Ιδιαίτερη φωνή. Ιδιαίτερη σκηνική παρουσία. Ιδιαίτερη προσωπικότητα. Ο Tim Booth “γεμίζει” την έννοια performer και το κάνει σε κάθε live εμφάνιση του, είτε ως frontman των James είτε στις προσωπικές του μουσικές (και όχι μόνο) “δουλειές”.
7 χρόνια μετά το δεύτερο προσωπικό του album “Bone”, ο βρετανός (ο οποίος αναφέρεται σε αυτό ως συνεργασία και όχι ως σόλο δίσκο) συνεργάστηκε ξανά με τους ταλαντούχους Lee Muddy Baker και Kevin Kerrigan (KK). Στα πλαίσια της κυκλοφορίας του νέου τους album “Love Life”, o Tim Booth και οι Individuals βρέθηκαν στη χώρα μας για 3 συναυλίες, σε Θεσσαλονίκη (6/5) Αθήνα (7/5) και Πάτρα (8/5).
Παρασκευή 6/5, Principal Club Theater, Θεσσαλονίκη.
Ο κόσμος δεν ήταν πολύς (ούτε βέβαια λίγος) για τα δεδομένα του συγκεκριμένου event. Αυτό όμως έκανε ακόμα πιο τυχερούς αυτούς που παραβρέθηκαν στο Principal, καθώς το κλίμα που δημιουργήθηκε ήταν ιδιαίτερα ζεστό. Σε αυτό συνέβαλαν τα μέγιστα ο Booth και η παρέα του, οι οποίοι δεν ξεκίνησαν την εμφάνιση τους πάνω στη σκηνή, αλλά στον πάνω όροφο, δίνοντας το έναυσμα με το “As far as I can see” από τον καινουργιο δίσκο. Ο Booth κατεβαίνοντας βρέθηκε μέσα στο κοινό, ερμηνεύοντας όλο το κομμάτι όρθιος πάνω σε ένα από τα stands.
Ιδιαίτερα ομιλητικός και ζεστός με τον κόσμο, ερμήνευσε με τον δικό του μοναδικό τρόπο τραγούδια και από τους τρεις δίσκους του, ενώ όλα τα μέλη της μπάντας ήταν άψογα στις εκτελέσεις και στα φωνητικά, σε ένα live που κράτησε πάνω απο μιάμιση ώρα. Οι βόλτες του Booth στο κοινό συνεχίστηκαν και κατά τη διάρκεια, καθώς βρέθηκε ανάμεσα στον κόσμο και στο τραγούδι “Down to the sea” τραγουδώντας και χορεύοντας με τους τυχερούς που βρέθηκαν μπροστά. Η “φωνή των James” δεν άφησε παραπονεμένους αυτούς που περίμεναν να ακούσουν κάποιες από τις επιτυχίες της μπάντας, αθέτησε το λόγο του προς κάποιον ομιλητικό κύριο από το κοινό (λέγοντας του αστειευόμενος ότι αν ήρθε για να ακoύσει James μάλλον δεν έκανε καλά) και μας χάρισε το “Seniorita” σε μια ακουστική εκτέλεση, ενώ άφησε το κοινό να επιλέξει αν θέλει να ακουσει το “Butterfly's Dream” ή τα “What's the world” και “Suffering”.
Μοναδική στιγμή η εκτέλεση του πρώτου τραγουδιού του encore, του “Fall in love” στο οποίο ο Tim Booth ζήτησε και είχε (περίπου...) την απόλυτη ησυχία του κοινού, καθώς η εκτέλεση κυμάνθηκε σε ιδιαίτερα χαμηλούς τόνους. Η αποχώρηση ήταν ανάλογη της εισόδου, με την μπάντα να ερμηνεύει το “Point of darkness” διερχόμενη μέσα από τον κόσμο και ανεβαίνοντας πάλι στον όροφο του Principal.
Για το rockoverdose.gr,
Γιάννης Φενέρης
Comments
