ALBUM ANNIVERSARY
22 χρόνια πίσω, πριν καλά – καλά προλάβουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στο “Exreme Aggression”, οι Kreator συνεχίζουν ένα χρόνο μετά, επιλέγοντας νέο γήπεδο για να εξαπολύσουν τη νέα τους επίθεση, το Coma of souls. Οι Γερμανοί, αν μη τι άλλο, τιμούν τη thrash, με την καταπληκτική πέμπτη κυκλοφορία τους. Το συγκρότημα, βρίσκεται στο αποκορύφωμα της καριέρας του και έχει ωριμάσει και εξελιχθεί τόσο ώστε να είναι σε θέση, αφενός να εισάγει αρκετά τεχνικά στοιχεία στον ήχο του και αφετέρου να λειτουργεί σαν μια καλοδουλεμένη μηχανή. Συνεχίζει, διατηρώντας τα βασικά χαρακτηριστικά του “Extreme Aggression” που προηγήθηκε και προσθέτει μεγαλύτερες δόσεις μελωδίας, χωρίς ποτέ να θυσιάζεται το ωμό στυλ που έχει καθιερώσει τον ήχο τους. Στο “Coma of Souls”, τα εντυπωσιακά του riff στήνουν ένα τρελό πάρτι, τα λυσσασμένα, αστραπιαία ντραμς ως είθισται κόβουν την ανάσα και ο Mile Petrozza πιο φορμαρισμένος από ποτέ, τα δίνει όλα τόσο με τις συνθέσεις όσο και με τα ουρλιαχτά του. Οι στίχοι είναι άκρως ικανοποιητικοί, με αναφορές στο ρατσισμό, το περιβάλλον, τη δικτατορία κ.α. Όλα τα κομμάτια μαζί αποτελούν ένα δυνατό και όμορφο σύνολο, λιγότερο χαοτικής μορφής από πριν, ενώ το καθένα ξεχωριστά είναι δείγμα υψηλής δημιουργικότητας και εκτελεστικής δεινότητας των μουσικών της μπάντας. Η παραγωγή είναι εντυπωσιακά καλή αλλά ακόμα κι αν δεν ήταν, μικρή σημασία θα είχε όταν πρόκειται για τόσο μεγάλου βεληνεκούς συνθέσεις και απόδοση. Το “Coma of souls” λατρεύτηκε γιατί απλά είναι ο τέλειος συνδυασμός του επιθετικού χαρακτήρα του συγκροτήματος με την μελωδικότητα και την αμεσότητα και κανείς πραγματικός οπαδός του είδους δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στην υπεροχή του. Οι Kreator δε, διατηρούν μια εκπληκτική συνέπεια ως προς την ποιότητα των κυκλοφοριών τους μέχρι εδώ, γεγονός που τους καθιστά μια από τις κορυφαίες δυνάμεις στο thrash στερέωμα.
Είκοσι χρόνια πριν, μια νέα μουσική δύναμη με κυρίαρχο το επαναστατικό στοιχείο έρχεται να διαταράξει τις ισορροπίες και να παρασύρει την ανήσυχη γενιά της εποχής στη μουσική της, στην ένταση της. Οι Rage against the machine, έρχονται έξω από τα δεδομένα της εποχής τους και προχωρούν σε μια μεγάλη καινοτομία, ενώνοντας το ραπ με το metal και εκφράζοντας παράλληλα τις πολιτικές και κοινωνικές ανησυχίες των καιρών τους. Μέσα από στίχους που εκφράζουν τεράστια οργή και θυμό για την παγκόσμια κοινωνική αδικία, οι Αμερικανοί κάνουν κάτι που κανείς μέχρι τότε δεν είχε τολμήσει, βρίσκοντας εκατομμύρια ένθερμων οπαδών και υποστηρικτών. Μέσα από το βίαιο όνομα τους, που προσελκύει την προσοχή του κόσμου και ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο που απεικονίζει όλο το συναίσθημα που κρύβουν οι συνθέσεις του άλμπουμ, γεννιέται μια από τις πιο επιδραστικές μπάντες όλων των εποχών. Εξέχουσα σημασία στην επιτυχία τους, έχει ασφαλώς η τρομερή χημεία μεταξύ του κιθαρίστα τους Tom Morello με τον Zack de la Rocha στα φωνητικά.Οι ριζοσπαστικοί πολιτικοποιημένοι στίχοι του de la Rocha με τα funk και metal στοιχεία καθώς και τους πειραματισμούς με τα έξυπνα εφέ της κιθάρας του Morello, είναι οι βάσεις που όρισαν τον ήχο τους. Η μπάντα καταφέρνει να περνά τα μηνύματά της βασιζόμενη στην επανάληψη, που μοιάζει με πλύση εγκεφάλου κάποιες στιγμές και παρά τη λογοκρισία που δέχεται, δε μασάει. Όσο για τα κομμάτια του άλμπουμ, μπορεί το μυαλό των περισσότερων να είναι ποτισμένο από το εθιστικό περιεχόμενο του “Killing in the name”, αυτό όμως δε σημαίνει ότι τα υπόλοιπα εννιά, δεν αξίζουν τόσο. Αντιθέτως, εδώ συναντά κανείς τραγούδια – ύμνους, που χαρακτήρισαν το συγκρότημα όπως τα “Bullet in the head”, “Bombtrack”, “Know your enemy” κ.α. Το ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας, βρέθηκε στην 45η θέση του Billboard 200 και έχρισε τους Rage Against the Machine, πρωτοπόρους του είδους με πολλούς να προσπαθούν να τους ξεπεράσουν ή να τους αντιγράψουν, χωρίς αποτέλεσμα όμως, αφού σε αυτό που έκαναν είχαν την πρωτοκαθεδρία. Έχει τη δική του θέση σε λίστες με κορυφαία και ξεχωριστά άλμπουμ και την ψηλότερη στις καρδιές των οπαδών τους.
.jpg)
Νοέμβρης του 1990 και τόσο στην Ανατολική Ευρώπη όσο και σε άλλες γωνιές του πλανήτη, οι διάφορες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις της εποχής, εμπνέουν τους Scorpions, να γράψουν το πιο πετυχημένο εμπορικά άλμπουμ τους, αλλά κυρίως, το “Wind of Change”, την αιχμή του δόρατος, το βασικό άξονα γύρω από τον οποίο περιστράφηκε η επιτυχία του Crazy World. Το ενδέκατο άλμπουμ των Γερμανών, αποτελεί ορόσημο στην καριέρα τους, δεν είναι ό, τι καλύτερο έχουν κάνει, περιέχει όμως ορισμένα κομμάτια που ξεχώρισαν και το βασικότερο, δύο από τις πιο πετυχημένες μπαλάντες τους, τις “Wind of Change” και “Send me an angel”. Η ηχητική προσέγγιση που δίνουν στο δίσκο, είναι πιο heavy από πριν, με τον ήχο να κινείται σε πολύ πιο hard rock επίπεδα από τον προκάτοχο του και κάποια κομμάτια να προσδίδουν ένα περισσότερο metal ύφος. Δυσαρεστημένοι όντας από το υπερβολικό γυάλισμα της παραγωγής του “Savage Amusement”, αντικαθιστούν τον επί χρόνια παραγωγό τους, Dieter Dierks, με τον δημοφιλή ροκ παραγωγό Keith Olsen σε μια προσπάθεια να μείνουν μακριά από το στυλ του δίσκου που προηγήθηκε. Διατηρούν τα εμπορικά στοιχεία του μουσικού τους στυλ, το οποίο απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό. Οι στίχοι είναι συναισθηματικά φορτισμένοι και οι συνθέσεις έχουν πιασάρικο χαρακτήρα, με μέτριες ταχύτητες συνήθως και καλά ρεφρέν. Η μεγάλη στιγμή του άλμπουμ είναι φυσικά το “Wind Of Change”, με τον Klaus Meine να εμπνέεται από την πτώση του τείχους του Βερολίνου και να γράφει ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια, όχι μόνο στην ιστορία του συγκροτήματος αλλά γενικότερα σε ολόκληρης της ροκ. To “Crazy World”, σημείωσε πολύ καλές πωλήσεις και είχε μεγάλη επιτυχία στα chart. Το μεγαλύτερο του επίτευγμα όμως, ήταν πως αποτέλεσε για πολλούς την πρώτη τους επαφή με το συγκρότημα, ενώ για κάποιους άλλους, νεότερους οπαδούς ίσως, κατέχει κορυφαία θέση τις προτιμήσεις τους.
Για το RockOverdose.gr: Χαρά Νέτη & The Unknown Force
Comments
