Σαν κάθε thrasher που σέβεται τον εαυτό του, κανένας δεν θα έπρεπε να χάσει μια κουβέντα με τον Damien Sisson, τον μπασίστα των bay area thrashers Death Angel. Ο σεβασμός μου γι’ αυτή την μπάντα δεν περιγράφεται, και όπως κι εσείς πιστεύω, περιμένουμε όλοι να τους δούμε σύντομα στον τόπο μας. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό… Δείτε τι απάντησε ο Damien στο RockOverdose.gr για τους οπαδούς του!
- Γεια σου Damien και καλώς ήρθες στο RockOverdose.gr. Που σε πετυχαίνω;
Damien: Ευχαριστώ που με φιλοξενείτε στο Rock Overdose, είναι ευχαρίστησή μου να είμαι εδώ. Μπορείτε να με βρείτε εδώ. Ή στο δρόμο στην επερχόμενη περιοδεία με Anthrax/Testament σε Αμερική και Καναδά.
- Λοιπόν, γυρίσατε από Hellfest, πώς ήταν;
Damien: Το Hellfest ήταν ένα γ@μ@το, άρρωστο φεστιβάλ, αναμφισβήτητα ένα highlight για αυτό το καλοκαιρινό τρέξιμο, για διάφορους λόγους. Πρώτα το γ@μηστερό κοινό. Κάπου 70,000 τρελαμένοι οπαδοί, ή κάπως έτσι, αλλά επίσης κι άλλες μπάντες όπως ο smoking-King Diamond, οι Exodus…Επίσης πολύ καλό catering! (γέλια)
- Το 2009 είχατε κάποιες αλλαγές στο line-up. Πόσο δύσκολο ήταν για εσένα και τον Will να προσαρμοστείτε στην μπάντα;
Damien: Το 2009 μερικά αρχικά μέλη αποφάσισαν αυτοβούλως να φύγουν από τους Death Angel. Αυτό δημιούργησε μια υπέροχη ευκαιρία για τον Will κι εμένα, που παίζαμε χρόνια μαζί με τοπικές μπάντες. Η προσαρμογή δεν ήταν πολύ δύσκολη, εκτός απ την διαδικασία για την έκδοση διαβατηρίου μου, που ήταν κουραστική. Όμως, η μουσική των Death Angel δεν διέφερε και πολύ απ’ το είδος που ο Will κ εγώ είχαμε προέλθει, να thrash-άρουμε με τους Scarecrow, μια μπάντα με τον κιθαρίστα/τραγουδιστή Matt Harvey των Exhumed. Νομίζω τελικά, ότι η εισαγωγή ενός rhythm section ήταν σωστή κίνηση για τους Death Angel, αφού ο Will κι εγώ είχαμε συνηθίσει στη χημεία, το στυλ και τον τρόπο παιξίματος μεταξύ μας, πριν μπούμε (στους Death Angel). Φυσικά δεν μου λείπει να κουβαλάω τον εξοπλισμό μου, έτσι λοιπόν είναι μια εύκολη προσαρμογή.
- Το Relentless Retribution είναι το πιο επιθετικό άλμπουμ μετά το “Ultra Violence”. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.
Damien: Το RR είναι σίγουρα ένα come-back album. Μερικοί ίσως διαφωνήσουν ότι οι Death Angel ποτέ δεν ξέφυγαν, ή ότι επέστρεψαν μετά τον ανασχηματισμό το 2001, αλλά εγώ αισθάνομαι ότι πολλοί ήταν διχασμένοι με την επανένωση και την πορεία της μπάντας. Σαν outsider στην τελική, έτσι αισθάνθηκα. Ακούγοντας και τα δύο άλμπουμ που είχαν προηγηθεί, και μην έχοντας την απαραίτητη ενότητα για να κάνεις μια μπάντα ασταμάτητη, αλλά ένοιωσα σαν κάποιοι άνθρωποι να θέλουν να ακολουθήσουν μια κατεύθυνση ενώ άλλοι διαφορετική. Το RR όμως, είναι ένα come-back album επειδή πραγματικά είχαμε κάτι να αποδείξουμε και νοιώθαμε πως υπήρχε ανάγκη γι’ αυτά τα τραγούδια. Ο Will κι εγώ, ως νέα μέλη και οι εναπομείναντες συμπληρώναμε αυτό που έμοιαζε απίθανο να συμπληρώσουμε σαν ρόλους. Αναπόφευκτα, πολλοί θα τρέξουν να λασπολογήσουν ότι δεν είναι η ίδια μπάντα, ότι δύο αρχικά μέλη της μπάντας αποχώρησαν, και [ως, θεέ μου, υπάρχουν λευκοί σε μια thrash metal μπάντα από τις Φιλιππίνες. Αλλά δεν νομίζω ότι τα παιδιά από Death Angel συστήθηκαν ως “thrash metal μπάντα από Φιλιππίνες”, όσο ότι είναι thrashers. Όπως και να ‘χει, όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε να κάνουμε το βήμα παραπέρα και να φέρουμε το παιχνίδι στο προσκήνιο. Είναι επιθετικό επειδή έτσι νοιώθουμε όλοι σαν μπάντα. Fucking aggressive!
- Ο Jason Suecof είναι παραγωγός σε μπάντες όπως DevilDriver και Trivium. Γιατί τον επιλέξατε;
Damien: Για να είμαι ειλικρινής, πριν ηχογραφήσουμε το RR, δεν είχα ξανακούσει κάποιον Jason Suecof, οπότε μπορώ μόνο να εικάσω τι οδήγησε την μπάντα σ’ αυτή την απόφαση. Το πιο σημαντικό είναι ότι το άλμπουμ φαίνεται να έχει απήχηση και το κοινό απολαμβάνει τον ήχο του δίσκου. Με το ποιους έχει συνεργαστεί στο παρελθόν δεν είναι σχετικό με το τι μπορεί να δημιουργήσει δουλεύοντας μαζί μας.
- Ποιος έκανε το artwork και πώς καταλήξατε σ’ αυτό;
Damien: Η απάντησή μου είναι λίγο-πολύ σαν την προηγούμενη που έλαβες. Δεν είμαι σίγουρος ποιος έκανε το artwork για τον δίσκο μας, το μόνο που ξέρω είναι ότι έχει δουλέψει επίσης με κάποια εξώφυλλα από White Chapel. O Rob είναι αυτός που κάνει τα δημιουργικά τηλεφωνήματα, αλλά το ψάχνω πώς το concept είναι ένας λύκος ντυμένος με προβιά να καταβροχθίζει τα άλλα πρόβατα… Υπάρχουν πολλές εικόνες και ειρωνεία σ’ αυτό ώστε η φαντασία μπορεί να οργιάσει στο τι σημαίνει. Και δεν υπάρχουν λανθασμένες γνώμες…
- Μέχρι τώρα, ποιες μπάντες γουστάρεις να περιοδεύετε παρέα;
Damien: Αγαπημένες μπάντες να περιοδεύουμε μαζί… οι Exodus, οι Sepultura, Testament, Kreator… Μ’ αρέσουν όλοι αλλά, σίγουρα δέσιμο μεταξύ των bay-area συγκροτημάτων, όλα αναπτύχθηκαν μαζί και μοιράστηκαν πολλά. Λένε όλοι το ίδιο πράγμα κατά κάποιο τρόπο, “Ποιος θα το πίστευε ότι θα κάναμε κάτι τέτοιο μετά από τόσα χρόνια;”. Και ακολουθεί νευρικό γέλιο… Πιστεύω ότι αρκετοί από τους αυθεντικούς thrashers ακολουθούμε ένα συναίσθημα, ποτέ δεν προγραμματίζουμε ένα μακροπρόθεσμο πλάνο για μείνουμε στο παιχνίδι. Είναι απλά το πάθος από τους οπαδούς για τις μπάντες που έχει κρατήσει τόσα γαμ@τα συγκροτήματα ζωντανά. Έτσι, οι μπάντες που μ’ αρέσει να περιοδεύουμε παρέα είναι μπάντες με πωρωμένους οπαδούς!
- Ποια είναι τα πλάνα που σχεδιάζετε; Κάποιες ιδέες για νέο δίσκο;
Damien: Αστείο να ρωτάς για επερχόμενα πλάνα επειδή το να γράψουμε έναν νέο δίσκο θα έπρεπε τώρα να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας. Όμως ευκαιρίες για περιοδείες συνεχίζουν να προκύπτουν, έτσι πριν μπούμε στούντιο έχουμε την περιοδεία Leg III με Anthrax/Testament σε Pac/Βορειοδυτικό Καναδά και βορειοανατολικές Πολιτείες. Θα σκυλιάσω, νομίζω. Κλειδώστε τα μπουκάλια από Jager και Gin.. Catering σε όλες τις πολιτείες, ετοιμαστείτε να υποστείτε βιασμό!
- Αχαχαχαχαχα! Και ποιο ήταν το καλύτερο σόου που έδωσες ως σήμερα;
Damien: Μέχρι τώρα… το καλύτερο σόου που έδωσα… Αυτή είναι όντως μια δύσκολη ερώτηση, επειδή αλήθεια υπάρχουν τόσες πολλές στιγμές που πραγματικά δίνω τον καλύτερό μου εαυτό, και τι κάνει ένα σόου στ’ αλήθεια ιδιαίτερο είναι το κοινό, όχι η μπάντα. Μπορώ να πω ότι την πρώτη φορά που έπαιξα open air στην Τζακάρτα ήταν απίστευτα… ζεστός καιρός, πανσέληνος και η διάθεσή μου ήταν “στην διαπασών” γιατί είχα πέσει σε μια τρύπα στο πεζοδρόμιο προσπαθώντας να βρω το ξενοδοχείο μου. Με κάποιο τρόπο, τα στοιχεία για μια υπέροχη νύχτα, σαν να μην έπαιζα ακόμα και μπάσο, αλλά μόνο να παρατηρούσα τα γεγονότα. Απλώς προέκυψε. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω σχετικά με την πρόσφατη στάση στην Κροατία στο Metalfest ...πολλά άσχημα είχαν προκύψει και χειροτέρευε, αλλά ήταν μια όμορφη βραδιά, υπαίθρια, και πάλι, και πολύ κοντά σε πανσέληνο... το μόνο που μπορώ να πω είναι κάτι που πρέπει να θυμάμαι-βλέποντας τόσους πολλούς ανθρώπους ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ σε αυτό και να αφήνουν τους εαυτούς τους να παρασυρθούν απ’ τη μουσική και να ξεχνώντας τα σκ@τά που θα τους έπαιρναν κάτω. Μερικές φορές χρειάζονται λίγες αντιξοότητες να οδηγηθούμε πραγματικά σε οικεία αίσθηση , όταν κάτι έχει πάρει το δρόμο του, είναι ένα θέμα από το αν υπάρχουν ή όχι τα συστατικά ... σε εκείνες τις νύχτες, και τα συστατικά ήταν εκεί.
- Πότε θα ξαναέρθετε Ελλάδα; Έχετε λείψει στους οπαδούς σας!
Damien: … Την τελευταία φορά εκεί που παίζαμε με Suicidal Angels σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα ήταν μαγικά και γ@μηστερά υπέροχα. Ο παλμός από αυτό τον τόπο και τους ανθρώπους είναι πραγματικά κάτι ιδιαίτερο… ίσως όλοι εσείς οι Έλληνες πρέπει να έρθετε στην Αμερική και να δείξετε σ’ αυτούς τους ανθρώπους πως είναι να υπάρχει πάθος.
- Λοιπόν, ευχαριστώ για το χρόνο σου, ελπίζουμε να σας ξαναδούμε σύντομα Ελλάδα. Κάποιο μήνυμα στους Έλληνες οπαδούς σας;
Damien: Ευχαριστώ για την φιλοξενία, ήταν χαρά μου να απαντήσω σε ερωτήσεις. Να διασκεδάζετε όλοι στο έπακρο, δουλεύουμε όσο πιο σκληρά γίνεται και σύντομα σ’ αυτό τον νέο δίσκο που έρχεται, θα έχουμε έναν κύριο λόγο να έρθουμε και να τα σπάσουμε στην Ελλάδα! Τα λέμε!
Για το RockOverdose.gr: Λαμπρινή Γκούμα
Comments
