Μαύρη μέρα, βαριά κι ασήκωτη. Θα μιλάγαμε κανονικά για γιορτή, αλλά με την έναρξη της τελευταίας μέρας αυτού του θεσμού, δεν έχουν περάσει ούτε 24 ώρες από το «φευγιό» του ενός και μοναδικού Ozzy, του δικού μου και δικού σου Πρίγκιπα του Σκότους. Σαν τη φιγούρα του εξωφύλλου, του πρώτου heavy metal δίσκου, έτσι ξημέρωσε η Τετάρτη. Σκέφτομαι πως αν δεν ήταν αυτό το άλμπουμ, η τετράδα και η φωνή του, ίσως, λέω ίσως να μην ήμασταν τώρα εδώ, μουσικοί και κοινό. Τα παραπάνω βγήκαν αυθόρμητα μόλις έπιασα το πληκτρολόγιο στα χέρια μου. Πάμε στα χαρμόσυνα.
Λήξις λοιπόν με τον καλύτερο τρόπο για τους απανταχού μεταλλόφιλους και ειδικά όσους αρέσκονται σε προοδευτικές μουσικές. Απ’ τη μια οι Ηaken, Bρετανοί progressive rock/metal ήρωες της νέας γενιάς, όχι απλά ανερχόμενο όνομα, αλλά θαρρώ πλέον εδραιωμένο. Ειδικά με τους 3 τελευταίους δίσκους τους, οι Λονδρέζοι μπορούν να κοκορεύονται ότι είναι ένα σχήμα που οδηγεί και δεν ακολουθεί. Απ’ την άλλη οι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ Dream Theater. Λατρεμένοι, πολυαγαπημένοι, με πολύ καλό δίσκο στις αποσκευές τους, με επετειακή περιοδεία-γιορτή και με τον άρχοντα των τυμπάνων, τον συνονόματο Portnoy πίσω στο σκαμνί που δικαιωματικά του ανήκει. Και στη μέση οι Μastodon, πάντα ευπρόσδεκτοι κι αυτοί, με τρομερές μουσικές και δισκογραφία, καθώς και 9 χρόνια που δεν μας επισκέπτονται. Χωρίς Brent Hinds, κάτι που ήταν ένα σοκ το δίχως άλλο, αλλά πάντα θα εστιάζουμε στους παρόντες και τι είναι ικανοί να μας προσφέρουν. Και μα την πίστη μου, η μέρα αυτή είχε πολλά να δώσει σε ήχους και συναισθήματα.
Βρισκόμαστε στο απόγειο του καύσωνα, αλλά τίποτα δεν μας κρατάει σπίτι. Κατευθείαν Πλατεία Νερού, στασίδι όσο πιο κοντά στη σκηνή και πρώτη φορά Ηaken. Δεν αφήνεις τέτοιες ευκαιρίες ανεκμετάλλευτες όσο ζέστη κι αν έχει. Ευτυχώς Εγγλέζοι στην ώρα τους οι Βρετανοί και με κοινό από κάτω. Μπαίνουν με το “Prosthetic” και θα μείνουν για 40-45 λεπτά στη σκηνή, όλα αφιερωμένα στον Ozzy δια στόματος Ross Jennings. Έχουν όρεξη, τιμιότατο ήχο και δεν μασάνε από ζέστη. Διαλέγουν πολύ προσεκτικά τι θα παρουσιάσουν, συνεχίζουν με το “Invasion” και το μεγάλο μπαμ γίνεται με το αγαπημένο μου “1985”. Στο “Cockroach King” κάνουν πουτανιά και το κλείνουν με το κυρίως riff του “Iron Man”. Moυ άρεσε πολύ ο ρόλος των πλήκτρων στις συνθέσεις των Ηaken, o Peter Jones έχει ένα παίξιμο που μόνο συνοδευτικό δεν είναι, αλλά χρωματίζει όμορφα τα κομμάτια. Γενικά μιλώντας, όλη η μπάντα ήταν σε φόρμα, άρτιοι παίκτες στα όργανά τους όλοι και πολύς πλούτος στον ήχο του συγκροτήματος, από καθαρό prog metal, μέχρι jazz, ηλεκτρονική pop και rock & roll. Έκλεισαν με το 15λεπτο “The Architect”, αφήνοντας καλές εντυπώσεις και μια γλυκιά προσμονή για συναυλία ολόδική τους σε κλειστό χώρο.
Κοντά δέκα χρόνια πάνε από την τελευταία εμφάνιση των Μastodon στην Αθήνα, στο τότε Piraeus Academy (που τον τελευταίο καιρό έχει δώσει τη θέση του στο Floyd). Από τότε πολλά έχουν αλλάξει: Oι Mastodon απολαμβάνουν αναβαθμισμένου status εντός των metal κόλπων, έχουν κυκλοφορήσει ακόμα δύο επιτυχημένα full length και πλέον δε φιγουράρει στις τάξεις τους ο κιθαρίστας Βrent Hinds, κατά πολλούς η “ψυχή” του σχήματος.
Ο Νick Johnston έχει προς το παρόν αναλάβει να γεμίσει τα παπούτσια του προαναφερθέντα και η αλήθεια είναι ότι σε κανένα σημείο του live δε φάνηκε να δυσκολεύεται. Στην πραγματικότητα, συνέβη το ακριβώς αντίθετο: ο τύπος έσπειρε. Ορεξάτος και με τη βιρτουοζιτέ του να ξεχειλίζει, πρόσθεσε κάτι από τη δική του προσωπικότητα σε ένα συγκρότημα, που “φώναζε” ότι χρειαζόταν ανανέωση.
Με τους υπόλοιπους τρεις να δείχνουν να πατούν γερά στα πόδια τους, μετά το ηχηρό διαζύγιο με τον Ηinds και τον João "Rasta" Nogueira να τους συνεπικουρεί στα πλήκτρα, ξεκίνησαν με το αναγνωριστικό και κάπως ασυνήθιστο για opener “Tread Lightly”, ισορρόπησαν άμεσα με το “The Motherload”, μας έδωσαν γεύση από τις δύο δουλειές τους που μεσολάβησαν από το 2016 (“More Than I Could Chew”, “Pushing The Tides”, “Steambreather”), μας έφεραν σε γνώριμο δοξασμένο έδαφος (“Crystal Skull”, “Megalodon”, “Μother Puncher”) και έκλεισαν τις συνθέσεις τους σαρωτικά με το απολύτως αναμενόμενο, αλλά καθόλου τετριμμένο “Blood And Thunder”.
Κερασάκι στην τούρτα, το reprise του “Supernaut” που είχαν αρχικά παίξει στο αποχαιρετιστήριο show των Βlack Sabbath πριν από δυο βδομάδες, αλλά τα έφερε έτσι η μοίρα ώστε να το ξαναπροσθέσουν πάραυτα στο ρεπερτόριο τους, μετά τον -ακόμα νωπό- χαμό του τεράστιου Οzzy Osbourne. Τι άλλο να πούμε· και τα τσιμέντα δάκρυσαν.
Χαίρομαι ιδιαίτερα που είμαι σε θέση να πω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στους Mastodon για την όλη παρουσία τους πριν βγουν οι Dream Theater. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τους άκουσα με καλό ήχο μετά από 4 αποτυχημένως (παταγωδώς) προσπάθειες σε Ελλάδα και εξωτερικό και τίμησαν υπέροχα και τον Ozzy Osbourne με μία γιγάντια εκτέλεση του “Supernaut”. Ακολουθεί και πάλι ένα τεράστιο -αδικαιολόγητο κατ’εμέ, θα ήθελα να πάρει μια θέση η διοργάνωση κάποια στιγμή προς τι τόσο μεγάλο χρονικό κενό- διάλειμμα πριν δούμε το Θέατρο του Ονείρου στη χώρα μας μετά από 6 χρόνια και για πρώτη φορά μετά από 18 (!!!!) χρόνια με τον Mike Portnoy ξανά στην θέση που δικαιωματικά του ανήκει, καθήμενος στο ιερό σκαμνάκι του. Κι όμως, πέρασε μια ολόκληρη ενηλικίωση από την τελευταία φορά που τον είδαμε μαζί τους το 2007 όταν εμφανίστηκαν στην Μαλακάσα πριν τους Heaven And Hell, ενώ και τα ραντεβού μας μαζί τους έκτοτε δεν ήταν πολλά, μόλις 2 ενδιάμεσα το 2011 (ξανά στη Μαλακάσα) και το 2019 στο Γκάζι σε μία συναυλία που δεν θέλουμε να τη θυμόμαστε για πολλούς λόγους, αρχικά για την απαράδεκτη διοργάνωση της, στη συνέχεια γιατί οριακά βγήκαμε ζωντανοί, αλλά και για την “ξεπέτα” εμφάνιση μόλις 10 κομματιών και 90’ διάρκειας.
Έχουμε και λέμε για να γυρίσουμε στα δικά μας. 40 χρόνια εορτής για τους άρχοντες του προοδευτικού ήχου και με την περιοδεία να εστιάζει σε όλο το εύρος της καριέρας τους αλλά και να περιέχει και στιγμές από το για άλλη μια φορά κιμπάρικο φετινό άλμπουμ τους ονόματι “Parasomnia”. To “Night Terror” από το εν λόγω άλμπουμ ανοίγει την εμφάνιση τους ενώ έχουν πρώτα εμφανιστεί όλοι σιγά σιγά και στην όψη και μόνο του άσωτου υιού Portnoy, το κοινό αναθαρρεί και με απόλυτη ζέση και ζέστη (800 βαθμοί υπό σκιά γαμίδι για εποχή), καλωσορίζει πίσω το Μιχαλάκη της καρδιάς του, ο ίδιος το αντιλαμβάνεται από νωρίς και πολλάκις κατά την 2ωρη (συν κάτι ψιλά) εμφάνιση τους, θα δείξει την καρδιά του στο κοινό, ούτως ή άλλως δεν έκρυψε ποτέ πόσο αγαπάει τη χώρα μας. Όλα στην εντέλεια, ηχητικά έχουμε να κάνουμε με σεμινάριο, παικτικά δε, αφήστε το, ανέκαθεν από τον ερχομό τους στις ζωές των οπαδών τους, έδιναν σκόνη σε οποιοδήποτε σφετεριστή του θρόνου και όλοι ξεκινούσαν τον κατ’ευφημισμόν ανταγωνισμό γνωρίζοντας ότι στην καλύτερη ήταν από 2οι και κάτω. Μπορεί το πρόσωπο του John Petrucci να δυσκολευόμαστε να το αναγνωρίσουμε κάτω από αυτό το στρώμα τρίχας αλλά η τέχνη μένει αξέχαστη.
Άχαστος ο Πετρούκιος σε βαθμό να ρίχνει τα σαγόνια όλων στο πάτωμα, όπως και δίπλα του ο άνθρωπος χωρίς φωνή, χωρίς χαμόγελο, μόνο με το βλέμμα άγρυπνο και τα δάχτυλα σε εγρήγορση, ο μεγάλος John Myung που θα κάνει τις μπασοχορδές κοτσίδες, ενώ δεν πάει πίσω κι ο πρεσβύτερος Jordan Rudess που με τις “φέτες” του θα κάνει θαύματα και δε θα διστάσει σε πολλά σημεία να προσθέσει στρώματα έξτρα ενορχήστρωσης. Τελευταίος αλλά μη εξαιρετέος εμφανίζεται ο James LaBrie, το μεγάλο ερωτηματικό για τη συναυλία. Πάει να μπει ο πρώτος στίχος, η ευχή πολλών κοινή από μέσα τους, “βγάλε φωνή σήμερα σε παρακαλώ”. ΚΑΙ ΤΗ ΒΓΑΖΕΙ! Για LaBrie πάντα, μη φανταστείτε και αυτά που έκανε ο King Diamond πριν 2 εβδομάδες. Αλλά… ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΕ! Με τη χαρά όλων ζωγραφισμένη στα πρόσωπα και τη μπάντα με ακρίβεια μεγαλύτερη κι από Ελβετικού ρολογιού ή από το κόστος των κερασιών αυτή την εποχή, κι ενώ είμαστε μόλις στο 1ο κομμάτι, ξέρουμε τι θα δούμε στη συνέχεια. Μία συνέχεια που θα μας μεταφέρει 26 χρόνια πίσω στο μνημειώδες “Metropolis pt. II: Scenes From A Memory” όπου και θα ακούσουμε 3 σερί κομμάτια αλλεπάλληλα και φυσικά σε άκρως συγκλονιστική απόδοση όπως πάντα συμβαίνει άλλωστε.
“Strange Deja Vu”, “Through My Words” και “Fatal Tragedy” ερμηνεύονται σαν να μην πέρασε μια μέρα, νωπές ακόμα οι αναμνήσεις από όλο το άλμπουμ να παίζεται το 2000 στους Αγίους Αναργύρους και να ψάχνουμε τη μπάλα που χάθηκε. Η μπάλα δε θα βρεθεί ούτε αυτή τη φορά, κι αν κάτι μας έλειψε που επανήλθε, είναι αυτό ΤΟ ΚΑΤΙ που είχε ανέκαθεν ο Μιχαλάκης. Τεράστιος, συμπαθέστατος, παιχταράς ο Mike Mangini, βοήθησε τη μπάντα σε δυσκολότατη περίοδο κι έχει το σεβασμό και την αγάπη όλων μας. Αλλά ο κόσμος 15 χρόνια για κάποιο λόγο περίμενε την μεγάλη επιστροφή του αυθεντικού Mike και είχε δίκιο, με βασικότερο σαφώς λόγο τον ήχο του, τη φινέτσα του, αυτό το “κάνω πλάκα και το ξέρω και γουστάρω” υφάκι του, το χαμόγελο του όταν παίζει τα τραγούδια ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΜΠΑΝΤΑΣ στην τελική. Το μόνο που αλλάζει κάθε φορά σε εμφάνιση των Dream Theater, πέρα από το σετ των κομματιών, είναι η ηλικία τους καθώς μεγαλώνουν λίγο. Ακόμα και στα σχεδόν 60 οι 3 συνοδοιπόροι από την αρχή (Petrucci/Portnoy/Myung) που πάτησαν τα 58, ακόμα και στα 62 του (κι όμως!) παρακαλώ ο LaBrie, ακόμα και στα 68 του (να τα χιλιάσεις καλέ μου άνθρωπε) ο Rudess, δεν καταλαβαίνουν Χριστό.
Το καλό με τους Dream Theater είναι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που θα έχει κουφή (με ή χωρίς εισαγωγικά) επιθυμία και δε θα πραγματοποιηθεί έστω μια. Δεν ξέρω αν και πόσοι είχαν προβλέψει ότι θα παιχτεί το κορυφαίο κομμάτι του “Οctavarium”, αλλά το “Panic Attack” ακούγεται τεράστιο και μου είχε λείψει πολύ από τις εμφανίσεις τους, μου θύμισε μονομιάς την κορυφαία όλων που έχω δει -από τις 11 συνολικά- το 2005 στη Θεσσαλονίκη στην περιοδεία του δίσκου. Καιρός για αυτοσχεδιασμό, με τον Rudess και τον Petrucci να το τραβάνε σε μάκρος και να ακολουθεί ένα συγκλονιστικό “Ηollow Years”, του οποίου μάλιστα στιχουργικά θα παιχτεί η demo (!!!!) έκδοση, αυτό σε κάτι χωριά το λένε “τι φίδι να σε τσιμπήσει, τι γαϊδούρι να σε γ...ησει, ίδιος είναι ο πόνος”, μας έστειλαν για αφέψημα με τον κόσμο να σηκώνει τα κινητά και την Πλατεία Νερού να γεμίζει φως. Ο LaBrie κρατάει γερά, πηγαινοέρχεται και στη σκηνή συχνά, δεν ξέρω αν έκανε κάποια εισπνοή για να τη βγάλει τη συναυλία -που δεν είναι ντροπή, πολλοί το κάνουν, ειδικότερα στην ηλικία του- αλλά ήταν ίσως και υπεράνω προσδοκιών. Νέα όμορφη έκπληξη και κομμάτι που ποτέ δεν άκουσα ζωντανά το “The Enemy Inside”!
Παράξενη περίπτωση ενός κορυφαίου κομματιού σε ένα δίσκο (τον ομότιτλο του ‘14) που ακόμα δε μπορεί να μου “κάτσει” συνολικά, δεν το σιχαίνομαι, δε μπορώ να το αγαπήσω και από την άλλη. Κι από το κατ’εμέ κορυφαίο κομμάτι του “Dream Theater” στο κατά πολλούς κορυφαίο κομμάτι του “Parasomnia”, με το “Midnight Messiah” να είναι από το γενεαλογικό δέντρο του “Αs I Am” και αυτό ουδόλως να μας πειράζει, δεδομένη η “Train Of Thought” αύρα του. Κι επειδή μάλλον κάτι πάθανε με τις απανωτές κορυφές δίσκων, πάρε και την αντίστοιχη του “Systematic Chaos” με ένα βαρύγδουπο, σκληροκαριόλικο, καλύτερο από ποτέ “The Dark Eternal Night” όπου έχουμε ίσως τη στιγμή της βραδιάς στον οργασμό παιξίματος όλων, από τα βαρύτερα κομμάτια όχι απλά των Dream Theater αλλά και όλης της μεταλλικής ιστορίας ξεκάθαρα, ειδικά το break riff λίγο πριν το τέλος θα μπορούσε να προκαλέσει καθίζηση στην Πλατεία Νερού, χειροκροτήθηκαν λίγο πιο έξαλλα μετά από αυτό και δικαίως. Κι από τον παικτικό οργασμό, στον συναισθηματικό αντίστοιχα με το καλύτερο “Peruvian Skies” που έχω ακούσει ποτέ. Κι αυτό γιατί το ξεκινάνε με το “Wish You Were Here” των Pink Floyd, το ενορχηστρώνουν λες κι έχουμε 1975 αντί 2025, και λίγο πριν το τέλος… ανάφλεξη!
Πάρε και πέρασμα από το “Wherever I May Roam” (μη ρωτήσετε ποιό, ένα είναι) και τελείωμα με την αρχή του “Black Sabbath” (αυτό κι αν είναι ένα)! Δε θα κρύψω ότι είχα μια κρυφή ελπίδα μήπως για χάρη του Ozzy το έπαιζαν ολόκληρο αλλά δε μπορώ να τους ψέξω κιόλας αντίστοιχα. Το “As I Am” αποδεικνύεται τεράστιο fan favorite, ερχόμενο από το προσωπικό μου κορυφαίο άλμπουμ όλης της δεκαετίας των ‘00s, το απροσπέλαστο “Train Of Thought”. Ασήκωτο, άμεσο, βιωματικό, μέχρι και μικρά παιδάκια δίπλα μου το τραγουδάνε και χαίρομαι για κάποιο λόγο λες και είναι δικά μου παιδιά, ενώ όπως και στους Gojira, πάλι είδα μικρά παιδιά στους ώμους των γονέων τους, αυτά καλό είναι να γίνονται και δη συνεχώς. Λίγο πριν το προσωρινό encore και σχεδόν καπάκι από το “As I Am”, έρχεται ακάποτο θα μπορούσα να πω άνευ παρεξήγησης ένα ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ “Take The Time”, με όλους μας να ψάχνουμε να βρούμε πως έσκασε έτσι απροειδοποίητα και ΟΚ, τι να λέμε τώρα… “Images And Words” κομμάτι είσαι, δε βλέπεις κανέναν και τίποτα στο διάβα σου. Συγκλονιστική εκτέλεση λες και είναι ακόμα στα 25 τους όπως όταν βγήκε ο δίσκος και δεν έχει περάσει μέρα από τότε, απίστευτος συγχρονισμός!
Προσωρινό το encore, ακούγεται μια γνώριμη αρχή από πλευράς Rudess, το λόγο παίρνει ο LaBrie, “αφιερώνουμε το κομμάτι αυτό σε αυτόν που συνέδεσε το όνομα του με το heavy metal και την μουσική για πάνω από 50 χρόνια, αυτό είναι για τον Ozzy Osbourne και θέλουμε τις φωνές σας να μας συνοδεύσουν”, το “δεν κλαίω, εσείς κλαίτε” κομμάτι της μεγάλης τους καριέρας, ποιό άλλο φυσικά από το “The Spirit Carries On”, που αυτή τη φορά σε σχέση με τις υπόλοιπες προηγούμενες, φέρνει ένα γλυκό χαμόγελο στη θύμηση του double O και που δεν έχει κάνει κουρέλια τους πάντες γύρω μου (έχουμε πέσει 5 άτομα και ξοδέψει 2 ώρες μετά από συναυλία τους να προσπαθούμε να συνεφέρουμε άτομο παλιοτερα εξ’αιτίας του κομματιού, θα σέβεστε). Τα χέρια του κοινού πάνε δεξιά-αριστερά, ο LaBrie λίιιγο πάει να το χάσει από την υπερπροσπάθεια αλλά μένει στιβαρός ξανά, βγάζει ένα πολύ έξω καρδιά πρόσωπο, είναι αρκετά κινητικός, το ζει δεόντως, το eye contact του με τον Portnoy ξεχωριστό, ενώ με τον Petrucci υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος μεταξύ τους και φαίνεται από την τρυφερότητα των εναγκαλισμών του. Ξέρετε, οι Dream Theater εκτός από μπάντα και δεδομένη ΙΔΕΑ, δεν παύουν να είναι μια μεγάλη αναπόσπαστη οικογένεια. Το αίμα νερό δε γίνεται.
Σαφώς και δε νοείται τελείωμα άνευ “Pull Me Under” όπου και πάλι ο Portnoy θα κάνει τα δικά του στο κλασικό break πριν το ρεφρέν (όχι σαν αυτό που τον είδα να κάνει το 2009 στη Γαλλία όπου βάρεσε πρώτα thrash tempo και μετά blast beats αλλά και πάλι καινοτόμο), το σόλο άψογο, τα πλήκτρα έξαλλα και λίγο πιο περιεκτικά, ο LaBrie λίγο πριν πει το ποίημα οριστικά αλλά κρατιέται ξανά (έκανα λίγο εικόνα τον ποδηλάτη στο εξώφυλλο του “A Dramatic Turn Of Events” με την πάρτη του, ένιωθες θα πέσει σε κενό αλλά ισορρόπησε μέχρι τέλους το τσακάλι) και φυσικά στο τέλος της συναυλίας, μια θριαμβευτική κραυγή αγαλλίασης του κοινού με ξεκάθαρο γκρο πλαν στον Portnoy που ρούφηξε κάθε στιγμή στην λατρεμένη του Ελλάδα κι έμεινε να κοιτάει τον κόσμο σχεδόν όπως ο Araya το ‘19 στην συναυλία των Slayer, βγήκε και η είδηση αν δεν κατάλαβα κάτι πολύ λάθος διά στόματος LaBrie ότι θα επιστρέψουν την άνοιξη του 2026 (αμήν και πότε, φτου φτου φτου, 3 στροφές γύρω από τον εαυτό μου και πιάνω και κόκκινο!) και συνολικά είδαμε ξανά Dream Theater όπως έπρεπε, όπως οφείλαμε, όπως ήταν γραφτό να γίνει προ πολλού.
40 χρόνια στις πλάτες τους σαν συγκρότημα κι όμως έμαθαν να ορίζουν τον χρόνο με τα δικά τους μέτρα και σταθμά, παραμένουν πεινασμένοι, βγάζουν τσίπα, σέβονται το κοινό ταγμένων φανατικών οπαδών που έχουν και το μόνο που μένει είναι να ευχηθούμε να βρίσκουν το κίνητρο για σπουδαία άλμπουμ, “Parasomnia” επιπέδου αν όχι ακόμα καλύτερα και για όσο περισσότερους ερχομούς στη χώρα είναι εφικτό, αν μη τι άλλο αν κάτι ξέρουμε ότι εννοούν, είναι ότι θέλουν να μας έρχονται πιο συχνά.
Ανταγωνιστές, σφετεριστές δίχως προσόντα, οσφυοκάμπτες δίχως λόγο και ακίνδυνοι συνολικά ακροατές, κοιμηθείτε ήσυχα, δε θα στείλουν γιατί απλά δεν σας βλέπουν!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας (Dream Theater)
Δημήτρης Σούρσος (Mastodon)
Μιχάλης Τσολάκος (Haken)
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography
Comments
