Εν όψει της από κοινού εμφάνισής του με τους Rosenberg Triο στη σκηνή του Passport, στον Πειραιά, το Σάββατο που έρχεται, (15/12), ο βιρτουόζος Μιχάλης Παούρης έρχεται να μας συστηθεί καλύτερα. Ας πούμε ότι δεν έχετε ακούσει ακόμα για τον νέο ακόμη σε ηλικία, ήδη πλούσιο σε πείρα όμως, βιρτουόζο. Φίλοι του Rock Overdose, πώς να το πω καλύτερα; Φανταστείτε ο Satriani ή ο Malmsteen να έπαιζε μπουζούκι και να διάλεγε να εκφραστεί κυρίως μέσω της Gypsy Jazz Guitar Music που πρωτοπαίχτηκε από τον Django Reinhardt. Τεχνική, ταχύτητες αλλά και feeling, επαναπροσδιορισμός του μπουζουκιού ως μουσικού οργάνου, μακριά από πίστες, σουξέ και γαρύφαλλα. Α, και την Κυριακή ανεβαίνει και στη σκηνή του Fuzz για να ξανασυναντήσει τον παλιό του φίλο, τον Al Di Meola. Αν δεν έχετε ξανακούσει για τον Μιχάλη Παούρη λοιπόν, ιδού η ευκαιρία.
Rockoverdose.gr: Οι μουσικοί κύκλοι στην χώρα μας εξεπλάγησαν ακόμη και με την ανακοίνωση της συναυλίας σου με τον Al Di Meola πέρυσι το Νοέμβριο. Έτσι, πολλοί από μας μάθαμε για πρώτη φορά για εσένα. Πώς είναι δυνατόν ως τότε να μην έχουμε ξανακούσει για σένα;
Μιχάλης: Η αλήθεια είναι ότι με τη συνεργασία μου με τον Al Di Meola άνοιξε περισσότερο ο κύκλος και με έμαθαν περισσότεροι. Το σημαντικότερο για μένα είναι ότι επανέρχεται ο σεβασμός στο μπουζούκι και χαίρομαι που το καταφέρνω μέσω της μουσικής και λιγότερο του «φαίνεσθαι». Από 10 χρονών ήμουν στη νύχτα επαγγελματικά και έχω συνεργαστεί με πολλά από τα μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής. Στα 15 υπήρξα μουσικός στην ορχήστρα του Μ. Θεοδωράκη και πολλών άλλων μεγάλων συνθετών. Κυκλοφορούσε το όνομά μου στους χώρους ως «φαινόμενο» αλλά υποθέτω ότι αυτό δεν άρεσε και λογικό είναι να το σκεπάζουν όσο μπορούν. Κάτι το οποίο δεν κατάφεραν. Οι αναζητήσεις μου ήταν πολλές και το βήμα μου προς τη Jazz ήταν κάτι αυθόρμητο εύκολο για μένα και άκρως γοητευτικό. Η επικοινωνία μεταξύ των μουσικών σε αυτό το είδος είναι κάτι που πάντα ζήλευα και που οι δικές μας λαϊκές ορχήστρες δεν έχουν σε αυτό το βαθμό. Γι’ αυτό και οι συνθέσεις μου, ειδικά στο δεύτερο διπλό CD μου με τίτλο DISHARMONY, που θα κυκλοφορήσει αυτό το Σάββατο στο Passport, η μπάντα είναι ενωμένη και επικοινωνεί σε υψηλό επίπεδο τεχνικής και ευαισθησίας. Κάτι που σίγουρα θα δείτε στο Live και με χαρά σας καλώ σε αυτό.
Rockoverdose.gr: Πες μας για τη σχέση σου με τους Rosenberg Trio και για το τι θα ακούσουμε στη συναυλία σας στο Passport.
Μιχάλης: Οι Rosenberg είναι οι καλύτεροι στη gypsy jazz σκηνή. Είναι μια συνεργασία που ήθελα να γίνει έτσι ώστε να πάρει το μπουζούκι άλλο ένα εισιτήριο από μεγάλους μουσικούς του πλανήτη όπως πέρυσι με τον Al Di Meola. Το θέμα με το Jazz μπουζούκι δεν είναι μέσα στο πλαίσιο του πειραματισμού. Δεν μπήκε ποτέ εκεί. Διότι οι πρώτες απόπειρες ήταν σε μεγάλα events με μεγάλη ευθύνη από μένα αλλά και από τους εκάστοτε καλλιτέχνες του εξωτερικού που συνεργαζόμαστε. Για μας είναι κάτι που απλά κάνουμε και το έχουμε αποδεχτεί όμορφα. Δε θα ξεχάσω κιθαρίστες και άλλους μουσικούς που πέρυσι συγκινημένοι έρχονταν να κουβεντιάσουμε στα καμαρίνια. Αυτό ήταν για μένα κάτι μεγάλο, σε μια εποχή που το μπουζούκι κυλούσε όλο και περισσότερο στα δεύτερα σκαλιά μιας μέτριας γνώσης και μιας ανύπαρκτης ποιότητας.
Rockoverdose.gr: Σίγουρα δεν υπάρχουν πολλοί που να παίζουν Django Reinhardt style στο μπουζούκι. Πότε ξεκίνησες να εξελίσσεις αυτήν τη μουσική 'σχέση';
Μιχάλης: Το είδος αυτό είναι εύκολο όταν οι καρποί του παίχτη είναι «ζυγισμένοι» και έχουν διαφορετικές γωνίες χρήσης. Αντίθετα η Jazz Fusion, το είδος το οποίο υπηρετώ με μεγάλη αγάπη έχει κάτι εντελώς διαφορετικό στη σχέση τεχνική – αρμονία. Ως τεχνική πρέπει να αντιστρέφεις τη βαρύτητα και οι νότες να είναι ίδιες είτε στην άρση είτε στη θέση. Πρέπει να υπάρχουν αντανακλαστικά επίσης τα οποία να σώσουν ανά πάσα στιγμή, τον… «εγωισμό» μιας δεύτερης χορδής, επί 4, που υπάρχει στο μπουζούκι και το έργο μας το κάνει ακόμη πιο δύσκολο εν αντιθέσει με την κιθάρα. Θα δείτε πόσο αρμονικά δένει το μπουζούκι και στη Jazz Fusion στο δικό μου σετ αλλά και στο Gypsy Jazz. Ανυπομονώ!
Rockoverdose.gr: Άλλοι μουσικοί/ μουσικά styles που αγαπάς και σε επηρρέασαν;
Μιχάλης: Με συγκινούν όλα τα είδη. Παίρνω από αυτά και αντλώ τις διαφορετικές αρμονικές εκβάσεις ανά χώρα καθώς και τις μελωδικές γραμμές. Μουσικοί που θαύμασα είναι ο Χιώτης, ως ένας πρωτοπόρος που δεν φοβήθηκε να κάνει το επόμενο βήμα όταν ένιωσε ότι χρειάστηκε και υπήρξε πρότυπό μου. Είναι η δίκη μου Αρχή και θα πρέπει να είναι η αφετηρία για αυτό το όργανο ειδικά όταν θες να το πας κάπου. Τώρα πια δεν με επηρεάζει αλλά τον σέβομαι ως το κορυφαίο στάδιο αυτού του οργάνου για να υποδεχθεί ο κόσμος του την ελεύθερη σκέψη.
Αποκλειστική συνέντευξη στο Νάσο Καββαθά για το Rock Overdose
Comments
