Πρωί της Τετάρτης 10 Σεπτεμβρίου. 10:00 π.μ. στην Ελλάδα.
Φτιάχνω τη σύνδεση και καλώ αφού πάρω το ok.
Στην άλλη μεριά της γραμμής, ένας φιλικός και ορεξάτος για κουβέντα Roy. Ένας μουσικός με πάθος για αυτό που κάνει, πράγμα που δεν παραλείπει να σου δείξει στη συζήτηση.
Είχαμε μια μεγάλη κουβέντα 51 λεπτών, και μιλήσαμε για πολλά θέματα.
Ξεκινώντας από τις πρώτες ημέρες του ως μουσικός, συνεχίζοντας με τις εμπειρίες του με τον Bruce Dickinson και Rob Halford και για την αγάπη του για τη χώρα μας και τη μουσική της.
Rock Overdose: Roy καλωσόρισες στο Rock Overdose! Είναι χαρά και τιμή που κάνω αυτή την συνέντευξη!
Πως είσαι;
Roy: Ευχαριστώ, Γιάννη. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον! Είμαι πολύ καλά! Πάνε 2 ή 3 εβδομάδες από την τελευταία φορά που έδωσα συνεντεύξεις.
Μερικές φορές είναι ωραίο να κάνουμε συνεντεύξεις!
Rock Overdose: Ωραία! Θα σου κάνω μια ασυνήθιστη ερώτηση. Γιατί να αλλάξεις το επίθετό σου από Ramirez σε Ζ;
Roy: Χμ, αυτό είναι μια περίπλοκη ιστορία. Πίσω στη δεκαετία του '80, εδώ στο Λος Άντζελες, είχαμε έναν κατά συρροή δολοφόνο, τον Night Stalker, που έμπαινε σε σπίτια, βίαζε γυναίκες και τις σκότωνε. Το όνομά του ήταν Richard Ramirez και αυτό δημιουργούσε μια πραγματικά αρνητική ενέργεια για μένα, όταν επρόκειτο για οντισιόν και προσπαθούσα να μπω στο χώρο, ξέρεις, ως νεαρός.
Έτσι, είδα ότι αυτή η αρνητική αντίδραση δημιουργεί μία κακή αύρα και όταν φωνάζουν το όνομά μου σε ένα εστιατόριο, ο καθένας θα με κοιτάξει σαν να είμαι συγγενής με τον κατά συρροή δολοφόνο.
Οπότε το γύρισα σε "Zerimar", που είναι το "Ramirez" ανάποδα και πραγματικά, βγήκε έτσι στο περιοδικό Guitar Player, ως Roy Zerimar και στη συνέχεια, πήγα στην οντισιόν για τη θέση του κιθαρίστα του Dio, τότε που ο Rowan Robertson πήρε τη δουλειά και στον πίνακα το όνομά μου ήταν απλά Roy Z. Σε έναν φίλο μου άρεσε πάρα πολύ αυτό!
Ο φίλος μου, που μου έκλεισε την οντισιόν, είπε: "Φίλε, μου αρέσει πραγματικά αυτό το όνομα. Πρέπει να το κρατήσεις." και άρχισε να με αποκαλεί Roy Z και τότε όλοι άρχισαν να με αποκαλούν Roy Ζ. Έτσι απλά, κόλλησε και αργότερα, ανακάλυψα ότι ο τύπος που είπε να με βάλουν στον πίνακα ως Roy Z. ήταν ο Dio.
Είπε: "Αν πρόκειται να πάρει τη δουλειά, θα πρέπει να ονομάζεται Roy Z.". Έτσι, κατά κάποιον τρόπο, ο Ronnie James Dio με βάφτισε Roy Z.
Rock Overdose: Λοιπόν, δεν είναι συνηθισμένη ιστορία αυτή (γέλια). Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα αλλά είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Όταν ήσουν νεότερος, εννοώ σαν έφηβος, είχες σκεφτεί ποτέ να γίνεις κιθαρίστας;
Roy: Όχι, ήθελα να γίνω επαγγελματίας παίκτης του μπέιζμπολ αλλά τραυματίστηκα άσχημα. Θα ήταν ωραία, αλλά κοιτώντας πίσω, δεν νομίζω ότι ήμουν αρκετά καλός. Τραυματίστηκα και στη συνέχεια πάει.
Πάντα αγαπούσα τη μουσική αλλά μετά έγινε το πάθος μου λόγω της αγάπης μου για τους Beatles. Ανακάλυψα ότι αν ήταν να μην κάνω πρωταθλητισμό, θα ήθελα να κάνω μουσική. Ήταν πολύ απλό. Η μητέρα μου, μου έλεγε ότι πριν μπορέσω να μιλήσω, τραγουδούσα μαζί με τους Beatles όποτε τους άκουγα. (Γέλια) Οπότε ορίστε! Έτσι έγινε!
Rock Overdose: Εφόσον αναφέρθηκαν οι Beatles, ποια άλλη μπάντα σου άρεσε και ήταν η επιρροή σου;
Roy: Λοιπόν, μετά από τους Beatles, πήγα σε 2 καλλιτέχνες. Πήγα κατευθείαν στους Led Zeppelin και τον Jimi Hendrix και μετά από αυτό, ξέρεις, ό, τι ακολουθεί.
Άκουσα τα πάντα, από τους Doors, The Who, τους Rolling Stones και όλα αυτά. Έγινα “τοξικομανής” με τη μουσική αλλά πραγματικά μελέτησα Beatles πολύ, όταν ήμουν παιδί όπως επίσης και Led Zeppelin και Jimi Hendrix αλλά χωρίς να παίζω, απλά ακούγοντας. Αυτό ήταν πριν παίξω ακόμα μουσική. Στη συνέχεια, γνωρίσα άλλους μουσικούς και φίλους και ακούγα άλλη μουσική, που ήταν πραγματικά καλό για μένα, επειδή υπάρχει τόση πολύ καλή μουσική και αρχίζεις να ταξιδεύεις σε αυτόν τον κόσμο. Είναι απλά διασκεδαστικό.
Rock Overdose: Πριν σχηματίσεις τους Tribe Of Gypsies, μια latin-rock μπάντα, είχες συμμετάσχει σε αρκετές άλλες μπάντες. Πώς θα περιέγραφες τις πρώτες σου μέρες σαν μουσικός;
Roy: Ήταν μάθηση, σχολείο! Έβγαινα έξω, έκανα τις πρώτες μου συναυλίες. Όταν έδωσα την πρώτη μου συναυλία, ήμουν 16. Ήταν στο Whiskey. Δοκίμαζα διάφορα στυλ. Πραγματικά έψαξα σε βάθος τους κιθαρίστες. Μόλις άρχισα να μελετάω, κόλλησα με Yngwie, Al Di Meola και φυσικά κιθαρίστες όπως Hendrix, Jimmy Page, Peter Green, Gary Moore και άλλοι διάφοροι.
Οπότε ήταν πραγματικά μια ανάπτυξη, αλλά παίζοντας μουσική που μάθαινα από αυτήν. Με τους Tribe Of Gypsies όμως, κατάλαβα ποιος είμαι και που ανήκα σαν καλλιτέχνης.
Για παράδειγμα, είχα παίξει με πολλές μπάντες. Μία από αυτές λεγόταν Gandalf, μία άλλη Gypsy Moreno, μετά μπήκα και στη μπάντα του Bob Rock, έπαιξα με τον Jorg Fischer από τους Accept, για ένα διάστημα σε ένα συγκρότημα που λέγονταν Burbon Street, νομίζω. Γενικά ήμουν λίγο ταξιδευτής. Δεν είχα κάποια καθορισμένη πορεία.
Rock Overdose: Εκτός από κιθαρίστας, είσαι και παραγωγός. Είχε προκύψει η σκέψη αυτή παλιότερα; Ότι θα είσαι πίσω από την κονσόλα;
Roy: Όχι, βασικά όταν ήμουν παιδί, δεν είχα πραγματικά καταλάβει τι σήμαινε το "παραγωγή από τον Jimmy Page" ή "παραγωγή από τον Jimi Hendrix", αλλά είπα: "Δεν ξέρω τι κάνουν αυτοί οι τύποι, αλλά κάνουν κάτι το παραπάνω".
Και τότε άρχισα να μαθαίνω τι κάνει ένας παραγωγός και στη συνέχεια αγόρασα ένα four - track. Το χρησιμοποίησα για να γυρίζω και να ηχογραφώ για 100 δολάρια το κομμάτι. Διαφήμιζα ότι, πάω στο σπίτι σας και ηχογραφώ ένα τραγούδι για 100 δολάρια. Με το drum machine και το four - track.
Έτσι, έμαθα πολλά από αυτό, καθώς ήμουν δάσκαλος μουσικής και ο δάσκαλος μουσικής είναι κάτι σαν παραγωγός. Και ποτέ δεν σκέφτηκα ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου ότι θα γινόμουν επαγγελματίας παραγωγός. Απλά μου ήρθε.
Άρχισα να κάνω demos για μπάντες που άρχισαν να υπογράφουν συμβόλαια και τότε προσπαθούσαν να πάρουν τα μεγάλα ονόματα από παραγωγούς αλλά εκείνοι δεν μπορούσαν να βγάλουν τα ίδια αποτελέσματα από την μπάντα και μου έλεγαν "Μάντεψε τι. Θέλουμε να κάνεις εσύ το κομμάτι." Και έλεγα: "Τι; Εντάξει, κουλ". Έτσι ξεκίνησε για μένα.
Δεν ήταν κάτι σαν "Πάω να γίνω παραγωγός". Απλά σου έρχεται. Για μένα, τουλάχιστον.
Ποτέ δεν σπούδασα για αυτό. Το σύνολο της εκπαίδευσης μου ήταν στο στούντιο. Μαθαίνοντας από μερικά από τα καλύτερα ονόματα της πιάτσας και ήμουν τυχερός που έζησα σε μια περιοχή που υπήρχαν πολλά στούντιο ηχογραφήσεων και πολλοί μεγάλοι παραγωγοί και μηχανικοί από τους οποίους έμαθα. Γιατί επίσης αυτοσχεδιάζω. Δεν είμαι απλά ο τύπος που λέει: "Κάντε αυτό, θα κάνουμε αυτό και κάντε εκείνο". Δημιουργώ τον ήχο.
Rock Overdose: Μάλιστα.
Οι Tribe Of Gypsies είναι μια μπάντα που συνδυάζει πολλά διαφορετικά μουσικά στοιχεία με καταπληκτικά αποτελέσματα! Νομίζετε ότι τα latin στοιχεία στον ήχο σας, έδωσαν το συγκρότημά σας την ευκαιρία να παίξετε με τον Santana στην Αμερικάνικη περιοδεία για το "Supernatural" τότε;
Roy: Λοιπόν, ναι. Νομίζω, από επιχειρηματικής πλευράς, έβγαζε νόημα. Ξέρεις, αυτό είναι ένα είδος που δεν υπάρχουν πολλές μπάντες που να ξέρουν πώς να το κάνουν σωστά και νομίζω ότι το αυτό μας βοήθησε πραγματικά να πάρουμε αυτή τη δουλειά αλλά o Santana έχει παίξει με όλους.
Έχει παίξει με όποιον μπορείς να σκεφτείς. Jeff Beck, Eric Clapton, John McLaughlin, Mana.
Έχουμε τόσα πολλά διαφορετικά στοιχεία, όπως έχει και ο ίδιος που μας τράβηξε κοντά στην δική του μπάντα και όταν μας ζήτησε να το κάνουμε, ήταν φοβερό.
Όταν παίξαμε στο San Fransisco, ήταν ένα από τα καλύτερα συναισθήματα που είχα ποτέ γιατί ήταν σαν το Beatlemania για εμάς. Αυτό εννοούσα νωρίτερα. Έπρεπε να καταλάβω ποιος ήμουν. Είμαι γεννημένος στο Pacoima, Καλιφόρνια, όπου ο Ritchie Valens γεννήθηκε. Ο Ritchie Valens ήταν ο πρώτος latin - rocker. Είμαστε από την ίδια πατρίδα, οπότε οι παραδόσεις και η μουσική που μεγαλώσαμε, κυμαίνονται από Black Gospel σε μεξικάνικη Vanchera μουσική και μεξικάνικη μουσική Norteno. Αλλά μετά αρχίζεις να μαθαίνεις αυτές τις μουσικές και είναι ωραία. Μεγαλώνοντας εκεί όπου μεγάλωσα υπήρχε πολλή μουσική. Αυτό είναι που με έκανε να αποφασίσω να κάνω ό, τι αισθάνθηκα σαν να επιστρέφω στο σπίτι, γιατί ζούσα στη Μασαχουσέτη, εκείνο το διάστημα.
Μετακόμισα πίσω στο σπίτι και αποφάσισα να κάνω κάτι που είναι "εγώ". Ρώτησα τον εαυτό μου: "Ποιος είσαι; Πού είσαι; Τι κυλάει στο αίμα σου;" Και πάνω σε αυτό βασίστηκαν οι Tribe Of Gypsies. Όλα αυτά το 1990.
Rock Overdose: Με αυτό το συγκρότημα, έχεις κυκλοφορήσει 5 άλμπουμ. Θα ήθελα να μου περιγράψεις τα συναισθήματά σου για κάθε ένα από αυτά τα άλμπουμ.
Roy: Λοιπόν, κάθε ένα από τα άλμπουμ είναι ένα μουσικό ταξίδι, είναι γεμάτα στιγμές στο χρόνο, όταν είχαμε κάτι να εκφράσουμε, κάτι να αποδείξουμε. Δεν θέλαμε να αντιγράψουμε κανέναν, δεν θέλαμε να ακουγόμαστε σαν Santana. Εξερευνούσαμε και φέρναμε διαφορετικά στοιχεία, έτσι ώστε κάθε άλμπουμ να έχει τις ιδιαίτερες στιγμές του. Δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποιο αγαπημένο, αλλά μου άρεσε πολύ όταν κάναμε το "Revolucion 13".
Μου άρεσε που κάναμε πρόβες, ηχογραφήσαμε και κάναμε και τη μίξη, όλα μαζί σε δύο εβδομάδες. Και με τον τρόπο που το κάναμε προβάραμε πάνω κάτω, με την σειρά που ηχογραφούσαμε. Ήταν μια διασκεδαστική εμπειρία αλλά μου αρέσουν όλα τα άλμπουμ, νομίζω ότι όλα έχουν ιδιαίτερες στιγμές. Νομίζω ότι υπάρχει κάτι για όλους σε όλα τα άλμπουμ μας.
Rock Overdose: Έχει περάσει αρκετός καιρός από το "Dweller On The Threshold". Ποια είναι τα σχέδιά σου για τους Tribe Of Gypsies τώρα;
Roy: Λοιπόν, αυτή τη στιγμή, γράφουμε και αρχίζουμε να κλείνουμε συναυλίες. Σχεδιάζουμε να κάνουμε πολλές εμφανίσεις σε San Francisco, να κάνουμε κάποιες στο Los Angeles και στο San Diego για αρχή και στη συνέχεια ελπίζουμε να πάμε στην Ευρώπη ξανά και στην Ιαπωνία .
Αυτή τη στιγμή είμαστε στην οριστικοποίηση του νέου lineup και στη συνέχεια, θα βγούμε εκεί έξω και απλά θα παίξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο.
Rock Overdose: Στην καριέρα σου, είχες επίσης την τύχη, να είσαι αναπόσπαστο μέρος στις προσωπικές καριέρες των Bruce Dickinson και Rob Halford στη δεκαετία του '90. Θυμάσαι την πρώτη φορά που τους γνώρισες; Πώς συνέβη αυτό; Πώς σε επέλεξαν;
Roy: Νομίζω ότι ήμουν τόσο έτοιμος όταν συνέβη, όσο και τυχερός που τους συνάντησα.
Η συνάντηση με τον Bruce έγινε τελείως κατά λάθος. Δουλεύαμε στο ίδιο στούντιο με αυτόν, αλλά εμείς δουλεύαμε τη νύχτα.
Εκείνος είχε ρεπό και το ξέχασε και ήρθε να δουλέψει (γέλια). Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Ήρθε για να δουλέψει και εγώ πήγα στο στούντιο στις 23:00 και είπα στα παιδιά στο στούντιο: "Δεν θέλω κανείς να ακούει την μουσική μου. Δε με νοιάζει ποιος στο διάολο είναι ή από που είναι. Δεν θέλω κανείς να ακούει τη δουλειά μου". Και μου είπαν: "Μην ανησυχείς".
Έτσι μπαίνω στο στούντιο και βλέπω έναν τύπο με πολύ μακριά μαλλιά να χτυπιέται και σκέφτομαι: "Ποιος στο διάολο νομίζει ότι είναι;". Tα έχω πάρει! Κάθομαι απλά κοιτάζοντάς τον να χτυπιέται και ήμουν έτοιμος να μπήξω τις φωνές. Είμαι έτοιμος να ουρλιάξω και τότε, η μουσική σταματά και ο μηχανικός γυρίζει και του λέει: "Ωπ, να τος εκεί είναι!". Και αυτός έρχεται: "Γεια σου, φίλε. Είμαι ο Μπρους! Λατρεύω την μπάντα σου!"
Εγώ από την άλλη να είμαι σε φάση: "Δεν παίζει!".
Είναι τρελός φίλε και ήμουν κι εγώ έτοιμος να τρελαθώ. Ήταν τρελό!
Rock Overdose: Σχετικά με τον Rob Halford;
Roy: Ήμουν έτοιμος να κάνω οντισιόν, αμέσως μετά αφότου έκανε το "Voyeurs" με τους Two και ο John Laurie έφυγε για να παίξει με, δεν θυμάμαι ποιους, και έκανε οντισιόν για κιθαρίστες. Πήγα στην οντισιόν και βασικά την είπα στον παραγωγό.
Του είπα... .είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος ο Rob αλλά τον έχεις διαλύσει τον τύπο. Δεν κάνεις τη σωστή μουσική για αυτόν. Αυτός είναι ο Rob Halford. Είναι η επιτομή του heavy metal τραγουδιστή.
Του είπα ότι αν ψάξει κανείς τη λέξη heavy metal, θα δει πιθανώς μια εικόνα του Rob Halford πάνω σε μια μοτοσικλέτα και από ό, τι κατάλαβα μετά, κατέγραφαν τις ακροάσεις. Βιντεοσκοπούσαν χωρίς να μας το πουν, νομίζω. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά αυτό έμαθα και έξι μήνες αργότερα, πήραν και μου είπαν: Γεια σου, θέλουμε να συνεργαστείς με τον Rob, όχι ως κιθαρίστας, αλλά ως παραγωγός.
Εδώ για την συνέχεια . . .
Για το Rock Overdose,
Γιάννης Πιτσάκης
Comments
