Όταν το 2008 επιχειρούσα να πάρω συνέντευξη από τους Panx Poutana στα πλαίσια ενός αφιερώματος στην ελληνική masturbation ροκ σκηνή, δεν μπορούσα επουδενί να φανταστώ ότι θα έρθει η μέρα οπότε το τελευταίο τους άλμπουμ θα έχει εξέχουσα θέση στο Mp3 player μου.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για τους χαμαιλέοντες της αυνανιστικής μουσικής, αφού το ύφος τους αλλάζει εύκολα από εξωγήινο μέταλ σε γιουροβιζιονική ποπ διανθισμένη με τρομπέτες, πλήκτρα και ανεπαίσθητο λίκνισμα γοφών, ενώ στιχουργικά καταφέρνουν να παραμένουν γλοιώδεις (στο σημείο αυτό καμαρώνω για την εύστοχη παρομοίωσή).
Σε μια κρίση χιούμορ και περιέργειας, το Rock Overdose μιλά με τα μέλη της μπάντας, Φώτη Πρέκα και Δημήτρη Παπαβασιλείου.
Καλημέρα, Φώτη και Δημήτρη, σας πετυχαίνω κατ’ αρχάς σε γήινο περιβάλλον;
Δ: Όχι αλλά δεν πειράζει… Οι μπαταρίες του διαστημικού σταθμού αντέχουν λίγο ακόμα, οπότε προλαβαίνουμε να πούμε δυο κουβέντες…
Το συγκρότημα μετράει περίπου 20 χρόνια ύπαρξης. Η Panx Poutana έχει απολαβές από αυτή την ιστορία ή αδίκως εκδίδεται;
Δ: Εάν μιλάμε για οικονομικές απολαβές , όχι. Παρ’ όλα αυτά , οι πελάτες είναι αρκετοί και αυτή είναι μια ικανοποίηση που την βοηθά να μην νοιώθει μειονεκτικά σε σχέση με τις συναδέλφους της.
Από ποια ηλικιακή ομάδα λαμβάνετε την μεγαλύτερη απήχηση;
Φ: Πραγματικά δεν ξέρω γιατί τον δίσκο τον κατεβάζουν τσάμπα από το ίντερνετ και δεν μπορώ να τους δω! Φαντάζομαι ηλικίες από 15 έως και 25 , πριν «σοβαρέψουν» και μπλέξουν με τα μπουζούκια και τα τουμπερλέκια.
Ποια διάσημη persona πιστεύεις ότι θα ξετρελαινόταν στο άκουσμά σας μολονότι δεν σας έχει ανακαλύψει ακόμη;
Φ: Πιστεύω ο Πανούσης θα γούσταρε και να σου πω την αλήθεια μου είχε περάσει από το μυαλό να του έστελνα μια κασέτα , αλλά όπως ξέρεις κασέτες πλέον δεν υπάρχουν.
Στις αρχές των 2000 γίναμε μάρτυρες της ραγδαίας εμφάνισης masturbation συγκροτημάτων, που πήγαν όλοι (βγάζω λαβράκι!);
Δ : Η αλήθεια είναι πως η πρώτη φορά που συνέβη αυτό ήταν στις αρχές των 90’s , την εποχή που ξεκινήσαμε κι εμείς . Υπήρχε μάλιστα κι εκείνη η μπάντα από την Μυτιλήνη, οι Candlanaft (Ξέρεις, όπως λέμε Candlemass ένα πράμα), με τους οποίους επικοινωνούσαμε δι’ αλληλογραφίας και ανταλλάσσαμε ανέκδοτα και αυτοκόλλητα από γαριδάκια . Δεν ξέρω τι απέγιναν εκείνα τα παιδιά , εύχομαι μόνο να είναι καλά, να έχουν βρει επιτέλους γκόμενες και να διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη.
Και γιατί παρακαλώ να διαλέξουμε εσάς για την playlist μας ανάμεσα στους τόσους άλλους «ανώριμους» της αθυρόστομης σκηνής;
Δ : Όπως λέει και ο σοφός λαός: «Απ’ όλα πρέπει να τρώει ο άνθρωπος». Οι μπάντες που τρομπάρουν μετά μουσικής είναι πολλές και καλές και σίγουρα πιο ειλικρινείς από άλλους «φτασμένους καλλιτέχνες» με «βαθυστόχαστα άσματα». Επίσης, μιας και ο χαβαλές είναι πολύ απενοχοποιημένο πράμα, παίζουν πολλά διαφορετικά μουσικά στυλ και πειραματισμοί. Οπότε, σε περίπτωση που κάποιος κάνει τον κόπο να ασχοληθεί, σίγουρα κάτι θα του κάνει κλικ. Ε, και επ’ ευκαιρία, ας κάνει κι ένα πέρασμα από την πάνξ πουτάνα , θα τον περιποιηθεί καλά τον παλιοανώμαλο…
Στο τελευταίο άλμπουμ σας (Εθισμένοι στα Υπόθετα) η μουσική σας είναι πιο… προσεγμένη και ρηξικέλευθη από ποτέ. Γενικώς στην πορεία σας έχετε δοκιμάσει ήχους που παραπέμπουν σε δημοτικά, σκληρό μέταλ, χαζοπόπ και έντεχνο ροκ. Τι άλλο θα θέλατε να δοκιμάσετε μουσικά;
Δ : Αν και τώρα που έχουμε βρει την συνταγή της οικονομικής και καλλιτεχνικής επιτυχίας , δεν νομίζω πως είναι ο κατάλληλος χρόνος για πειραματισμούς , ο βιασμός της λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής, με την οποία έχουμε γαλουχηθεί (με το ζόρι) από παιδιά , νομίζω πως είναι ο επόμενος στόχος. Το όνειρό μας είναι να κάνουμε τον Τσιτσάνη να στριφογυρίσει τόσο πολύ στον τάφο του, που να βγει στην Κίνα.
Στιχουργικά, το «Εθισμένοι στα Υπόθετα» συνδυάζει διάφορα θέματα. Από την μια το μοτίβο της εξωγήινης παρουσίας, από την άλλη πηλικιοφόρα εμβατήρια και κοτόπουλα προσβεβλημένα από H1N1. Αυτό δεν είναι άλμπουμ, μανιφέστο είναι!
Δ : Θα ήθελα να πω πως μεγαλώνουμε και πλέον το σεξ δεν μας απασχολεί, όμως η αλήθεια είναι πως απλώς ξαφνικά άρχισαν να μας απασχολούν και άλλα πράγματα ταυτόχρονα με αυτό. Έτσι, η στύση μας μαλάκωσε κάπως (η ηλικία βλέπεις…), πράγμα που όμως την έκανε πιο ευέλικτη και ανοικτή σε νέα ερεθίσματα.
Προτεραιότητα δίνετε στην μουσική ή στον στίχο;
Φ: Πιστεύω ότι συνδυάζονται αρμονικά χωρίς να δίνεται προτεραιότητα σε ένα από τα δύο. Αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας μας … Εντάξει, η αλήθεια είναι πως οι στίχοι μου άξιζαν κάτι καλύτερο από τις μουσικές που γράφουν ο Μήτσος και ο Μπέμπης, αλλά ξέρεις τώρα, δεν υπάρχει λόγος να στεναχωρώ κανέναν… (σ.σ. τι καλός!)
Θα σας δούμε στην επόμενη Γιουροβίζιον;
Φ: Η Γιουροβίζιον είναι ένα μεγάλο όνειρο για εμάς , αλλά δεν βλέπω για την ώρα να πραγματοποιείται. Τα media δεν είναι και πολύ μεγάλοι οπαδοί της masturbation rock σκηνής και -όπως ξέρεις- αυτοί κινούν τα πάντα.»
Γιατί δεν κάνετε λάιβ;
Δ : Το κακό με την περίπτωσή μας, είναι ότι μόνο γυμνοί μπορούμε να παίξουμε μουσική και αυτό δεν μας επιτρέπει να κάνουμε ζωντανές εμφανίσεις. Βέβαια , τώρα που ανοίγει ο καιρός, οι συνθήκες μας ευνοούν σαφέστατα, άρα το μόνο που μένει είναι να μάθουμε να παίζουμε χωρίς playback, οπότε και η παγκόσμια περιοδεία είναι το μόνο λογικό επόμενο βήμα…
Πεθαίνει η masturbation σκηνή;
Φ: όσο υπάρχουμε εμείς όχι…
Για το RockOverdose.gr: Βίλλυ Μπελογιάννη
Comments
