Jazz μπουζούκι σε ταχύτητες... Malmsteen. Μπουζούκι. Jazz/Fusion. Βιρτουόζος. Συνθέτης. Ο Μιχάλης Παούρης έρχεται να ξανασυστήσει το ...παρεξηγημένο όργανο.
Στα πλαίσια της Ελλάδας η λέξη και μόνο ‘μπουζούκι’, σ’ εμένα, ως μουσικό, μου φέρνει στο μυαλό την εικόνα ενός ‘πειθήνιου’ λαϊκού παιδιού που πάει ‘στη δουλειά’ το βράδυ, να παίξει τα ‘latest’ ηλιθιουργήματα και τα ‘βαριεστημένα’ τα-ίδια-και-τα-ίδια ‘classics’ που πρόκειται να διασυρθούν φωνητικώς από την κάθε ‘Λούλα Σκατούλα’. Η μόνη περαιτέρω φιλοδοξία του λαϊκού αυτού παιδιού θα είναι ‘να γράψει κανένα τραγουδάκι για την ...Σκατούλα. Άντε και μήπως πάει σε κάποια μεγαλύτερη πίστα. ‘Στρατιωτάκια’ δηλαδή.
Βολεμένοι, η πλειοψηφία τους έστω, και χωρίς ιδιαίτερες μουσικές αναζητήσεις, όραμα. (Δεν υποτιμώ το ‘μεροκάματο’ αλλά σίγουρα χαλάς την αισθητική σου ως άνθρωπος και μουσικός παίζοντας αυτά που παίζονται εκεί, με τις Λούλες στα μικρόφωνα).
Εδώ στην Ελλάδα, μετά από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, όταν ο Χατζηδάκις πρώτα και μετά ο Θεοδωράκης και άλλοι δεινοί συνθέτες έφεραν το μπουζούκι να παίζει εως και με πολυμελείς ορχήστρες και χορωδίες (και έγραψαν κι οι ίδιοι καλά λαικά τραγούδια/λαική μουσική με στίχους ποιητών), το μπουζούκι έχει χάσει πια σχεδόν κάθε μουσικό ενδιαφέρον. Ελάχιστες εξαιρέσεις, ‘υπηρετικό όργανο’ της υποκουλτούρας των σουξέ που αυταρχικά μονοπωλεί στο πλαίσιο της σύγχρονης ‘splatter’ αισθητικής του ‘ραδιοφώνου’ και της ‘τηλεόρασης’. Και δυστυχώς: η ‘πλειοψηφία’ μαθαίνει κάτι για πρώτη φορά από τα μαζικά μέσα, (με σχεδόν νεκρό τον μουσικό Τύπο, εδώ, στο Internet είναι που ψάχνει κανείς τα ‘διαφορετικά’ και τα ‘καλά’).
Είναι απορίας άξιο που δεν τον έχουν ‘ανακαλύψει’ (ακόμα) τον Παούρη τα εγχώρια media, κανάλια και σταθμοί. Αλλά, βέβαια, Fusion Jazz Rock, τους πέφτει ‘ψιλοάσχετο’, δεν βολεύει.
Πάντως, για να κοντύνει η κουβέντα, εδώ κι εκεί, σε μουσικές δουλειές καλλιτεχνών ή συγκροτημάτων του εξωτερικού, έχει ακουστεί το μπουζούκι και σε άλλα contexts, ‘αγνώριστα’, (σε ηχογραφήσεις ιρλανδικών, ολλανδικών, αυστραλέζικων σχημάτων κ.α.). Να αναφέρω οπωσδήποτε και το ελληνικό κουαρτέτο μπουζουκιών ‘Ραστ’ που πριν από μερικά χρόνια έκανε επίσης τη διαφορά.
Πέρυσι, η έκπληξη ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη όταν ανακοινώθηκε η ‘άφιξη’ του Μιχάλη Παούρη επί σκηνής με κανέναν ‘λιγότερο’ από τον σπουδαίο Al Di Meola.
Εν μία νυκτί η μουσική κοινότητα ένιωσε αυτήν, την άφιξη κάτι καινούργιου και –σαν πρώτη μουδιασμένη αντίδραση- ένευσε συγκαταθετικά. Κοινώς, ένας ‘δικός μας’ μουσικός ..ξετινάζει το μπουζούκι. Και επίσης, πολύ σημαντικό, έχει τις συνθέσεις.
Το ‘Disharmony’ είναι διπλό cd, με ηχοληψία και παραγωγή πολύ καλού επιπέδου. Το 1ο cd ξεκινάει με την ξέφρενη 7λεπτη jazzrock-ιά ‘For Piazzola’. Κι από κεί έχει ήδη γίνει η 1η, βασική σύσταση: το μπουζούκι πέρα από τα όρια που το γνωρίζατε ως τώρα. Θυμηθείτε όταν πρωτοακούσατε Vai, Satriani, Malmsteen, κ.α. Περισσότερα, γρηγορότερα, τώρα. Να λοιπόν ο δικός μας άνθρωπος, που μπορεί να σταθεί στη σκηνή δίπλα σ’ οποιονδήποτε. Ίσως να έπρεπε να έχει συμβεί εδώ και χρόνια κάτι τέτοιο.
Εν γένει: Στα κομμάτια του άλμπουμ αλλά και στις ζωντανές του εμφανίσεις, ο Μιχάλης Παούρης είναι μια μανιασμένη πλημμύρα από νέες ιδέες που μόλις τώρα σπάει το φράγμα και βγαίνει ορμητικά και με ζήλο και χαρά να αναζωογονήσει την ελληνική ‘Έρημο’ αλλά και να καινοτομήσει παγκοσμίως με τις συνθέσεις του και τα (ευ-)δαιμονισμένα του χέρια. Κάποιοι λένε ότι το παρακάνει με τις ταχύτητες. Έστω. Εγώ απλά πιστεύω ότι απευθύνεται σε κοινό που αγαπάει καλή κιθάρα και βιρτουοζιτέ: rockers, φίλους της jazz και του blues, μουσικούς, κλπ.
Αν και πιστεύω ότι κι ο τυχαίος Έλληνας ακόμα άμα ακούσει/δει ζωντανά τον Παούρη θα ‘λαλήσει’. Και βέβαια, το cd πρέπει να κυκλοφορήσει και στο εξωτερικό και ο Μιχάλης να παρουσιάσει στα Jazz Festivals εκτός Ελλάδας την πρωτοτυπία του και το ταλέντο του.
Καλωσορίστε τον Μιχάλη Παούρη, ένα φωτεινό παράδειγμα σε μια σκοτεινή εποχή.
Καλή χρονιά με υγεία κι ευτυχία.
Για το Rockoverdose.gr: Νάσος Καββαθάς
Comments
