Αντικείμενο του αφιερώματος αυτού είναι ο 6ος δίσκος των Sepultura. Κι αυτό γιατί ο δίσκος αυτός αποτελεί την αφορμή να μας επισκεφτούν τα αδέρφια Max και Igor Cavalera ώστε να μας τον παρουσιάσουν αυτούσιο ζωντανά,με αφορμή ότι βρισκόμαστε στον εικοστό χρόνο από την κυκλοφορία του. Πολλοί δικαίως θα αναρωτηθείτε γιατί να επιλεγεί αυτός ο δίσκος και γιατί αυτή τη δεδομένη στιγμή, μιας και όπως και να 'χει μας έχουν χαρίσει καλύτερες και πιο σημαντικές στιγμές στην δισκογραφία τους πριν από αυτό το άλμπουμ. Ας προσπαθήσουμε να ρίξουμε φως στο τούνελ βασιζόμενοι στα στοιχεία που το περιβάλλουν. Αρχικά ας πάρουμε τα πράγματα από το σημείο πριν την ηχογράφηση του δίσκου. Οι Sepultura μόλις είχαν τελειώσει μια μακροσκελή περιοδεία για το προηγούμενο άλμπουμ τους ''Chaos A.D.'' το οποίο ήταν και αυτό που τους εδραίωσε στις συνειδήσεις του μεταλλικού κοινού, η αποδοχή του ήταν μαζική και παρότι πολλοί κολλημένοι οπαδοί στην αρχή τσινίσανε, ο δίσκος εν τέλει έκανε φοβερές πωλήσεις και τους κατέστησε ίσως το κορυφαίο συγκρότημα εκείνης της εποχής (βάλτε μαζί και τους Pantera με τους oποίους περιοδεύσανε και μαζί κατά τη διάρκεια του δίσκου και έχετε το πιο θανατηφόρο δίδυμο των αρχών των '90s, ότι πιο κοντινό στο μεγαλείο των Metallica εκείνη την εποχή). Απόφαση του συγκροτήματος και ιδιαίτερα του Max ήταν να ενισχυθεί ο πειραματισμός και να μπολιαστεί το άλμπουμ με περισσότερα στοιχεία από την Βραζιλιάνικη μουσική ως φόρο τιμής στην καταγωγή τους. Επίσης, φανερά επηρρεασμένοι από τον ήχο του ομώνυμου ντεμπούτου των Korn το 1994, αποφασίζουν να τονίσουν τις κιθάρες ακόμα χαμηλότερα και να ενσωματώσουν τον συνδυασμό όσων αναφέρονται παραπάνω στα κομμάτια του δίσκου.
Ο Max άντλησε την ιδέα για την κατεύθυνση του δίσκου από την ταινία ''At Play In The Fields Of The Lord'' και αποφασίζει να ταξιδέψει στην περιφέρεια του Mato Grosso, στα σύνορα με την Βολιβία, ώστε να συναντήσει την φυλή των ινδιάνων ιθαγενών Xavante. Μερικές από τις δηλώσεις του Max ανά τα χρόνια που αναφέρονται στο περιστατικό είναι οι ακόλουθες: ''Κατά κάποιο τρόπο, εμείς σαν συγκρότημα ανακαλύψαμε ότι είχαμε πολλά κοινά με τους Xavante. Ζούσαμε στα άκρα της κοινωνίας και η μουσική μας και ο τρόπος ζωής μας είναι πολύ μακριά από το να αφομοιωθούν και να γίνουν σεβαστά από την κοινωνία''. Ένας εκπρόσωπος των Xavante τόνισε τότε: ''Είχαμε δει φωτογραφίες των Sepultura παλιότερα και ξέραμε ότι ήταν διαφορετικοί, με τα μακριά μαλλιά τους και τα τατουάζ τους. Επίσης γνωρίζαμε ότι είχαν κατηγορηθεί και περιθωριοποιηθεί όπως κι εμείς. Γι'αυτό και μας είχαν κινήσει την περιέργεια''. Η όλη εμπειρία λειτούργησε σαν κάθαρση για το συγκρότημα, θεώρησαν ότι ήδη είχαν εξερευνήσει τις ρίζες τους κι έτσι ο δίσκος πήρε το όνομα ''Roots''. Ηχογραφήθηκε μεταξύ Οκτώβρη και Δεκέμβρη του 1995 στο Indigo Ranch, στο Malibu της California με παραγωγό τον Ross Robinson, ενώ μέρη του ηχογραφήθηκαν στο Υδροδάσος του Αμαζονίου και κατά την παραμονή τους στο Mato Grosso με τους Xavante και τα θέματα με τα οποία κυρίως καταπιάνεται είναι η πολιτική και η πολιτισμική κουλτούρα της χώρας τους.
Στον δίσκο παίρνουν μέρος αρκετοί επιφανείς καλεσμένοι, κυριότεροi εκ των οποίων είναι ο διάσημος Βραζιλιάνος μουσικός Carlinhos Brown, o Mike Patton των Faith No More, οι Jonathan Davis και David Silveria των Korn (τραγουδιστής και ντράμερ αντίστοιχα, οι επιρροές που λέγαμε) και ο DJ Lethal. Ο δίσκος παρά την αρχική κρυάδα αρκετών οπαδών καθότι ήταν πολύ περισσότερο πειραματικός σε σχέση με τον προκάτοχο του και αφήνοντας τις thrash ρίζες πίσω τους, στέφθηκε με επιτυχία όσον αφορά το κομμάτι των πωλήσεων, ενώ είχε φτάσει νούμερο 4 στα Αγγλικά charts και νούμερο 27 στο The Billboard 200. Έχει ήδη σημειώσει πάνω από 2 εκατομμύρια πωλήσεις κι έχει γίνει χρυσό σε χώρες όπως η Αυστραλία, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Αυστρία, το Ηνωμένο Βασίλειο και φυσικά η Αμερική (με περισσότερες από μισό εκατομμύριο πωλήσεις). Μέχρι σήμερα είναι ένα καθαρής φύσης love/hate δίσκου, με χιλιάδες κόσμου που τους ακολουθούσε από την αρχή να τους εγκαταλείπει (είχε ήδη αρχίσει το κράξιμο στο ''Chaos A.D.'', φανταστείτε τι ακούστηκε τότε), ενώ αρκετοί παραδέχτηκαν ότι δεν επαναπαύτηκαν στις δάφνες των προηγούμενων επιτυχιών τους και δεν προσέφεραν έναν ''ασφαλή'' δίσκο που θα άρεσε σε όλους. Για τον ίδιο τον Μax ο δίσκος σήμαινε πάρα πολλά,ακολουθεί μία λεπτομερής περιγραφή:
''Το ''Roots'' προήλθε από ένα θολό όνειρο που είχα και πήγαινα στο Υδροδάσος στο οποίο μπορεί να έπαιξε ρόλο και το πολύ κρασί. Όταν τελικά πήγαμε στο Υδροδάσος να ηχογραφήσουμε ήταν απίστευτο. Όλος ο δίσκος ήταν ένα τεράστιο προσωπικό ταξίδι για μένα, και σαν Βραζιλιάνος που είμαι, ένιωθα ότι ήταν ένα εκπληκτικό επίτευγμα. Όλοι ήταν εμπνευσμένοι κι ο Igor ήταν στην καλύτερη του φόρμα. Τα κρουστά ήταν τρελά και δουλέψαμε με τόσο πολλούς και καλούς μουσικούς που καταλήξαμε σε ένα 15λεπτο τζαμάρισμα τυμπάνων σε βαθμό να μας αποκαλέσουν Pink Floyd της Βραζιλίας. Όταν πήγαμε το δίσκο στη Roadrunner τους άρεσε, αλλά όχι ο τίτλος. Νόμιζαν ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι σαν φόρο τιμής δίσκο στον Bob Marley, τους εξηγήσαμε το σκεπτικό μας και ευτυχώς το καταλάβανε''. Η εταιρεία τους το κατάλαβε, οι οπαδοί εξαγριώθηκαν, κατηγορήθηκαν με ανείπωτους χαρακτηρισμούς και ατάκες τύπου ''να πάτε να μείνετε με τους Ινδιάνους μια και καλή'', ''νοιαστήκατε για τα προβλήματα της Βραζιλίας από τα υπερπολυτελή σας σπίτια στην Αμερική'', ''χάστε κανένα κιλό γιατί έχετε γίνει σαν γουρούνια όλοι σας'' και διάφορα άλλα τέτοια ρομαντικά ευχολόγια αγάπης. Για την ιστορία, ο δίσκος αυτός ήταν και ο τελευταίος με την κλασσική τους σύνθεση, καθώς ο Max αποχώρησε από το συγκρότημα μαθαίνοντας για το θάνατο του θετού του γιου Dana Wells λίγο πριν από τη συναυλία τους στο ''Donnington'' το καλοκαίρι του '96. Δεν συγχώρησε ποτέ στους υπόλοιπους ότι βγήκαν να παίξουν σαν τρίο και τη μετέπειτα απόφαση τους να μην θέλουν τη γυναίκα του Gloria σαν manager του συγκροτήματος. Ένα άλμπουμ που στο τέλος οι ρίζες του πράγματι βάφτηκαν με αίμα, καθώς τα αδέρφια Cavalera έκαναν σχεδόν μία δεκαετία να ξαναμιλήσουν. Αν οι παραπάνω λόγοι δεν καθιστούν το άλμπουμ ιδιαίτερο και σημαντικό, έχετε όλοι/ες μία ευκαιρία να το καταλάβετε καλύτερα, βλέποντας το να παρουσιάζεται ζωντανά, όπου εκεί τα δύο αδέρφια θα μας δείξουν το πόσο μπορούν να παρασύρουν τα πάντα στο διάβα τους.
Κομμάτι- Κομμάτι, μία περαιτέρω ανάλυση του ''Roots'':
1) Roots Bloody Roots: Το χαρακτηριστικότερο και πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι του άλμπουμ, ένα από τα καλύτερα που γράψανε ποτέ και το κομμάτι που κλείνει ανελλιπώς τις συναυλίες των Sepultura μέχρι και σήμερα (έστω και χωρίς τους Max και Igor). Ξεκινάει με ένα υπερβολικά χαμηλά τονισμένο κιθαριστικό ριφφ που σε κάνει να θες να πηδήξεις ως το ταβάνι και εξελίσσεται σε κομμάτι ακατάλληλο να το ακούς με άλλα άτομα δίπλα σου. Ήταν το 1ο single από το δίσκο σε μορφή ΕΡ και περιείχε τα κομμάτια ''Procreation Of The Wicked'' (φόρος τιμής στους μεγάλους Celtic Frost), ''Propaganda'' (live) και ''Beneath The Remains/Escape To The Void'' (live).
2) Attitude: Ξεκινάει με εισαγωγή παιγμένη με berimbau (φανταστείτε ένα μακρύ κομμάτι ξύλου με μία μόνο χορδή δεμένη από άκρη σε άκρη που παίζεται με κάτι σαν δοξάρι). Το σημείο αυτό διαδέχεται ένα βάρβαρο βαρύ ριφφ και το ξέσπασμα του σε οδηγεί σε ακραίες αντιδράσεις, ειδικά οι επαναλήψιμοι στίχοι ''Can You Take It'' και ''I Won't Take It'' φωνάζουν ΚΙΝΔΥΝΟΣ από χιλιόμετρα. Γυρίστηκε ένα υπέροχο βίντεο με Βραζιλιάνους παλαιστές Jiu Jitsu, τους Gracie Family. Η ιδέα για το βίντεο ήταν του Dana, o oποίος συνυπέγραψε και τους στίχους του κομματιού. Ήταν το 3ο single του δίσκου και σε ΕΡ μορφή κυκλοφόρησε με τα κομμάτια ''Lookaway (Master Vibe Mix)'', ''Mine'', ''Kaiowas (Tribal Jam Mix)'', ''Clenched Fist'' (live) και ''Biotech Is Godzilla'' (live). Το μπλουζάκι Neurosis του Igor έκανε πολύ κόσμο (κι εμένα) να μάθουμε αυτό το εκπληκτικό συγκρότημα. Ευχαριστούμε πολύ Igor!
3) Cut-Throat: Στο ίδιο αργόσυρτο κι επικίνδυνα εθιστικό μοτίβο, το κομμάτι συνεχίζει εκεί που σταμάτησε το προηγούμενο με τον Max σε έξαλλη κατάσταση να τα χώνει σε διπρόσωπους και ψεύτες με περίσσιο θυμό, ενώ στην ιστορία έχει μείνει το τελευταίο σημείο που ο Max ουρλιάζει ''Enslavement, Pathetic, Ignorant, Corporations'', το οποίο σχηματίζει την λέξη ΕPIC, η οποία ήταν η εταιρεία με την οποία είχαν προβλήματα όσον αφορά τη διανομή του προηγούμενου δίσκου "Chaos A.D.''. Αυτό στο χωριό μου το λένε σφάξιμο στο γόνατο κι όχι με το βαμβάκι όπως συνηθίζεται.
4) Ratamahatta: 'H αλλιώς η τρέλλα δεν πάει στα βουνά αλλά περιφέρεται γύρω από τον Αμαζόνιο. Πανικός κρουστών και ακαταλαβίστικων στίχων (Biboca Caragem Favela, Fubanga Maloca Bocada, Maloca Bocada Fubanga, Favela Garagem Biboca, PORRA, κι όχι Μπόχα όπως πολλοί νομίζουν). Συμμετέχει και στιχουργικά και βαρώντας διάφορα ο Carlinhos Brown ενώ έχει γυριστεί επίσης ένα τρελό βίντεο, άκρως Βραζιλιάνικο και tribal. Ήταν το 2ο single του δίσκου και κυκλοφόρησε επίσης σε μορφή ΕΡ με τα κομμάτια ''War'' (διασκευή Bob Marley), ''Dusted'' (demo), ''Roots Bloody Roots'' (demo), ''Slave New World'' (live), ''Amen/Inner Self'' (live). Επίσης από τα πλέον αναγνωρίσιμα κομμάτια της ιστορίας τους, αλλά όταν το παίζουν οι dj σε κλαμπ, πραγματικά θέλω να τους σκοτώσω.
5) Breed Apart: Kεντρικό νόημα του κομματιού ο συνεχώς επαναλαμβανόμενος στίχος ''Open Up Your Mind And Go Your Own Way''. Στο ίδιο χαμηλά κουρδισμένο ήχο οι κιθάρες, αργός ρυθμός και ξέσπασμα, ο Μax να ακούγεται αναψοκοκκινισμένος από θυμό κι ο Igor na διαλύει τα τύμπανα με κάθε δυνατό τρόπο. Δεν ξέρω πως θα γίνει το θαύμα να ακουστεί ζωντανά,ανυπομονώ σαν τρελός.
6) Straighthate: Ξεκινάει με ένα πολύ ωραίο μεσαίου ρυθμού ριφφ και εξελίσσεται σε ένα από τα βαριά χαρτιά του δίσκου. Ίσως το πιο μουσικό από όλα τα κομμάτια, με τον Max να φτύνει στίχους που αφορούν τον ίδιο του τον εαυτό και κατά πόσο είναι αποδεκτός από τους υπόλοιπους, όχι ότι τον πολυνοιάζει αλλά δεν ανέχεται και τα πισώπλατα μαχαιρώματα όπως γλαφυρά περιγράφει. Eθιστικά υπέροχο, δε θα μείνει σβέρκος όρθιος!
7) Spit: Ένα από τα γρήγορα κομμάτια του δίσκου, με αρκετές δόσεις θυμού και πάλι,ίδια διάρκεια με το ''Cut-Throat'' και τσίτες μέχρι το τέλος. Που να μην είχε κάνει το ταξίδι στο Υδροδάσος ο Max και να μην είχε ηρεμήσει δηλαδή... Αυτό παιζόταν σε διπλάσια ταχύτητα στις τότε συναυλίες, όπως τα περισσότερα κομμάτια τους δηλαδή.
8) Lookaway: Σαφέστατα το πιο τζαζεμένο κομμάτι και η πιο πειραματική στιγμή του δίσκου, εδώ συμμετέχουν οι Davis, Patton, DJ Lethal και το αποτέλεσμα είναι ένα υποτονικό κομμάτι που κερδίζει σε ατμόσφαιρα και είναι η ηρεμία στην προηγούμενη και την επερχόμενη καταιγίδα νεύρων του δίσκου.
9) Dusted: Γραμμένο από τον Andreas Kisser, άλλη μία λαμπερή στιγμή του άλμπουμ με τις κιθάρες να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και το μεσαίο μέρος με το γρήγορο ξέσπασμα να υπόσχεται μεγάλες στιγμές στην επερχόμενη συναυλία. Ο Igor κοπανάει χωρίς αύριο και οι στίχοι αντλούν έμπνευση από τα κακά που θα σε βρουν αν δεν είσαι εντάξει απέναντι σ'αυτούς που πρέπει.
10) Born Stubborn: Όνομα και πράγμα για τον Max αυτό το κομμάτι, περιγράφει πλήρως την πολυσχιδή προσωπικότητα του, δείγμα του τι θα ακολουθούσε με την φυγή του από το συγκρότημα και τη στάση του απέναντι σε όλα που δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Λίγο πιο γρήγορο σε ρυθμό από το μέσο όρο κομματιών του δίσκου, πράγμα που ουδόλως μας χαλάει.
11) Jasco: Ένα πολύ όμορφο ακουστικό κομμάτι του Kisser που δυστυχώς διαρκεί λιγότερο από 2 λεπτά. Προσφέρει πολλά όμως στην ατμόσφαιρα του δίσκου και δίνει απαραίτητες ανάσες για ότι ακολουθεί στη συνέχεια. Στο promo του δίσκου είχε τον τίτλο ''Leaf''.
12) Itsari: Σημαίνει ''Roots'' στην γλώσσα των Xavante, και πάλι ακουστικό κομμάτι ενώ από πίσω έχουν ηχογραφηθεί οι Ινδιάνοι ιθαγενείς κατά τη διάρκεια της Datsi Wawere επικλητικής τελετής γιατρειάς τους. Ωραία επιμορφωτικά πράγματα,ευγενική χορηγία της Sepultura National Geographic.
13) Αmbush: Ένα από τα κορυφαία κομμάτια του δίσκου, ένα γιγάντιο μεσαίο ριφφ και φοβερές φωνητικές γραμμές είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του. Ο στίχος ''When You Go Down, You Go Down Fighting'' είναι αρκετός να εμπνεύσει κόσμο και να αποτελέσει στάση ζωής σε δύσκολες στιγμές. Μπράβο ρε Max γίγαντα!
14) Endangered Species: Bασανιστικά αργό κομμάτι λίγο πριν κλείσει ο δίσκος, πραγματεύεται τις ανησυχίες τους Max αν ο άνθρωπος είναι είδος υπό εξαφάνιση λόγω πολέμων, περιβαλλοντικής καταστροφής και λοιπών απαισιόδοξων σκέψεων. Η κραυγή αγωνίας στο τέλος ''Is That What We've Become?'' σου τρυπάει την ψυχή.
15) Dictatorshit: Τελευταίο και μικρότερο κομμάτι του άλμπουμ, μιλάει για την ανατροπή της κυβέρνησης του Joao Goulart, τότε πρωθυπουργού της Βραζιλίας (που υποστηριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες) από ένα μέρος των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας. Τα γεγονότα συνέβησαν το διήμερο 31 Μαρτίου-1 Απριλίου 1964, μάλλον κακός τρόπος να πείσεις κάποιον ότι δεν ήταν Πρωταπριλιάτικο αστείο. Φρενήρες, οργισμένο και σε λιγότερο από 90 δευτερόλεπτα, έχει συνοψίσει όλη την οργή του δίσκου.
*16) Canyon Jam: Kομμάτι που δεν υπήρχε στη λίστα του δίσκου, πρόκειται για τζαμάρισμα με κρουστά το οποίο λειτούργησε σαν κρυφό κομμάτι στο δίσκο. Και να μην το ακούσετε, δε μπορούμε να πούμε ότι χάνεται και κάτι το ιδιαίτερο.
**Ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει σε διάφορες μορφές, ενώ το 2005 επανακυκλοφόρησε από τη Roadrunner ως διπλή έκδοση για τον εορτασμό για τα 25 χρόνια της εταιρείας. Επίσης έχει κυκλοφορήσει το φοβερό ''The Roots Of Sepultura'' που περιέχει τα περισσότερα b-sides που κατέληξαν στις remastered επανεκδόσεις των πρώτων τεσσάρων δίσκων και το ''Blood-Rooted'' που περιέχει υλικό κυρίως από την περίοδο του δίσκου με μαζεμένα τα b-sides και τις διασκευές που συμπεριλήφθησαν στα singles του ''Roots''.
Τα αδέρφια Max & Igor Cavalera παίζουν ζωντανά ολόκληρο το Roots τη Παρασκευή 18 Νοεμβρίου στο Gagarin 205.
Fb event: https://www.facebook.com/events/1761495227455617/
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Αλόρας
Comments
