Η επιστροφή των Θρύλων στην Αθήνα:
Μια αδιανόητη setlist που "ισοπέδωσε" το ΟΑΚΑ
Μετά από 4 χρόνια, είχαμε ξανά την ευκαιρία να απολαύσουμε ζωντανά μία από τις κορυφαίες και προσωπικά αγαπημένη μου μπάντα. Η αντίστροφη μέτρηση για τη μεγάλη επιστροφή των Iron Maiden στην Αθήνα ξεκίνησε νωρίς. Γύρω στις 4 το απόγευμα φτάσαμε στο ΟΑΚΑ και, ευτυχώς, αυτή τη φορά δεν συναντήσαμε την τεράστια κίνηση στους δρόμους που είχαμε φάει στη μάπα με τους Metallica.
Πήραμε αμέσως θέση για την αρένα. Στις 16:30 μπήκαν οι πρώτοι οπαδικοί σύντροφοι που είχαν στα χέρια τους τα early entry εισιτήρια, και αμέσως μετά, λίγο πριν από τις 17:00, περάσαμε κι εμείς τις πύλες. Φύγαμε καρφί για το κάγκελο, από όπου είχαμε εξαιρετική και πεντακάθαρη θέα προς τη σκηνή. Η ατμόσφαιρα άρχισε να ζεσταίνεται καθώς το στάδιο γέμιζε σιγά-σιγά με κόσμο, αν και στο τέλος ήταν κάπως απογοητευτικό να βλέπεις το 1/3 του χώρου άδειο για ένα τόσο ιστορικό συγκρότημα – παρά τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις που μιλούν για 50.000 κόσμο που έδωσε το "παρών" σε μια άκρως "Maiden οικογενειακή" σύναξη.
Στις 19:00 ακριβώς, οι thrashers Anthrax ανέβηκαν φουριόζοι στη σκηνή με μοναδικό σκοπό να μας ξεσηκώσουν. Ο Joey Belladonna διέσχιζε τη σκηνή πάνω-κάτω χαιρετώντας ασταμάτητα τον κόσμο, ενώ ο Scott Ian, με τρελά κέφια, μοίραζε τις γνωστές ισοπεδωτικές του ριφάρες. Η αρχή έγινε με τα "Among the Living" και "Madhouse", αλλά το φυτίλι άναψε για τα καλά στο "Caught in a Mosh". Εκεί ξεκίνησαν τα πρώτα δυνατά moshpits· όλη η αρένα –τουλάχιστον οι μπροστινές σειρές– κουνιόταν δεξιά και αριστερά, με τον κόσμο να το καταδιασκεδάζει.
Φάνηκε να υπάρχουν μερικά μικρά θεματάκια με τον ήχο στην αρχή, όμως αυτό δεν στάθηκε ικανό να πτοήσει τη μπάντα και τους οπαδούς. Στήθηκε ένα απίστευτο, μεγάλο πάρτι, ακριβώς όπως αρμόζει σε αυτούς τους thrash θρύλους. Είχαμε crowd surfing, circle pits, γενικά έναν όμορφο χαμούλη! Ακολούθησαν τα "Metal Thrashing Mad" και "I Am the Law", για να έρθει η διασκευάρα στο "Antisocial" (Trust) να μας αποτελειώσει. Επόμενο στη σειρά ήταν το "Got the Time" (Joe Jackson) και το τελικό κλείσιμο, μετά από 55 γεμάτα λεπτά, έγινε παραδοσιακά μέσα σε πανικό με το "Indians". Η μπάντα ήταν εξαιρετικά δεμένη και έβγαζε αυτό το αυθεντικό thrash συναίσθημα. Τα πλευρά μας πονούσαν ήδη από το ξύλο στο κάγκελο και προσπαθούσαμε να κρατήσουμε δυνάμεις για αυτό που θα ακολουθούσε.
Από τις 20:00 έως τις 20:40 πραγματοποιήθηκε το change over, με τα τεχνικά συνεργεία να στήνουν τα εντυπωσιακά σκηνικά των headliners. Εγγλέζοι στην ώρα τους κυριολεκτικά, αφού είκοσι λεπτά πριν από τις 21:00, από τα ηχεία του ΟΑΚΑ ακούστηκε η κλασική εισαγωγή του "Doctor Doctor", με ολόκληρο το στάδιο να τραγουδάει με απίστευτο πάθος και δύναμη.
Μετά το "Ides of March" και το εισαγωγικό βίντεο, η μπάντα μπήκε δυνατά με το "Murders in the Rue Morgue", συνεχίζοντας με κομμάτια από τα δύο πρώτα ιστορικά τους άλμπουμ, όπως το ομώνυμο "Killers" και το επικό "Phantom of the Opera". Γενικά ο ήχος της βραδιάς ήταν αρκετά καλός, αν και οι απόψεις διίστανται ανάλογα με το πού καθόταν ο κόσμος μέσα στο στάδιο. Από το κάγκελο πάντως παρατηρήσαμε ότι το μπάσο του «Καπετάνιου» (Steve Harris) ακουγόταν πιο μπροστά από τις κιθάρες – κάτι που ίσως γίνεται και επίτηδες για να υπογραμμίζει την επιβλητικότητα του θρυλικού μπασίστα. Την ίδια στιγμή, το τεράστιο video wall από πίσω μας χάριζε πανέμορφα visual effects.
Στο "The Number of the Beast", ο Bruce Dickinson μας ξετίναξε με τις απίστευτες φωνητικές του δυνατότητες, υπενθυμίζοντας σε όλους γιατί του έχει αποδοθεί το παρατσούκλι "Air Raid Siren". Ήταν απλά απίθανος και θύμισε τον Bruce από τα παλιά! Αμέσως μετά, πήρε τον λόγο για να μας ανακοινώσει ότι θα παίξουν ένα κομμάτι που έχει να ακουστεί πάρα πολλά χρόνια ζωντανά, δηλώνοντας χαρούμενος γι' αυτό. Φυσικά, έπαιξε λίγο με τον πόνο μας λέγοντας: «Όχι, δεν είναι το Alexander the Great...». Μεταξύ μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην γνωρίζει η μπάντα την προσμονή του ελληνικού κοινού ή να μην τους ενημέρωσε η παραγωγή, αλλά δυστυχώς μείναμε πάλι με την όρεξη.
Όπως και να 'χει, αυτό που ακολουθήσε ήταν μια παγκόσμια πρεμιέρα για τη συγκεκριμένη περιοδεία: "Infinite Dreams", ζωντανά μετά από πάρα πολλά χρόνια, με τον κόσμο να παραληρεί και να βουρκώνει! Τι άσμα θεέ μου, βγαλμένο από τον ύψιστο δίσκο "Seventh Son of a Seventh Son". Η σκυτάλη δόθηκε αμέσως στο "Powerslave", με τον Bruce να φοράει την κλασική του μάσκα, για να ακολουθήσει το ξεσηκωτικό "2 Minutes to Midnight".
Στη συνέχεια, ο Bruce άρπαξε ένα παγούρι και μας είπε ότι δεν έχει μέσα ούζο, αλλά νερό... πολύ νερό, νερό παντού! Φως φανάρι! Είχε έρθει η ώρα για το 14λεπτο έπος "Rime of the Ancient Mariner". Εδώ πραγματικά τους απολαύσαμε όλους στο έπακρο. Το κιθαριστικό δίδυμο των Adrian Smith και Dave Murray ζωγράφισε, το μπάσο του Harris κάλπαζε, ενώ τα visual effects με τους πάγους και τα καράβια στο video wall πίσω ήταν υπερβολικά όμορφα.
Η συνέχεια γράφτηκε με το "Run to the Hills", με έναν κυριολεκτικά θεϊκό Bruce, για να ακολουθήσει το απόλυτο έπος: "Seventh Son of a Seventh Son". Εδώ είναι που κολλάει και πάλι το αυθόρμητο «ΤΙ ΖΗΣΑΜΕ ΩΡΕ;». Στο "The Trooper" που ακολούθησε, έγινε το έλα να δεις. Στη σκηνή εμφανίστηκε ο Eddie ντυμένος Άγγλος στρατιώτης και άρχισε τα κλασικά παιχνιδάκια με τον Bruce, με τον Dickinson να του δείχνει μέχρι και το... μεσαίο δάχτυλο μέσα σε γενικό χαμό και γέλια! Την ίδια στιγμή, η αγγλική αλλά και η ελληνική σημαία ανέμιζαν στα χέρια του Bruce, προκαλώντας αληθινό πανδαιμόνιο από κάτω.
Για το κλείσιμο του κανονικού σετ, το ΟΑΚΑ υποκλίθηκε στο "Hallowed Be Thy Name". Με τον Bruce κλεισμένο μέσα στο γνωστό κλουβί, απολαύσαμε τρομερά σόλο και από τους τρεις κιθαρίστες. Ο Janick Gers, ως κλασικός «ποζέρας», έκανε τα δικά του τσαλιμάκια, στριφογύριζε την κιθάρα γύρω από τον εαυτό του και έπαιζε μαζί της, με τον Bruce να του δίνει μέχρι και... φιλάκια! Γενικά, η μπάντα έβγαζε μια απίστευτη χαρά και ενέργεια πάνω στη σκηνή, κάτι που προφανώς οφείλεται στο γεγονός ότι η Αθήνα είχε την ύψιστη τιμή να είναι η πρώτη στάση της ολοκαίνουργιας περιοδείας τους!
Στο ομώνυμο "Iron Maiden", ο Bruce έδωσε το σύνθημα φωνάζοντας το κλασικό: “Iron Maiden is gonna get you! All of you and you and you!”. Ο Eddie έκανε ξανά την εμφάνισή του, ο Janick συνέχισε τα δικά του, και σε συνδυασμό με το video wall που μας ταξίδευε με τις απίστευτες εικόνες του, στήθηκε ένα τέλειο σκηνικό. Το κομμάτι τελείωσε, η μπάντα μας χαιρέτησε, μοίρασε τα απαραίτητα «λάφυρα» (πένες, μπαγκέτες και το περικάρπιο του Harris) και αποχώρησε προσωρινά.
Εμείς φυσικά ξέραμε ότι είχε κι άλλο! Η αντίστροφη μέτρηση για το encore ξεκίνησε με το "Churchill's Speech", τα μαχητικά Spitfire άρχισαν να «πετάνε» πίσω στο video wall και φύγαμε κατευθείαν για "Aces High"! Απόλυτος πανικός! Ακολουθήσε το υπεραγαπημένο "Fear of the Dark", με όλο το στάδιο να σείεται και να συνοδεύει τη μπάντα στο κλασικό «ωωωω», για να έρθει το τελικό κλείσιμο με το "Wasted Years", βγαλμένο από τον προσωπικά αγαπημένο μου δίσκο των Maiden, το "Somewhere in Time".
Λίγο πριν από τις 23:00, η μπάντα μας αποχαιρέτησε οριστικά, μοίρασει μερικά ακόμα “λάφυρα”, και ήμασταν από τους υπερβολικά τυχερούς της πρώτης σειράς που καταφέραμε να πιάσουμε τη μπαγκέτα του Simon Dawson!
Προσωπικά, έχοντας δει τους Maiden 7 φορές, αυτή η 7η φορά ήταν το δικό μου "7th time of a 7th time". Και ήταν hands down η καλύτερη εμφάνισή τους στην Ελλάδα μετά το 2018. Ο Simon Dawson στάθηκε επιβλητικός πίσω από το κιτ, βγάζοντας ασπροπρόσωπη τη μπάντα στα κομμάτια των τεράστιων Clive Burr και Nicko McBrain, ο οποίος μας έλειψε, αλλά η μουσική των Maiden σε βοηθάει να νιώθεις για πάντα νέος. Ο Bruce Dickinson ήταν εκπληκτικός, με τη φωνή του κρύσταλλο, και αν σε κάποια δύσκολα σημεία λόγω ηλικίας επιστράτευσε το κλασικό «δικό σας», εδώ το κάνουν τραγουδιστές με το ένα τρίτο της ηλικίας του, δεν θα κάτσει να σκάσει ο Βρασίδας!
Σας ρίχνω πάντως την κατάρα του Αρχαίου Χατζημεταλά να κολλήσουν malware τα κινητά όσων κάθονταν απλά και τραβούσαν βίντεο αντί να το ζουν! Όσοι, μάλιστα, μιλάγατε στο ήσυχο κομμάτι του "Rime" για να πείτε τα προσωπικά σας, μάλλον μπερδέψατε το ΟΑΚΑ με τα Village. Παράλληλα, λόγω των αυστηρών μέτρων ασφαλείας και του τυπικού διαχωρισμού των ζωνών στην αρένα, ο κόσμος που βρισκόταν στα πλάγια δεν είχε τη δυνατότητα να μετακινηθεί προς το κέντρο, παρά την άνεση χώρου που υπήρχε. Αντίθετα, στο κάγκελο και στις κερκίδες ο κόσμος το ζούσε στο έπακρο.
Οπτικά, το τεχνολογικό show και τα visuals από πίσω ήταν υπερβολικά όμορφα, με τον Eddie ολοζώντανο στην ψηφιακή του μορφή. Για πολλούς, αυτό το show "κατάπιε" τους Metallica, αν και η κουβέντα στα οπαδικά πηγαδάκια θα κρατήσει καιρό, οπότε σημειώστε ένα τεράστιο Χ στο "Metallica vs Maiden". Τρομερά live και τα δύο, αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους. Ακόμα και οι πιο φανατικοί των Metallica απόψε παραδέχτηκαν ότι οι Maiden τα έσπασαν, όντας καλύτεροι και από τα albums τους.
Η αποψινή βραδιά ήταν μια νίκη της ανθρωπότητας. Ήταν η βραδιά που ο βαλκάνιος Έλληνας κατέβηκε από τα δέντρα και σηκώθηκε στα δύο πόδια, χάρη στον αρχηγό και την μπάντα του που δίδαξαν ΠΟ-ΛΙ-ΤΙ-ΣΜΟ. Βγάζουμε το καπέλο σε μια μπάντα που μετράει πάνω από 50 χρόνια ζωής και πάνω στη σκηνή δίνει το 100%.
Μας άφησαν, βέβαια, μια μικρή γλυκόπικρη γεύση γιατί θέλαμε να ακούσουμε τον "Μεγαλέκο" (Alexander the Great), τον οποίο με το που τελείωσε το live τον φωνάζαμε όλοι ρυθμικά, αλλά δεν μας έκαναν τη χάρη. Μας πρήξατε κι εσείς που ήσασταν κολλημένοι με αυτό, αλλά τι να κάνουμε; Παρόλα αυτά, το setlist ήταν ΕΠΙΚΟ, η μπάντα φανταστική, και σίγουρα μας αποζημίωσαν με το παραπάνω για το live του 2022 που δεν ήταν αυτό που περιμέναμε.
Όπως πολύ σωστά γράφτηκε κάπου μετά το τέλος: Γι' αυτό οι Maiden είναι οι Maiden, και οι υπόλοιποι... είναι απλά οι υπόλοιποι.
Up the Irons!
Για το Rock Overdose,
Ζήσης Πετκανάς
Φωτογραφίες:
Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography
Comments
