Έχοντας το κατάλληλο ποτό για την περίπτωση στο ποτήρι μου - ένα 12αρι Αμερικάνικο ουίσκι από το Κεντάκι (http://en.wikipedia.org/wiki/Old_Fitzgerald) - και υπό τους ήχους της κατάλληλης μουσικής (δεν είναι δύσκολο να μαντέψεις) σκέφτηκα να προσπαθήσω να μοιραστώ μαζί με κάποιους ιδιαίτερους φίλους που ξέρω ότι έχουν καλά γούστα στη μουσική και θα εκτιμήσουν τα γραφόμενα μου την εμπειρία μου στο Σικάγο μεταξύ 10 και 12 Απριλίου 2015, όταν και η Ελλάδα συνέρχονταν σιγά σιγά από το κλίμα κατάνυξης των ημερών… Βασικά ήθελα να τα πω σε κάποιους (πάρα πολλοί κοντινοί φίλοι βρίσκονται μακριά δυστυχώς) αλλά και να καταγράψω σε χαρτί και μελάνι (ακούγεται πιο cool από laptop και Microsoft word) την εμπειρία μου αυτή καθώς η μνήμη πάντα εξασθενεί.. Μετά από προτροπή πολλών φίλων σκέφτηκα ότι θα ήταν όμορφο να μπορέσω να μοιραστώ την εμπειρία μου αυτή με ένα ευρύτερο κοινό που θα έβρισκε κάποιο ενδιαφέρον σε αυτό το οδοιπορικό.
Εδώ και καιρό λοιπόν στριφογύριζε στο μυαλό μου μια επίσκεψη στη σημαντική – από πολλές απόψεις – πόλη του Σικάγο ώστε να μπορέσω να ανακαλύψω και από κοντά τη θρυλική σκηνή των Chicago blues. Αν και σε καμία περίπτωση δεν θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου μεγάλο γνώστη των blues (περισσότερο φαν της σκληρής μουσικής – η πιο λαϊκά ‘’μεταλλά’’ θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου) εδώ και λίγα χρόνια είχα αναπτύξει ενδιαφέρον για την blues μουσική. Η κουλτούρα που είναι συνδεδεμένη με τα blues, ο αγνός χαρακτήρας της, το συναίσθημα που βγάζουν οι μουσικοί της (δεν γίνεται κατά τη γνώμη μου να παίξεις blues αν δεν σε αγγίζει αυτή η μουσική), οι μεγάλοι κιθαρίστες που έχουν παίξει αυτή τη μουσική – κάποιοι μάλιστα σχεδόν αποκηρύσσοντας μια μέρα το hard rock παρελθόν τους (λέγε με Gary Moore), η ταινία Blues Brothers (ίσως η καλύτερη μουσική ταινία όλων των εποχών κατά τη γνώμη μου) αλλά και η συνειδητοποίηση κάποια στιγμή ότι τα blues έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη γέννηση της σκληρής μουσικής (ρίξτε μια ματιά στις επιρροές των Black Sabbath, Led Zeppelin και άλλων κολοσσών) είναι κάποιοι από τους λόγους που άρχισε να με γοητεύει η blues μουσική.
Πάμε λοιπόν..
Πρώτη μέρα
Η πτήση είχε αρκετές ώρες καθυστέρηση και τελικά κατέφτασα στην πόλη Παρασκευή ξημερώματα. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό που είχα φροντίσει να κάνω η πρώτη μέρα (Παρασκευή) περιλάμβανε επίσκεψη σε δισκοπωλείο με ειδικότητα στη blues μουσική. Έχοντας κάνει την έρευνα μου είχα καταλήξει ότι επιβάλλονταν να επισκεφτώ το δισκοπωλείο ‘’Jazz Record Mart’’ (http://jazzmart.com/), το οποίο ήταν στην κορυφή της λίστας πολλών άρθρων/blogs ως ένα από τα κορυφαία δισκοπωλεία της πόλης και όχι μόνο πάνω στην jazz και blues μουσική. Υπάρχουν αρκετά δισκοπωλεία στην πόλη αλλά λόγω έλλειψης χρόνου έπρεπε να θέσω κάποιες προτεραιότητες. Αφού απόλαυσα την παραδοσιακή πίτσα του Σικάγο ονόματι ‘’deep dish pizza’’ (αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία δεν είναι τούρτα αλλά πίτσα!) και καθώς βρισκόμενος σε ένα πάρκο που σύμφωνα με το χάρτη βρίσκονταν σχετικά κοντά στο δισκοπωλείο πήρα την απόφαση να περπατήσω προς τον προορισμό μου, κάτι που στη συνέχεια μετάνιωσα συνειδητοποιώντας ότι οι αποστάσεις στις Αμερικανικές πόλεις μπορεί να είναι μεγαλύτερες απ’ότι υπονοούν οι χάρτες. Δεν βρίσκεσαι στο χωριό σου φίλε..
Αφού περιπλανήθηκα για αρκετή ώρα σε διάφορα τούνελ και δρόμους την πόλης αντίκρισα τελικά τον προορισμό μου. Μπαίνοντας μέσα έμεινα εντυπωσιασμένος από την όψη των χιλιάδων πραγματικά cd, βινυλίων, dvd αλλά και κασετών (!!), καινούργιων και μεταχειρισμένων. Η αναζήτηση μου στο blues section ξεκίνησε με το θρυλικό Hoodoo Man Blues των Junior Wells και Buddy Guy που παρότι πολύ γνωστός δίσκος (γενικά θεωρείται ως ένας από τους πρώτους και πιο σημαντικούς full-length Chicago blues δίσκους που ηχογραφήθηκε ποτέ) δυσκολευόμουν να τον βρω στα δισκοπωλεία του Βελγίου. Ήξερα βέβαια εκ των προτέρων ότι δεν θα έλειπε αυτό το κομμάτι από το δισκοπωλείο. Έχοντας εντοπίσει το στόχο μου σκέφτηκα να ζητήσω προτάσεις για albums σε παρόμοιο ύφος από το προσωπικό. Απευθύνθηκα στην αρχή σε έναν αρκετά μεγάλο (σίγουρα πάνω από 65) ψηλό τύπο με μούσια με τον οποίο συνομίλησα κιόλας για λίγο. Ωραίος τύπος και χαρακτηριστική πραγματικά φυσιογνωμία. Aφού τσέκαρα τις προτάσεις του με έναν άλλο υπάλληλο κατέληξα σε 3 albums και ένα βιβλίο για την τοπική σκηνή. Καλά είναι για αρχή σκέφτηκα… Έριξα και μια πολύ γρήγορη ματιά στο section με τα μεταχειρισμένα (αδύνατο να τα τσεκάρω όλα) και κάπου εκεί πήρε το μάτι μου ένα cd σε άριστη κατάσταση με τιμή 6 δολάρια ενός τύπου ονόματι Lurrie Bell, ο οποίος θυμόμουν ότι θα έπαιζε το βράδυ στο μπαρ που θα πήγαινα. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ‘’κάτσε να τον ακούσουμε το βράδυ πρώτα πριν επενδύσουμε στην μουσική του’’. Που να ήξερα όμως… Ευτυχώς υπάρχουν και οι παραγγελίες μέσω internet η τηλεφώνου πλέον..
Να αναφέρω για το τέλος ότι το δισκοπωλείο εκδίδει και ένα περιοδικό το οποίο διανέμει δωρεάν με κριτικές, άρθρα και αναφορές σε album που φιλοξενούνται στο κατάστημα. Πολύ αξιόλογη προσπάθεια και μάλιστα παρατήρησα ότι εκεί αρθρογραφεί και ένας τύπος 82 χρονών που μάλλον είναι ο ιδιοκτήτης του καταστήματος. Ο τύπος παρεμπιπτόντως έγραψε σε ένα από τα τεύχη ένα πολύ ενδιαφέρον μικρό άρθρο για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ βινυλίου και cd και αν μην τι άλλο έχει ενδιαφέρον να διαβάσεις (μπορείτε να το βρείτε στη σελίδα 5 εδώ: http://delmark.com/pdfs/rn740-all.pdf) την άποψη ενός ανθρώπου που έχει ζήσει το peak και των δυο format. Εγώ πάλι γιατί υποπτεύομαι ότι αυτός ο τύπος μπορεί να ήταν ο μουσάτος κύριος που με ξενάγησε στο κατάστημα…
Το βράδυ δεν άργησε να έρθει και για καλή μου τύχη ο πρώτος μου στόχος για bar με ζωντανή blues μουσική βρίσκονταν κοντά στο hostel μου. Έχοντας φάει πρώτα ένα πολύ γευστικό Chicago style hot dog σε ένα φαστφουντάδικο το οποίο έπαιζε blues μουσική (αυτά γίνονται μόνο στο Σικάγο) κατευθύνθηκα στον προορισμό μου ονόματι ‘’Chicago Blues Bar’’ ο οποίος είχε χαρακτηριστεί από διάφορες πηγές ως ‘’η πιο αυθεντική live blues εμπειρία της πόλης’’. Την είσοδο του μπαρ στόλιζε μια φωτεινή – σε μπλε χρώματα φυσικά – πινακίδα με μια λιτή επιγραφή που σε έβαζε κατευθείαν στο νόημα: ‘’Blues’’. Μπαίνοντας στο χώρο γοητεύθηκα αμέσως από τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας του Αφροαμερικάνου καλλιτέχνη αλλά απογοητεύθηκα και λίγο όταν συνειδητοποίησα ότι το μαγαζί ήταν γεμάτο και θα έπρεπε να σταθώ αρκετά μακριά από τη σκηνή. Ευτυχώς με τη βοήθεια των κοριτσιών που δούλευαν στο bar φθάσαμε σιγά σιγά δίπλα σχεδόν δίπλα στη σκηνή..
Το όνομα του τυπάρα όπως ανέφερα και παραπάνω: Lurrie Bell! Είναι δύσκολο να περιγράψω με ακρίβεια τον τρόπο που έπαιζε ο τύπος συνοδευόμενος και από πολύ αξιόλογους μουσικούς μάλιστα. Όσο και αν ακούγεται τετριμμένη ως έκφραση ο τύπος έπαιζε με απίστευτο συναίσθημα, σαν μην υπάρχει αύριο πραγματικά και μάλιστα έφτασε σε σημείο να σπάσει μια χορδή της κιθάρας του σε κάποιο σημείο (για καλή μου τύχη έχω απαθανατίσει τη στιγμή σε βίντεο)! Η δίψα του να παίξει μουσική ζωντανά αποδείχθηκε και την επόμενη νύχτα όταν ως επισκέπτης προσκαλέστηκε από τον καλλιτέχνη της βραδιάς (λεπτομέρειες για τον παίχτη παρακάτω) να ανέβει στη σκηνή για να παίξει ένα κομμάτι και ο ίδιος ζήτησε ευγενικά να παίξει ένα ακόμα όταν τελείωσε παρότι το κοινό που είχε μείνει από κάτω ήταν λίγο εκείνη την προχωρημένη ώρα. Δεν παίζουν όλοι για να πετύχουν όσο μεγάλη αυτοπροβολή γίνεται…
Αφού τον είχα παρακολουθήσει για 3 σχεδόν ώρες (σχεδόν 4 θα έπαιζε συνολικά ο άτιμος με διαλείμματα) ρώτησα στο bar αν πουλούσαν cd του (το ράφι πάνω από τα ποτά στο bar ήταν γεμάτο με blues cd) και αφού του έκαναν νόημα με πλησίασε η χαρακτηριστική αυτή φυσιογνωμία και μου έδειξε το cd που πουλούσε (το οποίο ήταν και το πιο πρόσφατο album του ονόματι ‘’Blues in my Soul’’). Αφού μου ανέφερε την τιμή το αμέσως επόμενο πράγμα που τον ρώτησα σαν κλασικός Ελληνάρας (ή απλά σαν ένας καμένος συλλέκτης) ήταν αν μπορούσε να μου το υπογράψει. Δέχθηκε ευγενικά ο συμπαθής Lurrie και εγώ αποχώρησα χαμογελαστός από το μπαρ..
Όσο για το μπαρ να αναφέρω ότι ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος χώρος, στολισμένος με blues καλούδια αλλά και λιτός, που έδενε απόλυτα με το ύφος της μουσικής. Από τα μέρη που απλά θέλεις να ξαναπάς και συνειδητοποιείς ότι αν ήταν στην πόλη σου (λίγο μακριά μας πέφτει δυστυχώς) θα γινόταν στέκι..
Κείμενο/φωτογραφίες: Βασίλης Ρίζος
>>Συνέχεια στο Δεύτερο μέρος<<
Comments
