Τέταρτη και τελευταία μέρα η 9η Ιουλίου για το φετινό RockWave. Σχήματα όπως οι Mahakala, Acide Death, Chaostar, Opera Chaotique, Septic Flesh καθώς και Monophonics, Dead Can Dance και άλλοι έκαναν την εμφάνισή τους, όχι και στις δύο σκηνές, αλλά συγκεντρώθηκαν στην μεγάλη (Terra) Stage. Λόγω ώρας έφτασα στη Μαλακάσα γύρω στις 4 παρά, κι αυτό από την "άρτια" εξυπηρέτηση των λεωφορείων στον σταθμό Λαρίσης (σ.σ. ήμουν εκεί από τις 12.45 για να φύγω με των 13.00').
Όπως και να έχει, έχοντας χάσει αρκετές μπάντες λοιπόν, έφτασα όταν σειρά ήταν να εμφανιστούν οι Opera Chaotique. Την μπάντα δεν την ήξερα, παρόλα αυτά αξίζει να την τσεκάρετε αν σας αρέσει και η jazz opera φάση. Η φράση "αποκαρδιωτική εικόνα" πιστεύω φαντάζει πολύ light αφού ούτε 50 άτομα δεν αποτελούσαν το κοινό τους, και αυτά διάσπαρτα να χωθούν σε καμιά σκιά επειδή ο ήλιος βάραγε κατακούτελα.
.jpg)
Οι Chaostar ακολούθησαν. Κάπου 9 μουσικοί κατέκλυσαν την σκηνή με την καταπληκτική Ανδρονίκη Σκουλά στα φωνητικά να ερμηνεύει ένα προς ένα κομμάτια από τον νέο δίσκο. Ο κόσμος κυμάνθηκε στα ίδια επίπεδα, μόνο που τώρα είχε κάνει λίγα βήματα πιο κοντά στην σκηνή.
Σειρά για τον Craig Walker, όταν λέω γι΄αυτόν, εννοώ κυριολεκτικά αυτόν. Έχοντας αράξει μακριά από την σκηνή, ο κόσμος που υπήρχε μπροστά ήταν ελάχιστος έως ανύπαρκτος. Δεν γνωρίζω πολλά ούτε για τον ίδιο ούτε για τους Archive, και πραγματικά κρίνοντας από αυτή την εμφάνισή του δεν πρέπει να έμεινε και πολύ ικανοποιημένος ακόμα κι ο ίδιος. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο τον ένοιαζε, αφού μετά το πέρας του σετ του βγήκε και κοπανιόταν μαζί με το κοινό. Όπως και να έχει, κάποια στιγμή στην σκηνή μαζί του ανέβηκε και μία τραγουδίστρια ως guest ερμηνεύοντας το Wish You Were Here και το Again.
Ακολούθησαν οι Monophonics οι οποίοι με την αλλαγή του προγράμματος θα εμφανίζονταν μετά από τους Septicflesh, πράγμα το οποίο τελικά δεν συνέβη.Οι Monophonics είναι μια μπάντα η οποία λόγω του είδους της μουσικής που παίζει έχει τη δυνατότητα να ξεσηκώσει το κοινό, ακόμα κι αυτό (το λιγοστό) που βρίσκονταν στο Τerra Vibe.Κάποιοι διασκέδαζαν τόσο με τα κομμάτια των Monophonics όσο και με τις διασκευές που έπαιξαν, βέβαια το κοινό αποτελούνταν από άτομα με τόσο διαφορετικά γούστα και με την διακοπή της λειτουργίας της μιας σκηνής το πρόβλημα είχε ήδη μεγαλώσει με αποτέλεσμα το μισό κοινό να μην διασκεδάζει πραγματικά.Οι Monophonics στο τέλος της εμφάνισης τους ευχαρίστησαν το κοινό και υποσχέθηκαν ότι θα ξανάρθουν στη χώρα μας.
Στο ήδη υπάρχον κοινό που ήταν στους Monophonics ήρθαν να προστεθούν και οι οπαδοί των Septic Flesh που ήταν όπως φάνηκε περισσότεροι. Οι Septic Flesh ανέβηκαν στην σκηνή περίπου στις 21:15 και μπήκαν δυναμικά με το "The Vampire from Nazareth". Ο Seth επικοινωνούσε με το κοινό και όπως φάνηκε η ανταπόκριση του κόσμου (ο οποίος παρέμεινε ολιγάριθμος) ήταν μεγάλη. Η μπάντα μπορεί να σταθεί άξια στην σκηνή παρά τα πολλά ορχηστρικά μέρη των κομματιών της. Συνέχισαν με κομμάτια κυρίως από τους δυο τελευταίους δίσκους αλλά και από το Sumerian Daemons.
O Σωτήρης Βαγενάς ο μέντορας και ιδρυτικό μέλος τους τραγούδησε μαζί με τον Σπύρο αλλά έπαιξε και κιθάρα στο Anubis και στο Five Pointed Star κλείνοντας έτσι την εμφάνιση τους. Πριν αποχωρήσουν από τη σκηνή ευχαρίστησαν το κοινό και ο Σπύρος εξέφρασε τον θαυμασμό για τους Dead Can Dance και την τιμή που τους έγινε να παίξουν μαζί. Για άλλη μια φορά οι Septic Flesh ήταν εξαιρετικοί με πολύ καλό ήχο,στήσιμο στη σκηνή και πολύ καλή διάθεση παρά τις αλλαγές του προγράμματος.
Οι κορυφαίοι Dean Can Dance έκαναν την εμφάνισή τους λίγο μετά τις 23:00 με ίσως λίγο περισσότερο κοινό. Οι μουσικοί ετοιμάστηκαν και το "Children of the Sun" από το album Anastasis ήταν το πρώτο κομμάτι που έπαιξαν, αρκετό για να δημιουργήσει μια απερίγραπτη ατμόσφαιρα. Όπως και τον Σεπτέμβρη που μας είχαν επισκεφθεί στο θέατρο του Λυκαβηττού έτσι και στο Terra Vibe κατάφεραν να αφήσουν έκπληκτο το κοινό με τη μουσική τους αλλά και με την υπέροχη φωνή της Lisa Gerrard. Όσες φορές και να δει κάποιος τους Dead Can Dance πιστεύω πως πάντα θα μαγεύεται από την παρουσία και τις ερμηνείες των Αυστραλών. Κομμάτι με το κομμάτι, η βραδιά γίνονταν όλο και πιο ατμοσφαιρική κρατώντας το κοινό προσηλωμένο . Στο setlist συμπεριλαμβάνονταν κυρίως κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο αλλά και από παλιότερους όπως το Nierika και το Black Sun. Όπως σε όλες τις τελευταίες εμφανίσεις τους έτσι και σ' αυτήν έπαιξαν το ελληνικό τραγούδι "Είμαι Πρεζάκιας" στο οποίο συμμετείχε ενεργά και το κοινό, όπως κ ένα άλλο ελληνικό κομμάτι το οποίο όσο και αν έψαξα δεν κατάφερα να βρω τον τίτλο του.
Παρά τις επικρατούσες συνθήκες οι Dead Can Dance πραγματοποίησαν μια καταπληκτική εμφάνιση η οποία έλαβε τέλος μιάμιση ώρα αργότερα. Το κοινό σίγουρα δεν έμεινε παραπονεμένο και ευχαρίστησε τους Dead Can Dance με ένα μεγάλο χειροκρότημα,φωνές και σφυρίγματα, παρόλο που δεν υπήρχε encore. Προσωπικά πιστεύω ότι ήταν κρίμα που μια τόσο μεγάλη μπάντα έπαιζε σε τόσο λίγο κοινό ενώ στο πριν μερικούς μήνες στο Λυκαβηττό είχε γίνει sold out,όμως χάρισαν μια φανταστική βραδιά σε όσους βρίσκονταν εκεί, και όσοι βρέθηκαν εκεί μπορούν να κάνουν την σύγκριση.
Για το τέλος... τα συναισθήματα είναι ανάμικτα. Θεωρώ ότι το φετινό RockWave θα μπορούσε να είχε πάει αρκετά καλύτερα αν η διοργάνωση είχε φροντίσει να μαζέψει όλο το μέταλ κοινό σε μια μέρα και να φροντίζει για την σωστή διαχείριση της ώρας εμφάνισης των συγκροτημάτων. Όσο για την αποδιοργάνωση της τελευταίας μέρας, πολλά παράπονα επειδή αρκετοί έχασαν μπάντες που ήταν να εμφανιστούν αργότερα.
Α, και κάτι τελευταίο: όταν λέμε ότι τα λεωφορεία ξεκινάνε στις 10 το πρωί και ανά μία ώρα έχει δρομολόγιο από τα εκάστοτε σημεία, εννοούμε ΜΙΑ ώρα, είτε συμπληρωθεί, είτε όχι. Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση της εταιρίας που ήτο υπεύθυνη για την μετακίνησή μας.
Για το RockOverdose.gr: Λαμπρινή Γκούμα
Φωτογραφίες: Στέργιος Ανδρεάδης & Ιωάννης "Manowar" Θεοδωρίδης
Comments
