ALBUM ANNIVERSARY
Τι γίνεται όταν οι System of a Down θυμώσουν και πεισμώσουν; Μα πολύ απλά, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ τους! Το Steal this album!, τρίτη δουλειά της μπάντας, ήταν το αποτέλεσμα του εκνευρισμού που προκάλεσε στο συγκρότημα, η διαρροή ημιτελούς υλικού στο διαδίκτυο από προηγούμενα άλμπουμ τους, που έφτασε στα χέρια των οπαδών τους. Οι SOAD, αποφάσισαν να ολοκληρώσουν τις συνθέσεις τους, τροποποιώντας τις όπως τους έκανε κέφι και τις κυκλοφόρησαν με τον καυστικό τίτλο “Steal this album!”, δέκα χρόνια πριν, βάζοντας για εξώφυλλο την εικόνα ενός άγραφου CD που περιέχει γραμμένο τον τίτλο με ανεξίτηλο μαύρο μαρκαδόρο. Για μια ακόμη φορά στήνεται ένα στήνεται ένα τρελό μουσικό πανηγύρι, στο οποίο εντοπίζει κανείς τα πάντα: metal, punk, thrash, rock, folk, jazz… Ο ήχος είναι απλά SOAD ήχος, όπως πάντα μοναδικός, αδύνατον να τοποθετηθεί σε κάποια κατηγορία ή να φέρει ταμπέλες. Η διαφορά εδώ είναι ότι πέρα από τις μεγαλύτερες ταχύτητες, συναντάμε και μεγαλύτερη ποικιλία μεταξύ των κομματιών σε σχέση με τις παλιότερες δουλειές τους, ακόμα κι αν η πρώτη ακρόαση ξεγελά. Υπάρχουν τραγούδια που μας παραπέμπουν στο ξεκίνημα τους όσον αφορά τη μουσική και τα φωνητικά και άλλα που συνεχίζουν πιο κοντά στο πνεύμα του “Toxicity”. Η μπάντα μοιάζει να ξεπερνά τα όρια, ακόμα κι αν αυτή η λέξη είναι αταίριαστη για εκείνους, δημιουργεί όμως ένα τεράστιο μείγμα ήχων και συναισθημάτων, με τρομερά metal riff, με ένα ακουστικό κομμάτι ως και με σολάρισμα από μαντολίνο, ενώ μας δείχνει και την πιο συναισθηματική της πλευρά, μέσα από δύο πολύ αξιόλογες μπαλάντες. Ο ιδιόμορφος, πνευματώδης Serj Tankian έχει την ικανότητα να συμβάλλει με τις ερμηνείες του στην παράνοια της μουσικής τους, καταφέρνοντας να συνδυάζει τη δύναμη ενός metal τραγουδιστή με την πιο απαλή χροιά ενός pop. Η μουσική τους ευφυΐα συνοδεύεται από τη γνώριμη στιχουργική τους μεγαλοφυΐα, με έξυπνους πολιτικούς σχολιασμούς και στοχαστική διάθεση γύρω από τον πόλεμο, την πείνα, την τηλεόραση και τη γενικότερη επίδραση των πολιτικών και των Μ.Μ.Ε. Χωρίς να κάνουν κάτι καινούριο, οι System of a down, κλέβουν την παράσταση δημιουργώντας τις καλύτερες εντυπώσεις και συνεχίζουν να αποδεικνύουν ότι είναι ένα από τα πιο καινοτόμα και πρωτότυπα συγκροτήματα της γενιάς τους και όχι μόνο.
Στην αυγή της δεκαετίας του ’90, ένα νέο πρωτοεμφανιζόμενο σχήμα, μας καλεί να το ακολουθήσουμε σε ένα ψυχωτικό βαλς όπως υποδηλώνει και το όνομα του, σε ένα ανεπανάληπτο, μαγικό μουσικό ταξίδι. Οι Psychotic Waltz, κάνουν την πρώτη τους δισκογραφική απόπειρα, το A Social Grace και πιστώνονται την καλύτερη ίσως δουλειά ολόκληρης της καριέρας τους. Αν και βρίσκεται ακόμη στην αρχή, το συγκρότημα δείχνει μια αξιοθαύμαστη ωριμότητα, αναμειγνύοντας φοβερή τεχνικότητα με ιδιαίτερα μελωδικά μέρη και χτίζοντας μια μελαγχολική, σκοτεινή ατμόσφαιρα. Παρατηρώντας κανείς το τρομερά καλαίσθητο εξώφυλλο του άλμπουμ, βλέπει και το μουσικό του περιεχόμενο. Ένα σκοτεινό, απρόβλεπτο παιχνίδι, σύνθετο και με πολύ χρώμα. Συγκεκριμένα, οι συνθέσεις είναι περίπλοκες και ποικιλόμορφες, με ξαφνικές αλλαγές, ικανές να κρατήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον. Οι εξαιρετικές ικανότητες της μπάντας και οι πολλαπλές επιρροές της, αποτυπώνονται περίτρανα μέσα από μια δημιουργική πανδαισία. Η περιγραφή του ήχου αντικατοπτρίζεται καλύτερα στα λόγια των ίδιων: «Δεν ακολουθούμε τα στερεότυπα του progressive metal και η μπάντα δε φτιάχτηκε για παίζει progressive. Η μουσική προέκυψε από τις επιρροές μας που προέρχονται από την παλιά σχολή του ροκ και ενσωματώνει heavy metal περιεχόμενο. Υπάρχουν όμως αρκετά στοιχεία που θα μπορούσαν να περιγραφούν ως progressive». Το άλμπουμ, είναι το μοναδικό που περιλαμβάνει και thrash στοιχεία, καταφέρνοντας να ακούγεται πιο άγριο σε στιγμές ενώ από την άλλη, οι ταξιδιάρικες μπαλάντες του, αποπνέουν μια γλυκιά νοσταλγία. Οι κιθαρίστες Brian McAlpin and Dan Rock καταφέρνουν να δημιουργήσουν μερικά απίστευτα riff που αν και περίπλοκα ως και ανορθόδοξα, παραμένουν πολύ ελκυστικά. Οι ποιητικοί στίχοι του Buddy Lackey είναι προσεγμένοι και αρκετά αινιγματικοί, τοποθετημένοι τέλεια στη μουσική. Η μελαγχολική αύρα του δίσκου ενισχύεται από το φοβερό ηχόχρωμα της φωνής του ίδιου, που έχει ένα πραγματικά μεγάλο εύρος και την απαιτούμενη ποικιλομορφία ώστε να ανταποκρίνεται περίφημα ακόμα και στις απαιτητικότερες στιγμές των κομματιών. Παρά το γεγονός ότι οι κριτικές που έλαβε ήταν οι καλύτερες, ο δίσκος δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση λόγω του ότι κυκλοφόρησε ανεξάρτητα και δεν υπήρξε καθόλου προώθηση. Με το πέρασμα των ετών όμως, κέρδισε δικαιολογημένα την προσοχή του κόσμου λαμβάνοντας μεγάλη δημοτικότητα και αξιολογήθηκε μάλιστα ως το 12ο καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς του σύμφωνα με το rateyourmusic.com. Ακούγοντας κανείς το “Α Social Grace”, συνειδητοποιεί ότι είναι δύσκολο να μην παρασυρθεί από τις φανταστικές μελωδίες των μοναδικών αλλά υποτιμημένων Psychotic Waltz.
A STAR IS BORN
39 ετών γίνεται σήμερα ο Σουηδός κιθαρίστας Magnus Karlsson, μέλος των Primal Fear. Ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στα 10 του και σχεδόν αμέσως σχημάτισε την πρώτη του μπάντα. Αν και στο σχολείο σπούδασε κλασσική κιθάρα, η μπάντα του ήταν βαθιά επηρεασμένη από το κίνημα της βρετανικής heavy metal αφού τα ακούσματα του ιδίου, περιστρέφονταν γύρω από συγκροτήματα όπως οι Iron Maiden, Judas Priest, Dio και οι Black Sabbath. Το 1989, αποφάσισε να αφοσιωθεί στο στόχο του να γίνει καλύτερος κιθαρίστας και συνθέτης, ενώ οι επιρροές του είχαν επεκταθεί στους Steve Morse, Steve Vai και Allan Holdsworth. Έπαιξε σε διάφορα metal και fusion συγκροτήματα και ανέπτυξε ένα στυλ που συνδυάζει τη metal με folk στοιχεία. Το 1991, συμμετείχε στους Hot pebble, ένα Celtic Folk γκρουπ, με τον οποίο έκανε περιοδείες στη Σκανδιναβία για δύο χρόνια. Το 1996, ξεκίνησε επιπλέον σπουδές στο Μουσικό Κολλέγιο Malmö και τέσσερα χρόνια μετά του απονεμήθηκε μεταπτυχιακό στη «μουσική εκπαίδευση». Εκείνη την εποχή, έγραφε παράλληλα τραγούδια και το 2001, σχημάτισε τους Last Tribe, σχήμα που ξεκίνησε ως project αλλά κατέληξε να πάρει υπόσταση κανονικής μπάντας έχοντας κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα τρία στούντιο άλμπουμ. Το 2004, ξεκίνησε να δουλεύει πάνω σε ένα project για το οποίο η αρχική πρόθεση ήταν να συμμετέχουν δύο αναγνωρισμένες φωνές της heavy metal με τη μορφή ντουέτου. Τελικά το project έγινε με τους Russell Allen των Symphony X και Jørn Lande των Masterplan και το όνομα αυτού ήταν Allen/Lande. Τα τρία άλμπουμ που κυκλοφόρησαν ήταν όλα σε μουσική και στίχους του Karlsson. Την ίδια χρονιά άρχισε να γράφει μουσική και για ένα ακόμη project, τους Starbreaker και το 2008, συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή των Magnum, Bob Catley για το σόλο άλμπουμ του “Immortal”, στο οποίο έγραψε όλα τα κομμάτια. Στη συνέχεια ενσωματώθηκε στους Primal Fear, όπου η συνεισφορά του στο συνθετικό κομμάτι, είναι μεγάλη. Κατά καιρούς έχει ανακατευτεί και σε άλλα project, πάντα σχετικά με το metal είδος.
Για το RockOverdose.gr: Χαρά Νέτη & The Unknown Force
Comments
