Με ένα δυνατό lineup που συνδυάζει τόσο νέο αίμα όσο και παλιοσειρές, ήχο που καλύπτει φάσμα από metal έως industrial, και τον καιρό να μην είναι τόσο ζεστός όσο προμηνυόταν, το απόγευμα της Παρασκευής στο Release Festival έμοιαζε ιδανικό για να μας κάνει να ξεδώσουμε μετά από μία δύσκολη εβδομάδα.
Στην ώρα τους βγήκαν οι Bob Vylan, το πρόσωπο των ημερών, αφού μετά την εμφάνισή τους στο Glastonbury και το σύνθημα που έβαλαν τον κόσμο να φωνάξει κατά του στρατού του Ισραήλ, έχουν γίνει αντικείμενο συζήτησης και έχουν ακυρωθεί πολλές εμφανίσεις τους.
Ξεκίνησαν με τον vocalist Bobby Vylan να κάνει διαλογισμό και διατάσεις στη σκηνή, ενώ ο ντράμερ Bobbie Vylan έπαιζε. Στη σκηνή υπήρχε μία μεγάλη σημαία της Παλαιστίνης.
Δυνατή εμφάνιση από τους δυο τους – punk rap με φωνή, ντραμς και προηχογραφημένες κιθάρες.
I Heard You Want Your Country Back, Dream Big & He’s a Man, με τον frontman να οργώνει τη σκηνή γεμάτος ενέργεια, χωρίς να πτοείται από τη ζέστη και χωρίς να χάνει λέξη από τους στίχους.
Φυσικά, το συμβάν στο Glastonbury ήταν αντικείμενο σχολιασμού και από τους ίδιους.
Μας ευχαρίστησαν αρκετές φορές που πήγαμε να τους δούμε, παρ’ όλο τον ντόρο που έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομά τους, καθώς και το Release Athens που δεν τους έβγαλε από το lineup.
«Δεν προάγουμε το μίσος, όπως λένε τα ΜΜΕ. Αν κάτι μισούμε, αυτό είναι ο πόλεμος και το γεγονός πως σκοτώνονται άμαχοι και παιδιά λιμοκτονούν».
Wicked & Bad και Pretty Songs για να μας αποχαιρετήσουν με ένα χορταστικό 45λεπτο και να κατεβούν στο κοινό για φωτογραφίες.
Με εντυπωσιακά visuals στην οθόνη και ήχο με μπάσο που το ένιωθες στα στήθια σου, οι Pendulum ανεβαίνουν στη σκηνή και καταλαβαίνουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Πεντακάθαρος ήχος, λες και ακούς δίσκο. Η τετράδα – με κιθάρα, μπάσο, ντραμς και τη χαρακτηριστική Z-tar του frontman – απέδωσε τα κομμάτια της άψογα.
Napalm, Come Alive, Halo, Watercolour και φυσικά Witchcraft.
Συνδυασμός ηλεκτρονικού ήχου με alternative metal που ελάχιστοι έχουν καταφέρει να πετύχουν τόσο αβίαστα. Ο κόσμος πότε χόρευε και πότε έκανε mosh pit.
Παρουσίασαν και καινούργιο κομμάτι, αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε κάποιο remix ή παιχνιδιάρικο πέρασμα από σύνθεση των The Prodigy.
Μας αποχαιρέτησαν αφού μας ζέσταναν για τα καλά, με μία ώρα πρόγραμμα. Θεωρώ πως μετά από αυτή την εμφάνιση δεν θα αργήσει η στιγμή που θα έρθουν και μόνοι τους στη χώρα μας.
Επιβλητικό στήσιμο στη σκηνή, με φώτα, οθόνες, ενισχυτές και όργανα. Οι The Prodigy ξεκινούν στις 21:50 χωρίς να κρατούν τίποτα “για το τέλος”.
Voodoo People, Omen και Light Up the Sky, με το Release Athens να μετατρέπεται σε ένα μεγάλο dance party, όπου κατά σημεία στήνονται και mosh pits.
Φόρος τιμής στον Keith Flint, με τη φιγούρα του να διαγράφεται με laser στις οθόνες και το Firestarter να παίζει ως instrumental.
Ο Maxim προσπαθεί να κάνει crowd control και να επικοινωνήσει με το κοινό, αλλά το αποτέλεσμα καταλήγει μάλλον αμήχανο, καθώς ανακυκλώνεται συνεχώς σε φράσεις όπως “Where are my Greek warriors?” και “Where are my Prodigy people?”, σε σημείο που κουράζει.
Roadblock, Poison και No Good (Start the Dance), με τον κόσμο να έχει πάρει φωτιά και να τραγουδάει.
Το laser show και τα φώτα επί σκηνής είναι εντυπωσιακά.
Invaders Must Die – δυστυχώς σε κουτσουρεμένη διάρκεια – και το αγαπημένο Breathe για να μας αποχαιρετήσουν στις 22:48.
Αλίμονο αν δεν υπήρχε encore. Επιστρέφουν σύντομα με τετράδα-φωτιά:
Smack My Bitch Up, Take Me to the Hospital, We Live Forever και Out of Space, δυστυχώς και αυτό μικρότερο σε διάρκεια.
Οριστικό αντίο έπειτα από μία ώρα και είκοσι λεπτά.
Εν κατακλείδι:
Πολύ καλή οργάνωση από το φεστιβάλ σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στην τήρηση της ώρας εμφάνισης των συγκροτημάτων.
Οι The Prodigy, ως headliners, έδωσαν στον κόσμο αυτό που ήθελε, με τη μία επιτυχία να διαδέχεται την άλλη και να αποδίδονται στο μέγιστο, με δυνατό ήχο και εντυπωσιακά εφέ.
Όταν όμως είσαι ένα όνομα-θρύλος για το είδος σου, οι προσδοκίες είναι μεγαλύτερες. Κομμάτια με μικρότερη διάρκεια απ’ ό,τι στον δίσκο και setlist κάτω από μιάμιση ώρα είναι η αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που περιμένει ο κόσμος να πάρεις.
Για το RockOverdose,
Νίκος Χήναρης
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
