Ήταν λίγο μετά τις 20:00 όταν έφτασα έξω τις πόρτες του Eightball και αρκετός κόσμος ήταν ήδη μαζεμένος περιμένοντας να βιώσει τη συγκεκριμένη συναυλία. Η ατμόσφαιρα μέσα στο κλαμπ ήταν φανταστική, ίσως επειδή είχα μερικές εβδομάδες να βρεθώ σε κάποιο live και πλησίαζε το στερητικό σύνδρομο, ίσως επειδή τα χαμόγελα στα πρόσωπα των θαμώνων αντανακλούσαν ανυπομονησία αλλά και ενθουσιασμό για το συγκεκριμένη συναυλία.
Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει και πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι Αντίδραση, μία μπάντα που θυμάμαι από τα εφηβικά χρόνια και φέτος γιόρτασαν τα 40 χρόνια παρουσίας στην ακραία ελληνική σκηνή. Χωρίς χρονοτριβή και πολλά λόγια, με αληθινό hardcore/metal attitude, άνοιξαν ιδανικά τη βραδιά. “Πάμε να ζεσταθούμε” ακούστηκε από το μικρόφωνο και το συγκρότημα δεν έχασε χρόνο. Με θυμωμένα κι επιθετικά φωνητικά εξαπολύουν πόλεμο προς κάθε (φθίνουσα) Αρχή, φτύνοντας παράλληλα απαρέσκεια κι οργή σε ματ και ασφαλίτες, όπως ακριβώς κάνουν τα χρόνια που υπάρχουν ως συγκρότημα. Ο χρόνος φάνηκε να κυλάει γρήγορα, ενώ ο κόσμος από κάτω άρχισε να πληθαίνει.
Η βραδιά όμως ανήκε στους Discharge και μετά από ένα σύντομο διάλλειμα ο χώρος είχε ήδη γεμίσει ασφυκτικά (Να πω εδώ πως κάνοντας μια μικρή βόλτα μέσα στο μαγαζί, αντίκρυσα ανθρώπους κάθε ηλικίας, από αρκετά νεαρούς μέχρι αρκετά μεγαλύτερους, γεγονός που με έκανε να αισθανθώ αισιοδοξία καθώς καταλαβαίνουμε ότι οι ήχοι και οι αξίες αυτής της μουσικής παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο, περνώντας εύκολα στις επόμενες γενιές - κι αυτό είναι ΚΑΙ πολιτικό σχόλιο!).
Η μπάντα από την Αγγλία ανέβηκε στη σκηνή και χρειάστηκαν, χωρίς υπερβολή, τρία δευτερόλεπτα για να ξεκινήσει από κάτω ο πόλεμος! Το σκληροπυρηνικό punk/thrash των Discharge έδωσε την ευκαιρία στους εξίσου σκληροπυρηνικούς φίλους του συγκροτήματος να απολαύσουν τη συναυλία με οργισμένο moshing και ξύλο μέχρις εσχάτων! Χωρίς να προλάβω να σκεφτώ το παραμικρό, είχα βρεθεί από τη μία άκρη του pit στην άλλη κι από εκεί ξανά στο ανεξέλεγκτο (όμως απολαυστικό) κέντρο της μικρής αρένας που δημιουργήθηκε. Ο κόσμος ανέβαινε στη σκηνή για συνεχόμενο stage diving, ενώ το συγκρότημα δε σταμάτησε ούτε για ένα λεπτό να εξαπολύει τους θρυλικούς ύμνους του (με προσωπικό αγαπημένο το “Protest and Survive”, για πάρα πολλούς λόγους). Ίσως ο θυμός που νιώθουμε ως κοινωνία να βρίσκεται πλέον σε θεόρατα ύψη, το γεγονός παραμένει, δεν υπήρχαν κραυγές για βοήθεια, μόνο μια κολασμένη μάζα από ανθρώπους που ήρθαν για να περάσουν καλά και να αισθανθούν ελεύθεροι, δικαίωμα το οποίο δε θα μας στερήσουν ποτέ. Η συναυλία ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές του νέου έτους, πονάω σε όλο μου το σώμα, θα πήγαινα ξανά χωρίς δεύτερη σκέψη, Discharge, Eightball και Made of Stone ευχαριστούμε για όλα! Ισοπέδωση!
P.S.: Μεγάλο μπράβο σε όλους τους εμπλεκόμενους στη διοργάνωση διότι μέσα στο χώρο δεν υπήρχε κανένας που να καπνίζει, ή τουλάχιστον, κανέναν δεν παρατήρησα εγώ. Μέχρι που λίγο πριν το τέλος κι ενώ η μπάντα ήταν ακόμα στη σκηνή, εμφανίστηκε ο ένας που έκανε τη διαφορά ανάβοντας ένα στριφτό ακριβώς δίπλα στο pit, τραβώντας τα βλέμματα ενώ παράλληλα έθεσε και σε κίνδυνο όσους χτυπιόντουσαν δίπλα του. Νομίζω πως ως κοινωνικό σύνολο είμαστε πολύ καλύτεροι από αυτό, μένει μόνο να το αποδεικνύουμε σε κάθε συναυλία/ευκαιρία που μας δίνεται.
Για το RockOverdose:
Χρήστος Ζαφειριάδης
Φωτογραφίες: Τάσος Αγάπης
Comments
