Είθισται τα τελευταία χρόνια να πληθαίνουν συναυλιακές καταστάσεις όπου παρουσιάζονται ολόκληροι κλασικοί δίσκοι του παρελθόντος από πληθώρα συγκροτημάτων όλων των ειδών του μεταλλικού ήχου (και όχι μόνο). Από τη μία πρώτος λέω ότι δεν είναι και ότι πιο ωραίο να ζούμε μόνο με τις αναμνήσεις, από την άλλη όταν αυτές σε έχουν καθορίσει σε μεγάλο βαθμό, δε μπορείς να τις απορρίψεις κιόλας σε ανάλογες περιστάσεις. Πόσο μάλλον όταν υπάρχει ανάλογη… “γενναιοδωρία” από πλευράς Omen, οι οποίοι μάλιστα σε 2 διαφορετικές βραδιές παρουσίασαν τα 2 κλασικότερα -και κατά πολλούς καλύτερα- άλμπουμ τους, το “Battle Cry” του 1984 και το “Warning Of Danger” του 1985, που κακά τα ψέμματα, θεωρούνται κειμήλια του ιερού Αμερικάνικου μετάλλου και ειδικά της ακμής του στα ‘80s. Με τη σχέση των Omen γνωστή και δεδομένη, να διεκδικεί διαστάσεις ως και μυθικές και απερίγραπτες, και με όποιον τους έχει δει να μπορεί να επιβεβαιώσει ότι είναι από τις μπάντες που τα βινύλια και cd τους αδικούν καθώς ζωντανά είναι πολύ καλύτεροι, το κοινό και τις 2 βραδιές -ειδικά την 1η με αδιαχώρητο sold out- τους τίμησε και είχε και την ευκαιρία να έχει ως πρόγευμα 2 διαφορετικά πλήρως μεταξύ τους συγκροτήματα μια και η διοργάνωση χαρακτηρίστηκε από μεράκι.
DAY1
Την Τρίτη 19 Μαϊου η βραδιά άνοιξε εκρηκτικά με τα δικά μας πλέον κορίτσια τις Nervosa. Δικά μας όχι μόνο της Έλενας Κοτίνα (χρόνια πολλά στην εορτάζουσα) στις κιθάρες και της Hel Pyre στο μπάσο, αλλά και γιατί έχουν αναπτυχθεί μεγάλοι και ισχυροί δεσμοί δεσίματος με το Ελληνικό κοινό. H Prika Amaral από τη στιγμή που ανέλαβε τα φωνητικά και έχουν σταματήσει και οι πολλές αλλαγές στη μπάντα, δίπλα στις συμπατριώτισσες μας και την εκρηκτική Michaela Naydenova στα τύμπανα, έχει βρει την υγεία και ηρεμία της και η σταθερότητα βοηθάει τη μπάντα να αποδίδει τα μέγιστα και να παραμένει hot όσον αφορά και την ζήτηση της από διάφορα φεστιβάλ αλλά και με αποδοχή που ολοένα και μεγαλώνει με τα χρόνια. Το 6ο πρόσφατο -εδώ και ενάμιση μήνα- άλμπουμ τους “Slave Machine” τις εδραιώνει ως σημαντικό μέγεθος ειδικά τα τελευταία χρόνια και με περίσσεια όρεξη και αυτοπεποίθηση, εφορμούν με το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου “Impending Doom” σε αυτό που θα αποδειχθεί η καλύτερη τους εμφάνιση στη χώρα μας και ο λόγος δεν είναι άλλος από το ηχητικό θαύμα του Κυττάρου. Άλλη φάση να τις βλέπεις εκεί, καθώς και στην Τεχνόπολη που τις είδα και ειδικά στο Gagarin, ο ήχος τις έθαψε.
NERVOSA @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
NERVOSA @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
NERVOSA @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
NERVOSA @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
Αυτή τη φορά ήταν στην ουσία σαν να τις βλέπω πρώτη φορά όπως έπρεπε και ηχητικά, γιατί παικτικά ανέκαθεν θέριζαν. Με φανερά και όχι κρυφά όπλα στη φαρέτρα τους, εξαπολύουν δυναμίτες σαν τα “Seed Of Death”, “Under Ruins”και “Masked Betrayer” από πολύ νωρίς και κάνουν και το κοινό που διστακτικά προσπαθεί να καταλάβει (μονίμως σφιχτοί τρουόκαυλοι, αυτή η μάστιγα) να αρχίζει να κινείται στους ξέφρενους ρυθμούς τους. Η απόδοση είναι τοπ ενώ ειδικά η Michaela τα σπάει στα τύμπανα παίζοντας τα κέρατα της, η Έλενα και η Hel Pyre βρίσκονται με κλειστά μάτια και η Prika βγάζει το λαρύγγι της όσο περνάει η ώρα, με το σετ να ολοκληρώνεται με αλληλουχία των φοβερών “Endless Ambition’, “Guided By Evil”, Slave Machine” και “Jailbreak”. Το κοινό δεν είχε άλλη επιλογή από το να τιμήσει με χειροκρότημα και παρότι τελείως ετερόκλητο άκουσμα πριν τους Omen, οι γυναικάρες έδειξαν την αξία τους και είναι σε πολύ μεγάλη φόρμα γενικά, έτοιμες να υποστηρίξουν άλλο ένα κύκλο περιοδείας. Είναι γενικά από τις πιο σκληρά εργαζόμενες μπάντες εκεί έξω και το να τις βλέπουμε λίγο πιο συχνά από άλλες μπάντες, είναι πολυτέλεια. Εύχομαι να τις βλέπουμε με ανάλογα υπέροχο ήχο πάντα και τα υπόλοιπα θα τα φροντίσουν οι ίδιες!
NERVOSA @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
NERVOSA @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
NERVOSA @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
DAY2
Την Τετάρτη 20 Μαϊου η βραδιά άνοιξε με τους Reflection, οι οποίοι πιάστηκαν εξαπίνης και έμαθαν για την εμφάνιση τους σχεδόν λίγες μόλις ώρες πριν αυτή λάβει χώρο. Έτοιμοι και μπαρουτοκαπνισμένοι σε κάθε ευκαιρία, σαφώς και ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο ενώ και το κοινό χάρηκε ιδιαίτερα με αυτή την ανακοίνωση καθώς σίγουρα είναι πολύ πιο συγγενική ηχητικά μπάντα με τους Omen. Με μπάσιμο “March Of The Argonauts” ως συνηθίζεται σε ότι αφορά τις πρόσφατες εμφανίσεις τους, πιστοποιείται σε κάθε νότα ότι η ΔΙΣΚΑΡΑ “The Battles I Have Won” είναι πολύ μέσα στην καρδιά του κόσμου και δεν φθίνει καθόλου η αξία της με τις ακροάσεις. Με τον Κώστα Τόκα (χρόνια πολλά εξίσουν στον έτερο εορτάζοντα) σε φοβερή φόρμα, με τα αδέρφια Παυλάντη μόνιμα σε στύση (επικίνδυνοι, μαντρώστε τους!) και τον Γιάννη Λιτινάκη ήρεμη δύναμη στο μπάσο, ο ήχος συνοδεύει την εμφάνιση τους και το χειροκρότημα από κάτω δίνει και παίρνει. Έχουμε γενναία εκπροσώπηση και του πρόσφατου άλμπουμ αλλά και του εξίσου κορυφαίου “Bleed Babylon Bleed” σε ισόποσες σχεδόν δόσεις, και το μόνο που μένει να δεις όταν έρχεται η ώρα να ανέβουν στη σκηνή οι Reflection, είναι αν θα κάνει ποτέ την έκπληξη ο Στάθης να ανέβει χωρίς βρακί όπως όλοι επιθυμούν.
Σε ότι αφορά τη ροή, παρότι ο Στάθης μετά προσπάθησε μάταια να πείσει τον κόσμο ότι δεν έπαιξε καλά κι ότι ζήτησε λέει συγνώμη από τους υπόλοιπους στη μπάντα (άμα είναι μ… ο άνθρωπος…) όσοι τους είδαν για πρώτη φορά έπαθαν πλάκα, οι υπόλοιποι δίπλα στους… παρθένους γελούσαν με τις αντιδράσεις γιατί ήξεραν τι ακολουθεί, και δεν έφτανε μόνο αυτό, χάλασαν και τα… τυχερά στις γλυκύτατες κυρίες στο merch που τόνισαν ότι ήταν υπεύθυνες τονίζοντας το “παντρεμένες κυρίες παρακαλώ” (ψώνισαν από σβέρκο οι έρμες) με το σετ να έχει γενναία διάρκεια σχεδόν μιας ώρας, να κλείνει με το ομότιτλο τραγούδι του νέου δίσκου και πανέμορφα σχόλια τύπου “χαμένο τραγούδι από τα 3 πρώτα Malmsteen” για το “Ruler Of My Own Land” ή “τι ωραία Σουηδίλα έχουν αυτά τα τραγούδοα” όπως για το “The Iron Tower”και το “The Siren’s Song”, ενώ στο “Giants” από την “Οδύσσεια” είδα και μερικό πριαπισμό σε μερικούς. Πήρε και το δίχερο έτοιμος να πάρει κεφάλια ο Τόκας στο “Stormbringer”, ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ γενικά. Νομίζω ότι κάθε αναφορά σε πληρότητα και ποιότητα εμφάνισης τους θα τους αδικήσει, η λάμψη των χαμόγελων όλων επιφέρει τη νομοτελειακή επιθυμία να τους βλέπουμε όσο συχνότερα, υπογράφω anytime και για κάθε μέρα αν χρειαστεί.
Και πάμε στους ηρωικούς headliners οι οποίοι για περίπου 3 ώρες στο σύνολο των 2 ημερών, έδειξαν ότι μπορεί να περνάνε και την κορυφαία ακμή καριέρας, δεν εξηγείται αλλιώς το πόση ενέργεια έχει μέσα του ο 72χρονος σχεδόν Kenny Powell που δεν καταλαβαίνει από χρόνια και οποιεσδήποτε συνθήκες στο διάβα του. Ο Νίκος Μύγας ζει το όνειρο του οπαδού που εκπληρώνει τον μεγαλύτερο δυνατό στόχο του, να τραγουδήσει για τη μπάντα που αγαπάει όσο καμία και ο κόσμος όχι απλά του το αναγνωρίζει, αλλά τον ανεβάζει ψηλά στα ουράνια, όπως κι εκείνος τον κόσμο με τις ερμηνείες του. Το φοβερό rhythm section με τον πάντα χαμογελαστό Justin Riddler στο μπάσο και το τσιμέντο Reece Stanley στα τύμπανα βγάζει τη βρώμικη δουλειά στιβαρά και με κιλά ιδρώτα κι εδώ ας μου επιτραπεί μια ειδική αναφορά στον εκλεκτό καλεσμένο και έκπληξη για όλους μας, που έκανε με τον τρόπο του τα πάντα πιο όμορφα. Ο Νικόλας Μουτάφης (Mirror, Solitary Sabred, March To Die, Hardraw, Friends Of Hell και ώρες όλες όλη η μεταλλική Κύπρος σε ένα σώμα) ήταν η ατραξιόν καθώς ο ίδιος ο Kenny Powell τον κάλεσε ως 5ο μέλος της μπάντας και όχι απλά έβγαλε την αποστολή εις πέρας, αλλά ΈΣΠΕΙΡΕ!
Πραγματικά αν με μία κιθάρα οι Omen είναι must see, με 2 κιθαρίστες είναι ως και δολοφονία του κοινού, ο παλίκαρος από τις 3 ώρες συνολικά, για πάνω από 2 ώρες τις 2 μέρες ήταν μαζί τους στη σκηνή, στο μισό και παραπάνω σετ κάθε μέρα, σε σημείο να τον βλέπουμε στο κοινό (όταν δεν πηδούσε σαν χουλιγκάνος σε stage diving ενώ δεν έπαιζε) και τον ρωτούσαμε “μπα, σε αφήνουν και ξεκουράζεσαι κιόλας;”, έβγαλε το σετ ασάλιωτα και η πατρική αγκαλιά του Kenny στο τέλος της 2ης ημέρας που δεν τον άφηνε να φύγει είναι η απόλυτη αναγνώριση της προσφοράς του, την άξιζε αυτή τη χαρά και μας έκανε κι ο ίδιος πιο χαρούμενους. Άξιος. Στα του σετ, η 1η μέρα αφιερωμένη στο “Battle Cry, η 2η στο “Warning Of Danger”, τι θα μπορούσε αλήθεια να πάει λάθος; Το κοινό από τις πρώτες νότες του “Death Rider” την πρώτη μέρα μέχρι και το ιστορικό/υστερικό κλείσιμο με το “Battle Cry” και τις 2 μέρες, δεν άφησε ποτέ τη μπάντα μόνη και έκανε τον Kenny να πει σε κάποια φάση ότι όχι απλά νιώθει άνετα εδώ, αλλά διά στόματος του ειπώθηκε το περίφημο “I BELONG HERE” με τον κόσμο να χειροκροτεί με θέρμη.
OMEN @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
OMEN @ Kyttaro credits Panagiotis Papandreopoulos 2026
Αναφέρω επιγραμματικά ότι ξεχώρισε το διήμερο με διάφορα ενσταντανέ. Αρχικά το “The Axeman”, το κοινό ήταν έτοιμο να κόψει λαιμούς και τις 2 μέρες που παίχτηκε, “Die By The Blade” χαμός στο ίσωμα, “In The Arena” να λείπει μόνο ο Russell Crowe και τα λιοντάρια μ’αυτό που γίνεται στο Κύτταρο, σκηνές για 5 Όσκαρ μίνιμουμ, “Dragon’s Breath” και να στάζει φωτιά και λαύρα σε κάθε στίχο που φτύνει ο Νίκος, ο Kenny κατεβαίνει και ξεχνάει να ανέβει στη σκηνή 4-5-10 φορές κάθε μέρα, λες και έχουμε πάει όλοι μαζί για καφέ κι απλά τον θαυμάζουμε, πανηγύρι Αγίας Βαρβάρας και Ταξιαρχών μαζί σε κάθε τραγούδι, “Termination” το μπάσιμο της 2ης μέρας να σταματάει όπου ξεκίνησε την προηγούμενη που παίχτηκε επίσης, “Ruby Eyes (Of The Serpent)” σε διαγωνισμό τραγουδιού από κάθε ψυχή στο Κύτταρο, ακούμε μέχρι και το ορχηστρικό “V.B.P” που δεν παίχτηκε ποτέ από το παλιό line-up όπως μας λέει ο Justin, αποκλειστικότητες στο σετ με το “Hellas” τη μία μέρα και το “Road Warrio” την άλλη, ενώ στο “Teeth Of The Hydra” ποιός είδε τους τρελούς και δεν φοβήθηκε και τις 2 μέρες σε απόδοση υπεράνω κριτικής και με το να βγαίνουν αφροί από το στόμα όλων και τις 2 μέρες που παίχτηκε.
Συγκίνηση στο “Don’t Fear The Night” που αφιερώθηκε με τον Νίκο να δείχνει τον ουρανό στους συγχωρεμένους Jody Henry, Coburn Pharr και φυσικά τον J.D. Kimball με ανατριχίλα σε κάθε εκατοστό του σώματος, ενώ οφείλω να παραθέσω αυτό που ζήτησε το ίδιο το Eat Metal αυτοπροσώπως διά στόματος Γρηγόρη Βαρσάμη με αμίμητη ατάκα: “Εσείς που γράφετε σε περιοδικά πρέπει να τονίσετε ότι μισή μεθυσμένη νότα του “The Curse” είναι όλοι οι Iron Maiden και οι φίλοι τους μαζί” την 1η μέρα. Την επόμενη που του είπα ότι το μετέφερα αυτολεξεί είπε “δε θυμάμαι ότι στο είπα αλλά εννοείτε δεν πρέπει να στο πω να το γράψεις, είναι δεδομένο”. Έγραψε και δεν ξεγράφει και ποιός είμαι εγώ να το αρνηθώ, το λόγο μου τον κράτησα. Όσο για το τέλος με το “Battle Cry” και τις 2 μέρες, τι να λέμε, λίγο να έμπαινε κάνας αδαής στο χώρο και να μην ξέρει ότι παίζουν οι Omen, θα νόμιζε ότι έβλεπε τίποτα Exodus ή Death Angel με το σκηνικό να θυμίζει ΜΟΝΟ ΘΡΑΣ καταστάσεις και τη μπάντα να δοξάζεται ως αρμόζει, ενώ ο Kenny και τις 2 βραδιές πήδηξε (σ)το κοινό πλέοντας έρμαιο στις ορέξεις του και έδειξε να παίρνει ακόμα περισσότερα χρόνια ζωής (τον βλέπω να παίζει ως τα 120 γιατί σιγά μη σταματήσει).
Εξαιρετική μπάντα, εξαιρετικό κοινό, εξαιρετικά νωρίς τέλειωσαν και τις 2 μέρες κι αν δε γαμιόταν και το μετρό με τα έργα στο Σταθμό Λαρίσης, δε θα υπήρχε και ταλαιπωρία και εξαιρετική διοργάνωση με τα πάντα στην εντέλεια. Οι Omen όσο είναι γερός ο Kenny Powell έχουν παρόν και μέλλον και ελπίζουμε να έρθει και ένας νέος δίσκος καθώς είναι σε τρομερή φόρμα και πρέπει να επιβεβαιωθεί με ένα νέο δείγμα, κι ας είναι το τελευταίο. Μέχρι την επόμενη φορά, που όπως δείχνει, θα ’ναι σύντομα!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες:
Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος (Day1)
Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography (Day2)
Comments
