A STAR IS BORN
Τα 48 του χρόνια κλείνει σήμερα ένας διακεκριμένος μπασίστας του χώρου, ο μεξικάνικης καταγωγής, Robert Trujillo. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Santa Monica της California και το πιο χαρακτηριστικό της παιδικής του ηλικίας, ήταν η μουσική που έπαιζε συνεχώς στο σπίτι του. Η μητέρα του άκουγε κατά κόρον Marvin Gaye, James Brown, και Sly And The Family Stone και ο πατέρας του που έμενε στη Βενετία και με τον οποίο πέρναγε καιρό ήταν έντονα μουσικόφιλος με προτιμήσεις από Rolling Stones και Led Zeppelin μέχρι Beethoven. Ξεκίνησε να παίζει μουσική σε πάρτι με σχολικές μπάντες και στα 19 του, θέλοντας να γίνει μουσικός, πήγε σε jazz σχολείο, αν και το πάθος του ήταν η ροκ και η metal. Αναμείχθηκε με διάφορες τοπικές μπάντες, μέχρι το 1989 που ενσωματώθηκε στους Suicidal Tendencies αντικαθιστώντας τον Bob Heathcote. Η συμβολή του ήταν σημαντική στην προσθήκη funk στοιχείων στον ήχο τους, κάτι που έγινε αρκετά εμφανές στο “Lights … Camera … Revolution!”, ένα από τα μεγαλύτερα άλμπουμ της μπάντας και κυρίως στην επόμενη κυκλοφορία τους, το “The Art of Rebellion”. Όταν οι Suicidal Tendencies διαλύθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ο Trujillo αφιερώθηκε σε ένα project που έφτιαξε με τον τραγουδιστή τους, Mike Muir, τους Infectious Grooves. Έπαιξε μπάσο και στα τέσσερα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν. Μάλιστα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων για την πρώτη τους δουλειά, γνωρίστηκε με τον Ozzy Osbourne που στα ίδια στούντιο ηχογραφούσε το No More Tears. Ο ίδιος τους προσκάλεσε να συμμετέχουν στην περιοδεία του για ένα μήνα και περίπου το 1997, τον προσκάλεσε στις τάξεις του. Το μοναδικό στούντιο άλμπουμ που συμμετείχε με τον Ozzy ήταν το “Down to earth”, ενώ ηχογράφησε ξανά τα μέρη του μπάσου για τις επανεκδόσεις των “ Blizzard of Ozz” και “ Diary of a Madman”. Συμμετοχή είχε και στο live άλμπουμ “Live at Budokan”. Ο Zakk Wylde, τον προσκάλεσε επίσης να εμφανιστεί με τους Black Label Society για μερικές συναυλίες. Το Φεβρουάριο του 2003, ο μπασίστας προσχώρησε στους Metallica τους οποίους γνώριζε από την εποχή των Suicidal Tendencies, όταν έπαιζαν support των Metallica στις περιοδείες τους το ’93 και ’94. Ο Trujillo είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
ALBUM ANNIVERSARY
Έντεκα χρόνια πριν, οι Emperor μας αποχαιρετούν μέσα από την τέταρτη και τελευταία δισκογραφική τους δουλειά, το Prometheus: The Discipline Of Fire & Demise. Αν και βρίσκονται στο αποκορύφωμα της δημοτικότητας τους, επιλέγουν να σταματήσουν, έχοντας χτίσει τη δική τους μικρή αυτοκρατορία μέσα από ξεχωριστά άλμπουμ και μη διακινδυνεύοντας να καταστρέψουν ότι με κόπο έχτιζαν για δέκα χρόνια. Το άλμπουμ των Νορβηγών, χαρακτηρίζεται κατά κύριο λόγο για το γεγονός ότι αναμειγνύει το παρελθόν με το παρόν, με τον ιθύνοντα νου της μπάντας, Insahn, να αναφέρει σχετικά: «Με το “Prometheus” νομίζω παραμείναμε λίγο – πολύ στην ίδια φιλοσοφία που είχαμε όσον αφορά τη δημιουργία της μουσικής και κάναμε μια προσπάθεια να την πάμε ένα βήμα πιο μπροστά. Προσπαθήσαμε ακόμη να ενσωματώσουμε διάφορες άλλες ιδέες, όπως επικούς ήχους, ατμοσφαιρικές ιδέες και κάποιες άλλες που είχαμε συμπεριλάβει σε παλιότερες δουλειές μας. Θέλαμε να είναι ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ». Ο ίδιος λέει ότι αυτή τη φορά δεν έγινε μεγάλη προετοιμασία και πρόβες, όπως συνηθιζόταν στο παρελθόν και μπήκαν στο στούντιο πιο γρήγορα. Υποστηρίζει ακόμη, ότι υπάρχουν πράγματα που αν μπορούσε τώρα θα άλλαζε, αλλά λιγότερα από άλλες φορές. Ο Insahn, που πιστώνεται εξ ολοκλήρου τις συνθέσεις του άλμπουμ, επανέφερε ως ένα βαθμό την groove και death metal αίσθηση του “IX Equilibrium”, προσθέτοντας πολλά progressive και νεοκλασσικά στοιχεία, καθώς και συμφωνικά μέρη που προσέδωσαν έντονη ατμόσφαιρα. Το άλμπουμ γενικά δίχασε το κοινό, κυρίως για τη μεγάλη παρουσία πλήκτρων, αλλά και για το γεγονός πως ορισμένα σημεία των συνθέσεων φάνηκαν αδύναμα ή και αταίριαστα για Emperor. Αυτοί που ικανοποιήθηκαν με αυτό που άκουσαν, είχαν να πουν για την ξεχωριστή ομορφιά του κάθε κομματιού, που μπορεί ανεξάρτητα να σταθεί μέσα στο άλμπουμ, για τα γρήγορα εναλλασσόμενα riff που σε συνδυασμό με τα δυνατά, ταχύτατα τύμπανα και τα ορχηστρικά στοιχεία, δημιουργούν ένα ισορροπημένο αποτέλεσμα καθώς και τα για σκοτεινά, καθαρά φωνητικά του ηγέτη τους που αγγίζουν το τέλειο. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως αποτελεί δυσάρεστο γεγονός η διάλυση των Emperor, κυρίως για το λόγο ότι η μπάντα ήταν συνεπής στη διατήρηση του metal ήχου της, είχε την ικανότητα όμως να πειραματίζεται και να τον εμπλουτίζει με νέα στοιχεία, κάτι που μεγάλη μερίδα συγκροτημάτων δεν κάνει, προτιμώντας να καθηλώνεται μια σταθερή φόρμουλα.
Πέντε χρόνια πριν, κυκλοφορεί το όγδοο άλμπουμ των Exodus, με τίτλο The Atrocity Exhibition... Exhibit A, τίτλος που προέκυψε επειδή είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει σύντομα και μια συνέχειά του, το "Exhibit B", κάτι που τελικά έγινε το 2010. Το άλμπουμ είναι μια καλή προσπάθεια, χωρίς να χαρακτηρίζεται από εκπλήξεις, με βασικό συστατικό του το συνδυασμό του παραδοσιακού ήχου Thrash Metal και ενός αρκετά πιο σύγχρονου και μοντέρνου. Οι συνθέσεις είναι εμφανώς μεγαλύτερες σε διάρκεια από πριν και τα κιθαριστικά μέρη περισσότερο δουλεμένα. Οι ήχοι της κιθάρας είναι πιο ογκώδεις και σε πιο heavy στυλ, ενώ τα φωνητικά του Rob Dukes, που εμφανίζεται για δεύτερη φορά σε άλμπουμ της μπάντας, είναι σαφώς βελτιωμένα, δυνατά, έντονα και με το απαιτούμενο συναίσθημα. Υπάρχουν οι υψηλές ταχύτητες, τα έντονα επιθετικά τύμπανα και ένα μπάσο με ισχυρή παρουσία, αλλά και μερικές πιο ήρεμες στιγμές. Υπάρχει επίσης ο θυμός στη μουσική αλλά και στο στιχουργικό περιεχόμενο, που συμβαδίζει με τον όρο της thrash. Αυτό που δεν υπάρχει ιδιαίτερα είναι η ποικιλία στις συνθέσεις, με τα τραγούδια να μοιάζουν λίγο επαναλαμβανόμενα. Η κατεύθυνση που δίνει ο παραγωγός τους, Andy Sneap, ώστε το αποτέλεσμα να βγαίνει πιο μοντέρνο, δυσαρέστησε κάποιους, χωρίς αυτό να σημαίνει πάντως ότι η παραγωγή δεν ήταν καλή. Οι Exodus γενικά δείχνουν ότι δε μένουν προσκολλώμενοι στο παρελθόν αλλά προσπαθούν να εξελιχθούν. Το The Atrocity Exhibition... Exhibit A", είναι ένα άλμπουμ καλό σε γενικές γραμμές, με μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα, είναι όμως και μια απόδειξη της προσπάθειας της μπάντας να συμβαδίσει με την εποχή της.
Για το RockOverdose.gr: Χαρά Νέτη & The Unknown Force
Comments
