Αν φτιάχναμε ένα λεξικό μουσικής δίπλα στον ορισμό heavy metal θα μπορούσαμε κάλλιστα να βάλουμε τη συναυλία των Omen στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια της περιοδείας για τα 40 χρόνια από την κυκλοφορία του θρυλικού “Warning Of Danger”. Μιλάμε για μία συναυλία που για ακόμα μία φορά μου θύμισε γιατί λατρεύω αυτή τη μουσική. Μια συναυλία γεμάτη από γνήσιο και τίμιο οπαδισμό.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Τη συναυλία άνοιγαν οι thrash metallers Nervosa των “δικών” μας Hel Pyre και Helena Kotina. Σίγουρα αρκετά διαφορετικό ύφος από τους headliners αλλά προσωπικά δε με χάλασε καθόλου. Ο κυριότερος λόγος ήταν επειδή δεν είχα δει ποτέ την μπάντα πιο πριν και δεύτερον δε λέμε ποτέ όχι σε μια καλή thrash μπάντα. Και οι Nervosa ήταν πολύ καλές και απέδειξαν γιατί θεωρούνται μία από τις καλύτερες σύγχρονες μπάντες του είδους. Χωρίς πολλά λόγια το ένα κομμάτι διαδεχόταν το άλλο με μία μπάντα που τα έδινε όλα στη σκηνή. Με το νέο τους δίσκο “Slave Machine” να έχει κυκλοφορήσει μόλις ένα πριν φυσικά ακούσαμε ένα καλό του δείγμα αλλά ακούσαμε και κλασσικά κομμάτια όπως “Masked Betrayer”, “Kill The Silence”, “Perpetual Chaos” και φυσικά το “Death!”. Το μόνο αρνητικό – αν μπορούμε να το πούμε έτσι – ήταν ότι επειδή η μεγαλύτερη πλειοψηφία του κόσμου ήταν του κλασσικού metal δεν είχαμε τόση κινητικότητα όπως θα άρμοζε σε ένα αμιγώς thrash live αλλά και πάλι αυτό μικρή σημασία είχε καθώς το ζητούμενο – η απόδοση της μπάντα δηλαδή – ήταν τρομερή.
Το ότι οι Omen επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη μετά από 8 χρόνια, είναι από μόνο του μία γιορτή. Το να έρχονται όμως παίζοντας ολόκληρο το εμβληματικό “Warning Of Danger”, έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους του είδους από μία μπάντα που έθεσε τα θεμέλια του US Power, είναι το κερασάκι στην τούρτα. Το Eightball ήταν πλέον γεμάτο. Δεν ξέρω αν έγινε sold out αλλά σίγουρα ήταν κοντά. Ήταν εκπληκτικό το πόσο κόσμο είδα που είχα να δω χρόνια και πόσους άλλους που δεν ήξερα – στην επαρχία πάνω κάτω τους ξέρεις όλους – οπότε οι Omen κατάφεραν κάτι πολύ ωραίο και αυτό από μόνο του δημιούργησε ένα εκπληκτικό κλίμα πριν ακόμα αρχίσει η συναυλία.
Με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες του “Termination” ξεκίνησε κάτι σαν μια άτυπη κόντρα. Ποιοι θα ακουστούν περισσότερο. Η μπάντα ή το κοινό. Η συμμετοχή του κόσμου σε κάθε μα κάθε κομμάτι ήταν απίστευτη. Τα έπη διαδέχονταν το ένα μετά το άλλο και ανάμεσα τους δύο πράγματα θα άκουγες. Τον κόσμο να φωνάζει ρυθμικά το όνομα της μπάντας ή του Kenny Powell αυτού του τοτέμ του heavy metal. Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν όταν o Νίκος Μύγας προλόγισε το “Don’t Fear The Night” αφιερώνοντας το στους εκλιπόντες Jody Henry, Coburn Pharr και φυσικά στον τεράστιο J.D. Kimball.
Όσο περνούσε η ώρα, το live γινόταν όλο και πιο δυνατό με αρκετά stage divings, ατελείωτα sing-alongs και παντού έβλεπα κόσμο που γούσταρε και μία μπάντα που ακόμα και κάποια τεχνικά προβλήματα που λύθηκαν αρκετά γρήγορα δεν την επηρέασαν καθόλου.
Το αποκορύφωμα της βραδιάς φυσικά ήταν και το κλείσιμο με τα “Warning Of Danger” και “Battle Cry” και τον κόσμο να τραγουδάει κάθε στίχο λέξη προς λέξη. Μία εκπληκτική heavy metal βραδιά είχε φτάσει στο τέλος τους αφήνοντας τους πάντες να ελπίζουν ότι δεν θα περάσουν άλλα τόσα χρόνια για να τους δούμε.
Για το RockOverdose: Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Δημήτρης “Photoshooter” Καραγεωργίου
Comments
