A STAR IS BORN
Ένας από τους λίγους Έλληνες μουσικούς, που κατάφεραν να κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα και τους συμπατριώτες του υπερήφανους, ο Θεσσαλονικιός Μάριος Ηλιόπουλος των Nightrage, γίνεται σήμερα 43 ετών. Ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική στα 14 χρόνια του, όταν παρακολούθησε ένα γερμανικό τηλεοπτικό σόου με ονόματα όπως ο Ozzy Osbourne, οι Scorpions, Def Leppard, Quiet Riot, Judas Priest και βέβαια οι Iron Maiden για τους οποίους έχει δηλώσει ότι την πρώτη φορά που τους άκουσε ήταν σαν κάτι να άλλαξε μέσα του και κατάλαβε τι ήταν αυτό που ήθελε να κάνει στη ζωή του. Ξεκίνησε να κάνει κάνει μαθήματα σε ωδείο αλλά ως επί το πλείστον είναι αυτοδίδακτος. Στις επιρροές του συμπεριλαμβάνει τους Metallica, Venom, Testament και Mercyful Fate που έπαιξαν ρόλο στον προσανατολισμό του όσον αφορά την κιθάρα. Είναι μεγάλος οπαδός της death metal σκηνής της Florida και στον ήχο της δικής του μπάντας προσπάθησε να συνδυάσει όλα αυτά τα στοιχεία. Το πρώτο συγκρότημα που έκανε ήταν οι The Force, το 1988, με τον Γιώργο Μπαχαρίδη στα φωνητικά (πρώην μέλος των Deceptor και Breaking Silence), αλλά όπως λέει ο ίδιος «η ελληνική πραγματικότητα δεν μας άφησε να προχωρήσουμε». Το 1991, οι Exhumation, επίσης ελληνική μπάντα, του έκαναν πρόταση για συνεργασία και εκείνος δέχτηκε. Μετά την ηχογράφηση κάποιων demo, υπέγραψαν το 1996 συμβόλαιο με δανέζικη δισκογραφική και πήγαν στη Σουηδία ώστε να ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ. Μετά από δύο ακόμη κυκλοφορίες, το συγκρότημα διαλύθηκε το 2000 λόγω κυρίως προσωπικών διαφορών. Την ίδια χρονιά, μαζί με τον καλύτερο του φίλο, Gus G, με τον οποίο είχαν γνωριστεί πριν καιρό σε μια καφετέρια και ήταν μεγάλος οπαδός των Exhumation, ίδρυσαν τους Nightrage στη Θεσσαλονίκη, μια και ο Μάριος ήθελε να συνεχίσει να παίζει τη μουσική που αγαπούσε και ο Gus G. ήταν ο ιδανικός συνεργάτης. Αυτός ήταν που πρότεινε και το συγκεκριμένο όνομα για την μπάντα που προοριζόταν να ονομαστεί “Traumaticon” αρχικά, από το όνομα του τελευταίου άλμπουμ των Exhumation. Έχοντας υψηλές προσδοκίες για το συγκρότημα, πήρε το ρίσκο και άφησε την Ελλάδα με μια κιθάρα στα χέρια, μετακομίζοντας στη Σουηδία όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Είχε στο μυαλό του ότι θα μπορούσε να καταλήξει να πλένει πιάτα για μια ζωή πηγαίνοντας σε μια ξένη χώρα. Δεν είχε χρήματα, δεν είχε τίποτα παρά μόνο τα τραγούδια του και τη θέληση να αναδείξει τους Nightrage και να κάνει το πρώτο τους άλμπουμ. Τα κατάφερε όμως να σταθεί στα πόδια του αν και αντιμετώπισε διάφορες δυσκολίες εκεί. Και δε στάθηκε απλώς, αλλά έχτισε ένα καλό όνομα για την μπάντα ώστε τώρα να μπορεί να κάνει παγκόσμιες περιοδείες με αυτήν και να κυκλοφορεί τη μουσική της στο εξωτερικό, έχοντας μέχρι σήμερα έξι άλμπουμ από τα οποία έχουν περάσει πολλές εξέχουσες προσωπικότητες της metal σκηνής, όπως οι Tomas Lindberg, Nicholas Barker, Tom S. Englund, Mikael Stanne, και Per Möller Jensen. Ο ίδιος έχει συνεργαστεί επίσης με διάφορα ονόματα, όπως οι Dragonland, Dies Irae, Septic Flesh, Firewind, Mystic Prophecy και Universum. Απολύτως δικαιολογημένα λοιπόν, ο Μάριος Ηλιόπουλος, δηλώνει χαρούμενος που κατάφερε να κερδίσει το προσωπικό του στοίχημα, να ακολουθήσει το όνειρο του, προσπαθώντας όσο γίνεται για να το πραγματοποιήσει, δίνοντας το λαμπρό παράδειγμα για όλα τα νέα παιδιά που θέλουν να πετύχουν κάτι ανάλογο.
Τα 63 του χρόνια κλείνει ο κιθαρίστας των ZZ Top, Billy Gibbons. Είναι γεννημένος στο Houston του Texas σε μια οικογένεια που έχει καλλιτεχνική φλέβα αν μη τι άλλο, αφού ο πατέρας του ήταν ψυχαγωγός, μαέστρος ορχήστρας και πιανίστας που δούλευε μαζί με τον ξάδερφο του, καλλιτεχνικό διευθυντή, Cedric Gibbons, για τον δημοφιλή παραγωγό ταινιών, Samuel Goldwyn στα MGM Studios. Το 1963, στα 14α γενέθλια του, ο Gibbons, έλαβε την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα μαζί με έναν ενισχυτή και επηρεάστηκε από κιθαρίστες όπως ο Jimmy Reed. Ενώ φοιτούσε στο σχολείο καλών τεχνών Warner Brothers, στο Hollywood, ο Gibbons άρχισε να παίζει στις πρώτες του μπάντες, όπως οι The Saints, Billy G & the Blueflames και The Coachmen. Στα 18 του, συνέχισε σχηματίζοντας τους Moving Sidewalks για τους οποίους έγραψε το πετυχημένο single "99th Floor" και πιάνοντας φιλία με τον Jimi Hendrix. Ο τελευταίος μάλιστα δήλωσε στην τηλεοπτική εκπομπή, “The Tonight Show”, ότι ο Gibbons θα ήταν ο επόμενος πιο hot κιθαρίστας. Στα τέλη του 1969, ο μουσικός σχημάτισε τους ZZ Top στις τάξεις των οποίων μπήκαν, ο μπασίστας και τραγουδιστής Dusty Hill και ο ντράμερ drummer Frank "Rube" Beard, που ήταν μέλη της μπάντας, American Blues. Η μπάντα σημείωσε μεγάλη επιτυχία μέσα από το blues-rock στυλ μουσικής της και οι Gibbons και Hill καθιερώθηκαν μέσα από την εικόνα που υιοθέτησαν κοντά στο 1978, με την μακριά γενειάδα που φτάνει ως το στήθος τους και τα μαύρα γυαλιά. Το 2004, οι ZZ Top εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame και ανήκουν στα ελάχιστα συγκροτήματα με ιστορία που ξεπερνάει τα 40 χρόνια και εξακολουθεί να έχει όλα τα αρχικά της μέλη. Ο κιθαρίστας έχει κάνει διάφορες συνεργασίες με ονόματα της ροκ στη μακρόχρονη καριέρα του. Επίσης εμφανίζεται στην τηλεοπτική σειρά “Bones” του Fox network.
ALBUM ANNIVERSARY
Εννιά χρόνια πριν, οι Machine Head πιο heavy από ποτέ στην δωδεκάχρονη τότε πορεία, αστράφτουν και βροντούν μέσα από το Through the ashes of empires. Οι Αμερικανοί, δείχνουν να ωριμάζουν ξαφνικά κι απότομα και παίρνουν την εκδίκηση τους από όλους όσους τους επέκριναν και δήλωναν απογοητευμένοι από τις δύο τελευταίες δουλειές τους, όχι πάντως άδικα ως ένα βαθμό. Στην πέμπτη δουλειά τους, παίρνουν τα καλύτερα στοιχεία από τα δύο πρώτα άλμπουμ τους και μας δείχνουν τα πρώτα δείγματα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει στη συναρπαστική τους συνέχεια. Για την ακρίβεια, επιστρέφουν στις ρίζες τους, αναμιγνύοντας με τον καλύτερο τρόπο έναν φρέσκο thrash ήχο με ήρεμα και εκρηκτικά μέρη. Η προσθήκη του Phil Demmel όχι μόνο δίνει μια άλλη ποιότητα στον ήχο τους αλλά αποδεικνύεται και καθοριστική όσον αφορά την thrash προσέγγιση της συνέχειας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι μερικά από τα σπουδαιότερα riff και σόλο της μπάντας βρίσκονται εδώ, αφού πέραν της συμβολής του Demmel και ο Rob Flynn δείχνει πως διανύει περίοδο έμπνευσης αλλά και έντονα σημάδια εξέλιξης όσον αφορά την τεχνική του κατάρτιση. Η φωνητική του απόδοση είναι επίσης εντυπωσιακή, πολύ ανώτερη απ’ ότι έχει κάνει από το 1997 και μετά, καταφέρνοντας να συνδυάζει τον επιθετικό τρόπο ερμηνειών με όμορφες μελωδικές γραμμές. Οι συνθέσεις είναι μακροσκελείς και ποικίλουν από από άποψη ταχυτήτων και κατακλύζονται από συναισθήματα οργής, μίσους και πόνου, κάτι στο οποίο παίζουν ρόλο και οι βιωματικοί στίχοι του Flynn. Κομμάτια όπως το μεγαλειώδες Imperium, το οργισμένο Left Unfinished ή το έντονα συναισθηματικά φορτισμένο "Descend the Shades of Night", φέρουν τη σφραγίδα του ήχου των Machine Head που μεσουρανούν σήμερα και αποτελούν κλασσικές επιτυχίες τους. Μπορεί ασφαλώς να μην είναι όλα τα κομμάτια του ίδιου επιπέδου, το άλμπουμ όμως συλλαμβάνει το αληθινό πνεύμα της μπάντας. Τα σκαμπανεβάσματα της πορείας τους ανήκουν πια στο παρελθόν και από δω και πέρα η τροχιά θα είναι εξαιρετικά ανοδική και μόνο. Όπως προσδίδει και ο τίτλος του, το “Through the ashes of empires”, σηματοδοτεί τη στιγμή που οι Machine Head είναι έτοιμοι να αναγεννηθούν απ’ τις στάχτες τους και να κάνουν την αρχή για να γίνουν αυτοκράτορες της metal σκηνής.
Για το RockOverdose.gr: Χαρά Νέτη & The Unknown Force
Comments
