Οι Asphyx είναι θρυλική μπάντα και ο ήχος τους, αυτός του κλασικού death metal, είναι μοναδικός και εξαιρετικός. Όταν έμαθα για την συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη, δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ πως ενθουσιάστηκα οσάν πιτσιρικάς. Είναι μία εντυπωσιακή live μπάντα. Οποιοσδήποτε απολαμβάνει το death metal πρέπει να δώσει στον εαυτό του/της την ευκαιρία να ζήσει αυτήν την εμπειρία στις 26 Μαρτίου.
Συζητήσαμε για τα σχέδια που έχουν για το 2016, το καινούριο album, το touring, συναυλίες, death metal και για την underground σκηνή. Αγαπούν και στηρίζουν την underground σκηνή καθώς επίσης και τους οπαδούς τους, το οποίο είναι πάντοτε κολακευτικό όταν έρχεται από μουσικούς που έπαιξαν και παίζουν σημαντικό ρόλο στη metal μουσική. Διαβάστε, κατά προτίμηση καθώς ακούτε το DEATHHMAMMER.
Πληροφορίες για την συναυλία, ΕΔΩ
Rock Overdose: Καλησπέρα σας. Ελπίζω όλα να είναι καλά. Νομίζω πως βρίσκεστε στη διαδικασία ολοκλήρωσης του καινούριους σας album. Πείτε μας τα νέα σας και τι να περιμένουμε από τους Apshyx μέσα στο 2016? Από ότι έχω δει, έχετε σχεδιασμένες μερικές συναυλίες στους επόμενους μήνες. Είναι μέρος κάποιας μεγαλύτερης περιοδείας που θα ανακοινωθεί;
Asphyx: Όλα είναι πολύ καλά εδώ, Βασίλη. Ελπίζω όλα να είναι καλά και στην Ελλάδα. Ναι, έχεις δίκιο, είμαστε στη διαδικασία ολοκλήρωσης του δίσκου. Χρειαζόμαστε μόνο κάνα δυο ακόμη τραγούδια και ολοκληρώνω τους στίχους αυτές τις μέρες. Το νέο με εμάς είναι προφανώς το ότι ο Husky ( drummer, o Tormentor από τους Desaster) ηχογραφεί για πρώτη φορά με τους Asphyx. Βέβαια, είναι μαζί μας εδώ και αρκετό καιρό, έχοντας παίξει σε πολλές συναυλίες, και όλα πηγαίνουν εξαιρετικά. Έχει το δικό του στυλ, όπως κάθε μουσικός, και τα χτυπήματα του ταιριάζουν τέλεια με τον δικό μας ήχο. Πέρα από αυτό, είναι ένας αφοσιωμένος metal brother. Τα υπόλοιπα θα είναι τυπικά Asphyx. Brutal, filthy and loud. Το συνηθισμένο μίγμα death και doom. Οι οπαδοί μας μπορούν να στηρίζονται σε εμάς, όσον αφορά τη metal. Δεν θα αλλάξουμε ποτέ. Και το έχω ξαναπεί, αν εμείς γουστάρουμε τα τραγούδια μας, τότε θα τα γουστάρουν και οι οπαδοί μας.
Πριν από κάποιους μήνες κάναμε μια αρκετά κουραστική δεκαήμερη περιοδεία στην Λατινική και Κεντρική Αμερική, η οποία ήταν φανταστική. Αυτόν τον χρόνο θέλουμε, πρωτίστως, να επικεντρωθούμε στο επόμενο μας album και δεν έχει και πολύ νόημα να παίζουμε συνεχώς συναυλίες προτού το κυκλοφορήσουμε. Αν και το “The Rack“ έχει την 25η επέτειο του. Οπότε, αφού κυκλοφορήσει το album, είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε πολλές ζωντανές εμφανίσεις να δώσουμε. Είτε είναι περιοδεία, είτα είναι συναυλίες τα σαββατοκύριακα, καθώς τα παιδιά έχουν και τις δουλειές τους. Άλλωστε, είμαστε μπάντα συναυλιών.
Rock Overdose: Η μουσική σας δίνει της αίσθηση της συναυλίας. Ο ήχος είναι τόσο ζωντανός και ογκώδης. Θα λέγατε πως είστε συγκρότημα συναυλιών και ότι το να δει κάποιος τους Asphyx ζωντανά μπορεί να τους φέρει πιο κοντά σε αυτό που εκφράζει η μουσική σας;
Asphyx: Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Το θεωρώ μεγάλο κομπλιμέντο. Ναι, όπως ανέφερα και πριν, είμαστε μπάντα συναυλιών, όπως είναι και πάντοτε θα είναι το metal. Για μένα προσωπικά, το να είσαι στη σκηνή είναι η καλύτερη και πιο όμορφη εμπειρία που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Δεν υπάρχει ναρκωτικό που να δίνει αυτήν την αίσθηση. Χτυπιόμαστε, το metal είναι πολύ θορυβώδες, περνάμε καλά με το κοινό, επικοινωνούμε, πίνουμε μαζί τους και είμαστε δίπλα τους, γιατί είμαστε σαν και αυτούς. Είμαστε μεταλάδες, ευλογημένοι που μπορούμε να παίζουμε και να έχουμε ένα αφοσιωμένο και φανατικό κοινό οπουδήποτε και να εμφανιζόμαστε. Είμαστε μαζί τους και αυτοί μπορούν να είναι μαζί μας. Είναι δύσκολο να προσπαθήσει κάποιος να βάλει όλα αυτά τα συναισθήματα μέσα από ένα album. Και ακόμη και αν αποτύχουμε να το κάνουμε αυτό, πάντοτε θα ακούγεται καλύτερα ζωντανά.
Rock Overdose: Ποια τραγούδια απολαμβάνετε να παίζετε ζωντανά; Θα παίξετε τραγούδια από όλα τα album, ακόμη και από το θρυλικό σας demo, “Crush The Cenopath”, ή επικεντρώνεστε στις τελευταίες κυκλοφορίες;
Asphyx: Απολαμβάνουμε κάθε τραγούδι, από τις μέρες που γράφαμε demo, μέχρι τις τωρινές. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να τα παίξουμε όλα σε ένα set που κρατάει 1,5 με 2 ώρες. Δυστυχώς. Το χειρότερο είναι στα φεστιβάλ όπου έχουμε μόνο 50 λεπτά να παίξουμε. Πάντοτε προσπαθούμε να κάνουμε μία καλή επιλογή από παλιά και πιο καινούρια κομμάτια, αλλά 50 ή 60 λεπτά για ένα συγκρότημα σαν και εμάς είναι πολύ λίγα.
Ίσως θα έπρεπε να παίζουμε τρείς μέρες συνεχόμενα, σε κάποιο μεγάλο συναυλιακό χώρο, κάπου στην κεντρική Ευρώπη και να παίζουμε ένα διαφορετικό set κάθε βράδυ. Χαχα. Θα γούσταρα πολύ να παίξουμε παλιά μας τραγούδια όπως το The Krusher, Rite of Shades, Pages in Blood κτλ. Αλλά επίσης τρελαίνομαι να παίζουμε κομμάτια όπως το Reign Of The Brute, Magma Mammoth, Bloodswamp ή Asphyx II. Είμαστε μια μπάντα ικανή να παίξει ζωντανά κάθε τραγούδι από το ρεπερτόριο μας. Οπότε κάθε τόσο εκπλήσσουμε τον κόσμο με κάτι τελείως απρόσμενο.
Rock Overdose: Επισήμως, το πρώτο σας full length είναι το “The Rack”, αλλά το “Embrace The Death” ηχογραφήθηκε πριν και τελικά κυκλοφόρησε το 1996. Ποια ήταν η ιστορία που οδήγησε σε αυτή την καθυστέρηση;
Asphyx: Όντως έτσι έγινε. Για να είμαι ειλικρινής, αυτό έγινε πριν μπω στο συγκρότημα. Μπορώ να θυμηθώ μόνο δύο πιθανούς λόγους από τις ιστορίες που είχα ακούσει τότε. Νομίζω ότι η κασέτα με τις ηχογραφήσεις χάθηκε ή ότι η εταιρεία εκείνη την περίοδο σταμάτησε να υφίστανται και εν τέλει δεν υπήρχαν τα απαραίτητα χρήματα για να κυκλοφορήσει το album. Αργότερα, η Century Media αποφάσισε να το κυκλοφορήσει, αφού μίλησε πρώτα και πήρε την άδεια από το συγκρότημα, καθώς υπήρχαν αρκετοί που ήθελαν να έχουν το album στη συλλογή τους. Αυτή περίπου είναι η ιστορία.
Rock Overdose: Είστε μία από τις πρωτοποριακές μπάντες στο κλασσικό ήχο του death metal. Πότε ήταν που γνωρίζατε, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι βρήκατε τον ήχο των Asphyx, τον ήχο που θα ήταν και το κατατεθέν σας; Γνωρίζατε ότι ετοιμάζατε κάτι τέτοιο και ότι θα κατέληγε να είναι ένας από τους πιο ευδιάκριτους και σημαντικούς ήχους;
Asphyx: Νομίζω ότι εκείνες τις μέρες, ο συνδυασμός του ήχου της κιθάρας του Eric και των φωνητικών μου είναι που καθόρισαν κατά κύριο λόγο αυτόν τον συγκεκριμένο Asphyx ήχο. Επίσης και το μοναδικό στυλ στα drum του Bob. Όπως έχει πει και ο ίδιος, μπορεί να μην είναι ο καλύτερος drummer στο κόσμο (και ούτε θέλει να είναι) αλλά είναι σίγουρα αναγνωρίσιμος. Και εν τέλει, παίζουμε πολύ δυνατά. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να μείνουν στο δωμάτιο που κάνουμε πρόβες γιατί αυτός ο τοίχος θορύβου κάνει τα αυτιά τους να ματώνουν. Και αυτό επίσης είναι οι Asphyx. Βάρβαροι. Αλλά το γνωρίζαμε αυτό όταν προβάραμε το “The Rack”. Ήμασταν διαφορετικοί. Πιο θορυβώδεις και απλοί στις συνθέσεις μας και στην προσέγγιση μας. Και ο Eric είχε τον δικό του τρόπο να παίζει με τις χορδές. Προφανώς και δεν είχαμε επίγνωση ότι αυτός ο ήχος θα ήταν το κατατεθέν μας, εκείνη την περίοδο, αλλά είχαμε αυτή τη διαίσθηση ότι κάνουμε κάτι που άλλοι δεν έκαναν.
Τώρα το γνωρίζουμε πολύ καλά αυτό και εκτιμούμε τον ήχο μας. Όταν ο Paul ήρθε στους Asphyx το 2007, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να μας ξετινάξει με τον δικό του ξεχωριστό ήχο στο προβάδικο, το οποίο ήταν ιερό για εμένα και τον Bob. Τότε ξέραμε ότι βρήκαμε τον άνθρωπο μας. Ο Paul συνέχισε να γίνεται όλο και πιο πολύ κομμάτι των Asphyx και το riffing του, αλλά και ο ήχος του είναι θεμελιώδης για την μπάντα. Αυτός έγραψε όλη την μουσική στο “Death… The Brutal Way” και στο “Deathhammer”. Και οι οπαδοί των Asphyx τα γούσταραν πολύ, το οποίο και ήταν το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορούσαμε να πάρουμε. Εγώ επηρεάστηκα πολύ από μπάντες όπως οι Venom και Motorhead. Αν επηρεάσαμε άλλους με τον ήχο μας όπως οι δύο προαναφερθείσες μπάντες επηρέασαν εμένα, τότε μπορούμε να είμαστε πολύ περήφανοι για αυτό. Και ευγνώμων επίσης. Και είμαστε.
Rock Overdose: Θα έβαζα το “Death… The Brutal Way” ανάμεσα στα καλύτερα των Asphyx και ανάμεσα στις καλύτερες death metal κυκλοφορίες της προηγούμενης δεκαετίας. Ποιος album σας θεωρείτε πως είναι η πιο ολοκληρωμένη σας δουλειά;
Asphyx: Το “Deathhammer”, μέχρι τώρα, καθώς το καινούριο δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Αλλά είναι όλα πολύ κοντά, καθώς τα αγαπάω όλα. Δεν αγαπώ τόσο πολύ το “Crush The Cenopath” EP καθώς η παραγωγή του ήταν σκατά. Ήταν πολύ γυαλιστερή. Συνθετικά προφανώς και το γουστάρω. Σε ευχαριστώ και πάλι.
Rock Overdose: Συνοδεύετε κάθε τραγούδι με στίχους για βασανιστήρια, πόλεμο, αποκρυφισμό και θάνατο (προφανώς). Θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτά τα στιχουργικά θέματα είναι μια φυσική έκφραση για τη μουσική σας; Θέλω να πω πως είναι death metal έτσι; Μία ταινία gore τρόμου θα έχει ένα soundtrack που θα ταιριάζει με την ατμόσφαιρα και όχι κάποιο pop τραγούδι. Με τι ασχολούνται οι στίχοι του “Deathhammer”;
Asphyx: Το πέτυχες αυτό. Ομοίως έχουμε για τα doom τραγούδια μας, θέματα με την αποκάλυψη. Ναι, το death metal δεν έχει να κάνει με πουλιά και μέλισσες (και αν έχει να κάνει, τότε σίγουρα θα είναι γύπες και μέλισσες δολοφόνοι). Υπάρχει μπόλικη έμπνευση στην ιστορία του ανθρώπου. Είναι ένα πηγάδι που δεν θα στερέψει ποτέ. Οι στίχοι πρέπει να ταιριάζουν με κάθε τραγούδι. Ένα doom τραγούδι πρέπει να έχει μιζέρια μέσα του. Ή ένα δυναμικό τραγούδι μπορεί να οπτικοποιεί μία ωμή επιθετικότητα, ή μία δύναμη η οποία πρέπει να αναγνωριστεί. Και ο Θάνατος είναι μόνιμα παρόν. Απλώς κοιτάξτε γύρω σας, νέες ασθένειες, καταστροφές. Αυτά τρέφουν την παραγωγικότητα μου. Επίσης, κάποιες φορές μου αρέσει να είμαι σαρκαστικός και κυνικός επίσης, καθώς οι Apshyx είναι μια μπάντα που της αρέσει να γελάει. Περνάμε καλά οπουδήποτε και αν βρισκόμαστε.
Σε όλους μας δεν αρέσουν τα gory μέρη σε μία ταινία; Φωνάζουμε, ουρλιάζουμε, γελάμε όταν τα σωθικά πετάνε στον αέρα και κρανία σπάνε. Οπότε εδώ και εκεί, λίγο χιούμορ είναι απαραίτητο. Εννοείς όλο το album “Deathhammer” ή μόνο το τραγούδι; (σ.σ εννοούσα το τραγούδι, ίσως θα έπρεπε να το είχα αναφέρει.) Ελπίζω το δεύτερο αλλιώς θα είναι μεγάλη η απάντηση. Το “Deathhammer” είναι ένα πλασματικό εγχειρίδιο για το πώς πρέπει να φτιάχνεται το death metal. Είναι ένα βιβλίο δηλαδή με τους κανόνες μας και δείχνουμε πως πρέπει να γίνεται. Το ζήτημα είναι ότι έχω προσέξει πως υπήρχαν και ακόμη υπάρχουν πολλές μπάντες με σκατένια συμπεριφορά, ενώ παίζουν άθλιο metal και δεν δείχνουν καν στο κοινό πως απολαμβάνουν αυτό που κάνουν. Φαίνεται λες και είναι στη σκηνή για να πάρουν τα λεφτά. Κατά την άποψη μου, είναι προσβολή προς κάθε μεταλά. Οπότε, ένα βράδυ έκατσα και έγραψα μερικές αράδες και μέσα σε λίγα λεπτά το είχα γραμμένο σε χαρτί. Άρεσε στα παιδιά, καθώς ήξεραν τι σημαίνει και σκεφτήκαμε πως θα ήταν ωραίο να το χρησιμοποιήσουμε. Είναι επίσης και μία ωδή στις πρώιμες ημέρες, όταν όλοι ήμασταν μία μεγάλη παγκόσμια death metal οικογένεια που στήριζαν ο ένας τον άλλο. Ευτυχώς υπάρχουν πολλές καινούριες μπάντες αυτές τις μέρες, η οποίες έχουν το ίδιο πνεύμα. Ένας φρέσκος αέρας έχει αρχίσει να φυσάει, που σημαίνει πως αντιλαμβάνονται τι είναι το deathhammer, χαχα.
Rock Overdose: Ακολουθείτε την σημερινή death metal σκηνή; Υπάρχουν κάποιες μπάντες από την underground σκηνή της Ολλανδίας, ή και παγκοσμίως, που θα θέλατε να μας προτείνετε; Τι ακούτε αυτές τις μέρες;
Asphyx: Βεβαίως και θα το ήθελα. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαιρία. Από την Ολλανδία έχουμε, αναφέροντας μερικά μόνο ονόματα, Bodyfarm, Funeral Whore, Entrapment ή Nailgun Massacre. Σε παγκόσμιο επίπεδο τώρα, είναι τόσα πολλά αυτά που ακούω, αλλά αυτήν την περίοδο οι μπάντες που ακούω περισσότερο είναι οι Outre Tombe από τον Καναδά, οι Beton από την Σλοβακία και εννοείται οι Malignant Tumour από την Τσεχία. Αλλά υπάρχουν πολλές καινούριες και αφοσιωμένες μπάντες που εμφανίζονται από όλο τον κόσμο. Οι Necrovorous από την χώρα σας είναι καλό παράδειγμα. Ή οι Putrid Yell από την Χιλή, οι Bloodfiend από την Αργεντινή, οι Grond από την Ρωσία. Ή οι παλιοί και καλοί Graveyard (οι μοναδικοί) από την Μπαρτσελόνα.
Προσπαθώ να μένω ενημερωμένος, το οποίο είναι δύσκολο, αλλά με ικανοποιεί που βλέπω το old school death metal να ανεβαίνει παντού στο κόσμο. Θα ήθελα να μπορούσα να αναφέρω όλες τις μπάντες τις οποίες γνώρισα, είδα και άκουσα και πέρασα καλά μαζί τους καθώς το αξίζουν. Ίσως την επόμενη φορά να έχω μία extra σελίδα κολλημένη, με όλα τα ονόματα.
Rock Overdose: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την συνέντευξη. Ανυπομονούμε να σας δούμε να παίζετε στη Θεσσαλονίκη.
Asphyx: Και εγώ σε ευχαριστώ Bill. Οι Asphyx ανυπομονούν να έρθουν πίσω στην Ελλάδα. Μία χώρα που πάντοτε μας συμπεριφέρθηκε πολύ, πολύ καλά και έχει μερικούς από τους πιο παλαβούς και αφοσιωμένους deathμεταλάδες, με τους οποίους γουστάρουμε να πιούμε και κάνα ούζο.
Για το Rock Overdose,
Βασίλης Ξενόπουλος
Comments
