70000 Tons Of Metal.
Αυτό είναι το όνομα του πιο μεγαλεπήβολου event που έγινε ποτέ στα πλαίσια του ακραίου ήχου. Το συγκεκριμένο event δεν είναι τίποτα άλλο από μια κρουαζιέρα στα νερά της Καραϊβικής η οποία ξεκινάει από το Miami της Florida και καταλήγει στο εξωτικό νησί Cozumel που υπάγεται στο Μεξικό.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για το μεγαλύτερο πλωτό φεστιβάλ του κόσμου. Τις περισσότερες φορές που ακούμε τη λέξη κρουαζιέρα μας έρχεται στο νου κάτι πολύ ρομαντικό και οι εικόνες με ηλικιωμένα ζευγάρια να χορεύουν υπό το φώς του φεγγαριού πάνω σε κάποιο κατάστρωμα ενός deluxe πλοίου είναι κάτι παραπάνω από συνηθισμένες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Σχεδόν 2000 metalheads από διάφορες χώρες του κόσμου, 42 μπάντες, bars που δεν κλείνουν ποτέ, 3 σκηνές (2 εσωτερικές και μια εξωτερική δίπλα στην πισίνα) και άφθονο αλκοόλ, είναι αυτά που συνθέτουν το σκηνικό για τις ομορφότερες διακοπές της ζωής σου. Είχα την τύχη να βρίσκομαι πάνω σε αυτό το πλοίο η ονομασία του οποίου είναι Majesty Of The Seas και μέσα στις επόμενες σειρές θα προσπαθήσω να μεταφέρω αυτό που έζησα για 5 ολόκληρες μέρες όσο πιο αναλυτικά γίνεται αν και τέτοια γεγονότα είναι υπεράνω περιγραφής και μόνο αν τα ζήσει κάποιος μπορεί πραγματικά να καταλάβει την όλη εμπειρία. Να πούμε σε αυτό το σημείο πως η κάθε μπάντα εμφανίστηκε από δύο φορές ώστε αν κάποιος ήθελε να παρακολουθήσει όλα τα συγκροτήματα να μπορούσε να το κάνει.
Ορισμένες μπάντες διατήρησαν σχεδόν το ίδιο setlist, ενώ άλλες έκαναν και πιο special εμφανίσεις παρουσιάζοντας live ολόκληρα albums ή παίζοντας κομμάτια τα οποία δεν ακούγονται και τόσο συχνά live.
24/01: Μετά από τον απαραίτητο έλεγχο στο λιμάνι του Miami, το Majesty of the seas ορθωνόταν μπροστά μας, έτοιμο να μας υποδεχτεί στα πολυτελή καταστρώματά του. Μετά από περίπου μισή ώρα, βρισκόμασταν ήδη στον χώρο υποδοχής του πλοίου. Από εκεί, περάσαμε στις καμπίνες και στην συνέχεια ήταν όλα έτοιμα για να ξεκινήσει το ταξίδι της ζωής μας ή αλλιώς “a trip of a lifetime” όπως αναφέρεται και στο website του festival. Η προγραμματισμένη ώρα αναχώρησης του πλοίου είχε οριστεί στις 17:00 αλλά υπήρξε μια μικρή καθυστέρηση με αποτέλεσμα να ξεκινήσει περίπου μία ώρα μετά.
Η πρώτη μπάντα που εμφανίστηκε ήταν οι Exodus σε μια από τις εσωτερικές σκηνές. Παρουσιάζοντας κομμάτια τόσο από τις παλιές όσο και από τις νεότερες δουλειές τους, κατάφεραν με τον old school ήχο τους να ξεσηκώσουν το κοινό και να μας βάλουν στο κλίμα για αυτό που θα ακολουθούσε.
Η δεύτερη μπάντα του φεστιβάλ ήταν οι Nevermore οι οποίοι τυπικά θα εμφανίζονταν στις 20.00 αλλά υπήρξε μια καθυστέρηση περίπου 40 λεπτών. Οι Nevermore εμφανίστηκαν στην εξωτερική σκηνή του πλοίου ονόματι Pool Stage για ευνόητους λόγους και παρουσίασαν κομμάτια από το τελευταίο τους album όπως τα The Termination Proclamation, Moonrise, Emptiness Unobstructed αλλά και παλιότερα όπως τα Inside Four Walls, The Heart Collector μεταξύ άλλων. Δυστυχώς δεν μπορώ να παραθέσω ολόκληρα τα setlists αφού ο χώρος είναι περιορισμένος. Ο ήχος των Nevermore στην αρχή δεν ήταν καθόλου καλός αλλά κατά τη διάρκεια της συναυλίας η άκρη βρέθηκε και όλα κύλισαν ομαλά.
Η επόμενη μπάντα για τη βραδιά εκείνη ήταν οι Destruction οι οποίοι με κομμάτια όπως Curse The Gods, Thrash Till Death, Nailed To The Cross, Hate Is My Fuel, Bestial Invasion, μας πήγαν πίσω στο χρόνο και φυσικά ήταν το εναρκτήριο κάλεσμα για την ανελέητη μπυροποσία που θα ακολουθούσε.
Τι καλύτερο από το να αρχίσεις μια κρουαζιέρα πίνοντας μπύρες και ακούγοντας Old School Thrash Metal? To Mad Butcher ήταν το κομμάτι με το οποίο έκλεισε το set τους και αφού όλοι μείναμε ικανοποιημένοι από την εμφάνιση των Destruction, φύγαμε για Gamma Ray.
Οι πατέρες του Power Metal εμφανίζονταν στην κεντρική εσωτερική σκηνή (Chorus Live Theater) και μετά από μια ολιγόλεπτη καθυστέρηση ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Gardens Of The Sinner. Με καλή διάθεση και εξαιρετικό ήχο, οι Γερμανοί συνέχισαν το set τους με τραγούδια από τις πρόσφατες αλλά και παλιότερες δουλειές τους όπως τα New World Order, Empathy, Armageddon, To The Metal, Rebellion In Dreamland κτλ. Η συναυλία κράτησε μία ώρα και μετά το Man on a Mission η αυλαία έπεσε και κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο για μια βόλτα στην πισίνα με τα πολλά bars και τις ξαπλώστρες που αγνάντευαν προς την Καραϊβική.
Οι υπόλοιπες μπάντες που θα εμφανίζονταν εκείνη τη νύχτα ήταν οι Blind Guardian, Unleashed, Finntroll, Witchburner, Fear Factory, Uli Jon Roth, και Malevolent Creation.
Η κουβέντα όμως με κάποιον παλιό γνωστό από την Αμερική και η άφθονη μπύρα που έρεε σαν καταρράκτης, είχε σαν αποτέλεσμα να παρακολουθήσω μόνο τους Fear Factory στην pool stage.
Για τις υπόλοιπες μπάντες βέβαια δεν στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα αφού εκτός του ότι δεν είναι οι αδυναμίες μου, θα είχα την ευκαιρία να τις παρακολουθήσω και σε κάποια από τις επόμενες μέρες.
Οι Fear Factory λοιπόν, ήταν για άλλη μια φορά εξαιρετικοί. Είναι από τις μπάντες που όσες φορές και αν τις παρακολουθήσω live, η ενέργεια που βγάζουν προς το κοινό με τις groove καταβολές τους είναι κάτι το απίθανο. Τέλειος ήχος, δεμένο παρουσιαστικό, όμορφη σκηνική παρουσία και κομμάτια όπως Replica, Demanufacture, Powershifter μεταξύ άλλων, έδωσαν άλλο αέρα στην ήδη θερμή ατμόσφαιρα του Ωκεανού.
Η πρώτη μέρα κάπου εδώ για μένα έφτασε στο τέλος της (όσον αφορά τις συναυλίες). Η συνέχεια ήταν στο Karaoke, όπου τόσο οπαδοί όσο και μέλη συγκροτημάτων τραγουδούσαν Pop και Rock κομμάτια με τον δικό τους τρόπο.
25/1: Για λόγους συντομίας θα παραθέτω το όνομα της μπάντας και θα ακλουθούν κάποια σχόλια για την εμφάνισή τους αφού πιστεύω πως από την περιγραφή της πρώτης μέρας πήραμε μια ιδέα για την κατάσταση που επικρατούσε εν πλω. Circle II Circle: Ο αγαπημένος μας Zak Stevens και η παρέα του ήταν αυτός που ανέλαβε τον δύσκολο ρόλο να με βάλει στο κλίμα μετά από μια νύχτα αλκοόλ και κούρασης γενικότερα. Δεν χρειάστηκε πολύς κόπος όμως. Οι Circle II Circle είναι η μπάντα που ανακοινώθηκε τελευταία στο billing της κρουαζιέρας και πολύ καλά έκανε! Με κομμάτια από όλη τους τη δισκογραφία αλλά και με διασκευές στα Edge Of Thorns και Lights Out των Savatage, οι Circle II Circle απέδειξαν πως είναι μια μπάντα με ψυχή, ικανή να αγγίξει ακόμα και τον πιο δύσπιστο ακροατή.
Rage: Φυσικά από μια τέτοια διοργάνωση δεν θα μπορούσε να λείπει και το καλό Γερμανικό Power Metal. Edge of Darkness, Hunter and Prey, Soundchaser, Empty Hollow, Set This World on Fire ήταν μερικά από τα κομμάτια που με μύησαν στις πρώτες μπύρες για την ημέρα εκείνη. Οι Rage παρά το γεγονός πως εμφανίζονταν στην μικρή εσωτερική σκηνή ήταν ευδιάθετοι και είχαν επικοινωνία με το κοινό κατά τη διάρκεια του show τους. Καλός ήχος και ικανοποιητικό setlist ήταν αυτά που χαρακτήριζαν την μία ώρα την οποία είχαν στη διάθεσή τους. Moonspell: Οι αντιπρόσωποι της Πορτογαλίας στο εγχείρημα αυτό έκαναν κάτι πολύ απλό αλλά παράλληλα μοναδικό. Παρουσίασαν ολόκληρο το Wolfheart (εκτός του Erotic Alchemy) και για άλλη μια φορά ήταν εξαιρετικοί. Παρά τα τεχνικά προβλήματα που υπήρξαν στην αρχή η μπάντα αυτή έδειξε το πόσο πολύ έχει βελτιωθεί με το πέρασμα των χρόνων και το πόσο ιδιαίτερη είναι σε αυτό που κάνει. Η τρομερή ενέργεια και ένα βήμα προς το παρελθόν ήταν τα στοιχεία που χαρακτήρισαν την εμφάνισή τους.
Obituary: Δεν έχω πολλά να αναφέρω για τους Obituary. Είναι μια μπάντα που αγαπώ από την παιδική μου ηλικία και κάθε φορά που την βλέπω live απλώς συγκινούμαι. Η διαφορά όμως με τις άλλες φορές είναι το ότι η σκηνή στην οποία έπαιζαν ήταν ακριβώς δίπλα από μια πισίνα και κάτω από τον καυτό ήλιο της Καραϊβικής, πράγμα αρκετά μοναδικό μέχρι σήμερα. Total Respect.
Iced Earth: Η μπάντα που με γύρισε στα χρόνια του Γυμνασίου, αλλά και η μπάντα που σηκώνει κουβέντα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από το Alive In Athens. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που οι Iced Earth κυκλοφορούσαν δίσκους – αριστουργήματα. Ο Schaffer ήταν εκεί. O Barlow ήταν εκεί. Κάτι έλειπε όμως και μάλλον αυτό που έλειπε ήταν η χαμένη δόξα των Αμερικανών που χαραμίστηκε κάπου μέσα στην δεκαετία που μας πέρασε. Παρόλα αυτά, κομμάτια όπως το The Hunter, Burning Times, Violate, Pure Evil, Melancholy, Dark Saga, A Question of Heaven κάθε φορά που τα ακούω ζωντανά είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Και για καλή μου τύχη τα άκουσα και εκείνη τη μέρα. Μετά από μια κουβέντα που είχα με τον Schaffer, το νέο που βγήκε είναι πως θα επισκεφτούν τη χώρα μας μέσα στο έτος και μάλιστα για περισσότερες από μια συναυλίες. Good news.
Amon Amarth: Η μπάντα που μετέτρεψε το πλοίο σε drakkar. Twilight Of The Thunder God, Free Will Sacrifice, Runes To My Memory, The Hero, Asator, Fate Of Norns, Death in Fire, Victorious March είναι μερικά από τα έπη που μας παρουσίασαν ζωντανά. Χωρίς εκπλήξεις το συγκεκριμένο setlist, αλλά όπως πάντα οι Amon Amarth απέδειξαν το λόγο για τον οποίο είναι μια από τις κινητήριες δυνάμεις του ακραίου ήχου και τον λόγο που εξελίσσονται με τεράστια βήματα. Χωρίς λάθη και με δεμένη παρουσία, όπως πάντα, οι Σουηδοί ολοκλήρωσαν την εμφάνισή τους μέσα από τα αποθεωτικά χειροκροτήματα των οπαδών.
Dark Tranquillity: Η συνέχεια ήρθε από άλλη μια αγαπημένη Σουηδική μπάντα η οποία με τη σειρά της έπαιξε στο pool stage. Για μένα η πορεία των DT είναι χωρισμένη σε προ- Haven εποχή και μετά- Haven εποχή. Όπως συνηθίζουν τα τελευταία χρόνια, το setlist περιείχε κυρίως κομμάτια από τους τελευταίους δίσκους τους, πράγμα το οποίο δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα αλλά δεν με ενθουσίασε κιόλας. Επαγγελματίες και σωστοί σε όλους τους τομείς, οι Σουηδοί κατάφεραν να ξεσηκώσουν τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί και απέσπασαν ένα θερμό χειροκρότημα. Για να είμαι ειλικρινής, η εμφάνιση τους που ακολούθησε δύο μέρες μετά μου άρεσε περισσότερο.
Testament: Με δύο λόγια, μαθήματα ιστορίας. ΟΙ Αμερικανοί παρουσίασαν ολόκληρο το The Legacy album και κάπου εδώ τα σχόλια περιττεύουν. Τι να πρωτοπούμε… Για την εκπληκτική ερμηνεία του Chuck Billy? Για το ανατριχιαστικό παίξιμο του Alex Skolnick? Για το καταιγιστικό drumming του Paul Bostaph? Από όποια πλευρά και αν το δούμε, οι Testament απέδειξαν πως είναι μεγαθήρια και όσα χρόνια και αν περάσουν θα παραμείνουν το ίδιο μεγάλοι και μοναδικοί. Χαίρομαι που είχα την τιμή και την τύχη να τους δω σε ένα τέτοιο διαφορετικό σκηνικό. Κάπου εδώ η δεύτερη μέρα φτάνει στο τέλος της για εμένα και το γέμισμα των μπαταριών είναι κάτι απαραίτητο για την ημέρα που θα ακολουθούσε.
26/1: Το πλοίο έχει φτάσει από πολύ νωρίς στο Cozumel, όπου έχουμε την ευκαιρία να μείνουμε εκεί και να εξερευνήσουμε το τροπικό αυτό νησί για περίπου 10 ώρες. Μαγιό, αντηλιακό, μια τσάντα ώμου και ένα scooter είναι αυτά που χρειάζονταν για την χειμωνιάτικη αλλά παράλληλα καλοκαιρινή περιπέτεια μας. Δοκιμάζοντας τις τοπικές γεύσεις αλλά και τα τοπικά ποτά σε σχεδόν όλα τα beach bars του νησιού και αφού επισκεφθήκαμε κάποιους ναούς από τον αρχαίο πολιτισμό των Mayas, είχε ήδη φτάσει η ώρα για να σαλπάρουμε ξανά. Οι συναυλίες ξεκίνησαν ξανά αλλά για τη συγκεκριμένη μέρα δεν θα σας παρουσιάσω κάποιο report μιας που οι μπάντες που εμφανίστηκαν, είχαν ήδη εμφανιστεί και τις προηγούμενες μέρες οπότε είναι μια καλή ευκαιρία εξοικονόμησης χώρου.
27/1: Η τελευταία μέρα της κρουαζιέρας. Για αυτή τη μέρα θα παρουσιάσω κάποιες πληροφορίες μόνο για τις μπάντες που έβλεπα για πρώτη φορά.
Swashbuckle: Χαβαλετζίδικο πειρατικό Heavy Metal που όμως άρμοζε τέλεια στην περίσταση. Η ιδανικότερη μπάντα για να πίνεις καφέ βλέποντας την και κάνοντας ηλιοθεραπεία.
Sanctuary: Το πολυπόθητο reunion. Mirror Black, Die For My Sins, Battle Angels, Future Tense, είναι μερικά από τα κομμάτια που μας πήγαν πίσω στο χρόνο. Ο Jeff Loomis και ο Warell Dane ήταν σε μεγάλα κέφια και φάνηκε να απολαμβάνουν το γεγονός πως έπαιζαν πάνω στην Καραϊβική με τον ήλιο να τους καίει το δέρμα. Όμορφο show. Δεμένοι και ορεξάτοι όπως ακριβώς πρέπει να είναι μια μπάντα η οποία έχει να κάνει συναυλία πολλά χρόνια.
Uli Jon Roth: Ίσως να μην ταίριαζε απόλυτα στο όλο κλίμα της κρουαζιέρας, αλλά η ιστορία είναι ευπρόσδεκτη παντού και πάντα. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο από το συγκεκριμένο live ήταν οι διασκευές στους Scorpions και φυσικά το highlight το οποίο ήταν ο Chuck Billy που ανέβηκε στην σκηνή και κρατώντας ένα χαρτί με τους στίχους, τραγούδησε το Sails Of Charon των Scorpions.
Όπως ανέφερε στο τέλος, ένα όνειρό του πραγματοποιήθηκε και προσωπικά μπορώ να τον πιστέψω.
Twilight Of The Gods: Η all star μπάντα που ασχολείται αποκλειστικά με κομμάτια των Bathory. Προσωπικά, δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα η ιδέα της μπάντας αυτής αλλά ομολογώ πως ήταν ευχάριστο να την παρακολουθείς, κάνοντας ένα διάλειμμα και πίνοντας δροσερή μπύρα.
Sabaton: Η ανερχόμενη δύναμη του Power Metal. Δεν είναι η αδυναμία μου αλλά στο άκουσμα κομματιών όπως Cliffs of Gallipoli ή The Art of War με την αλμύρα να χτυπάει πάνω μας, ομολογουμένως ενθουσιάστηκα. Είχαν καλό ήχο και ήταν αξιοπρεπέστατοι επί σκηνής. Highlight: Το crowd surfing του τραγουδιστή το οποίο κατέληξε… μέσα στην πισίνα!
Sodom: Για μένα ήταν το καλύτερο κλείσιμο για ένα τέτοιο event. Παραδοσιακό Γερμανικό Thrash Metal πάνω από τα νερά της καραϊβικής και κομμάτια όπως Agent Orange, Ausgebombt, The Saw Is The Law, M16, Agent Orange, Remember The Fallen ως εκ θαύματος δεν βύθισαν το πλοίο. Ο Uncle Tom ήταν σε μεγάλα κέφια, ενώ ο νέος drummer της μπάντας προσπαθούσε να συνηθίσει την όλη κατάσταση μιας που αυτό ήταν το δεύτερο show του με τη μπάντα.
Συνοπτικά, το ταξίδι αυτό ήταν η ομορφότερη εμπειρία της ζωής μου. Πέρα από τις συναυλίες, ήταν κάτι το μοναδικό να συναναστρέφεσαι 4 ολόκληρες μέρες στον ίδιο χώρο με μουσικούς που είχες σαν είδωλα όταν ήσουν μικρός και όλα σου φαίνονταν τεράστια. Πρόκειται για μια εμπειρία η οποία αν επαναληφθεί θα ήθελα να την ξαναζήσω και θα σας πρότεινα να αρχίσετε να βάζετε χρήματα στην άκρη για να το ζήσετε και εσείς.
Κλείνοντας, θα ήταν άδικο να μην αναφέρω ότι σαν διοργάνωση όλο αυτό πήγε πάρα πολύ καλά και αξίζουν συγχαρητήρια σε όσους από μια απλή ιδέα, το έκαναν πράξη. Τους ευχαριστούμε και ευχόμαστε να το ξανακάνουν.
Για το Rockoverdose.gr,
Βασίλης Μάζαρης
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε επίσης και στο Metal Hammer, τεύχος Μαρτίου
Comments
