Μεταφερόμαστε πίσω, στο 1983 όπου συναντάμε τους Mötley Crüe πραγματικά στα ντουζένια τους. Τα παιδιά απολαμβάνουν την ανεμελιά τους, εφαρμόζοντας το γνωστό τρίπτυχο «Drink, fuck and do drugs». Συνεχίζουν με τη φόρα που τους έχει δώσει το εμπνευσμένο, γεμάτο φρέσκο ήχο, “Too Fast For Love” ντεμπούτο άλμπουμ τους και επιστρέφουν δύο χρόνια μετά με μια από τις πιο αναγνωρίσιμες δουλειές τους το Shout at the Devil. Αξιοποιούν όλη τους τη ζωντάνια και την ενέργεια, δίνουν μια πιο heavy προσέγγιση στον ήχο τους και χωρίς κάτι το πολύπλοκο στη μουσική τους, παραθέτουν μια σειρά από δυνατά, ευφάνταστα heavy riff που κλείνουν μέσα τους φρεσκάδα και δύναμη. Η δομή των τραγουδιών είναι πιο ώριμη με πολύ καλή ενορχήστρωση, ο ήχος τους είναι περισσότερο ποικιλόμορφος και η μουσική τους γκάμα διευρυμένη. Η μπάντα δείχνει πως έχει ένα σκοπό, μια φιλοδοξία και ένα μουσικό όραμα που εκφράζεται χρησιμοποιώντας τον εφετζίδικο χαρακτήρα της Glam Metal ενσωματώνοντας παράλληλα και πολλά κλασσικά metal στοιχεία. Τα κομμάτια έχουν το καθένα το δικό τους χαρακτήρα και δεν επαναλαμβάνονται με την παραγωγή να συμβάλλει στην ανάδειξή τους. Ο μπασίστας Nikki Sixx δείχνει το συνθετικό του ταλέντο αλλά και το εκτελεστικό του, ο Mick Mars αν και δεν είναι ο αρτιότερος κιθαρίστας, είναι άκρως ικανοποιητικός στα κιθαριστικά του καθήκοντα εκτελώντας εμπνευσμένα και έξυπνα σολαρίσματα που δίνουν μια ευχάριστη πνοή στις συνθέσεις, αποδεικνύοντας ότι το το στυλ του ταιριάζει άψογα στην μπάντα. Ο Tomy Lee κάνει πολύ καλή δουλειά στα ντραμς, δείχοντας πιο ώριμος και το παίξιμο του είναι πιο επιβλητικό από πριν, ενώ και οι ερμηνείες του Vince Neil είναι πιο δυνατές, διατηρώντας αυτό το ζωντανό και βρώμικο στυλ, συνώνυμο των Mötley Crüe. Το “Shout at the Devil” όπως έχουν δηλώσει οι ίδιοι είναι ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε με τη «βοήθεια» άφθονης ποσότητας μπύρας Foster’s Lager και Budweiser, Bombay Gin, πολλών Jack Daniels, Kahlua και Brandy, κοκαΐνης και άγριων γυναικών. Είναι ότι πιο heavy έχει δημιουργήσει ποτέ το συγκρότημα και κάθε μετέπειτα κυκλοφορία τους μοιάζει καταδικασμένη να ζει στη σκιά του.
Comments
