Μεσαίωνα και φτιάχνει τους “Blackmore's Night”, με τη γυναίκα του και τραγουδίστρια της μπάντας, Candice Night.
Ελπίζω να σας άρεσε το αφιέρωμα σε αυτή τη Θρυλική και προσωπικά αγαπημένη μπάντα, τους Rainbow και θα τα ξαναπούμε στο επόμενο αφιέρωμα άλλης Θρυλικής μπάντας. Μέχρι τότε...Stay Metal!!
Σημείωση: Όσον αφορά τα κομμάτια, αναφέρω αυτά που θεωρούνται Κλασικά εννοείται κυρίως, αλλά και αυτά που θεωρώ εγώ σημαντικά.
Για το RockOverdose.gr: Vai Kolokotronis
Comments
