Joe Satriani και Steve Vai, ή Steve Vai και Joe Satriani αν προτιμάτε...ΜΑΖΙ! Σε μία συναυλία. Και σε κοινό συγκρότημα, την Satchvai Band… Τα γράφουμε ξεχωριστά για να πιστέψουμε ότι όντως είχε ανακοινωθεί και τελικά συνέβη γιατί κάτι τέτοιο σαφώς και αποτελούσε υγρό όνειρο των περισσότερων οπαδών της ηλεκτρικής κιθάρας. Οι 2 από τους 3 της Αγίας Τριάδας, συμπεριλαμβανομένου και του σύντομα αφιχθέντα μόνο στη Θεσσαλονίκη Yngwie Malmsteen, ξεκίνησαν αυτή την όμορφη περιοδεία με τον ευρηματικό τίτλο Surfing with the Hydra tour 2025, συνδυάζοντας την καριέρα και των 2 και με το γεγονός να αποτελεί κάτι το άκρως ιστορικό, σε περίπτωση που το ξεχνάτε κάποιοι -δικαιλογημένα καθώς ο χρόνος δε φαίνεται να τους αγγίζει-, ο Satriani έκλεισε τα 69 (!!!!) πριν 2 εβδομάδες ενώ και ο Vai έκλεισε τα 65 φέτος, κατανοείτε λοιπόν ότι δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα και χωρίς να είμαστε μακάβριοι, δεν έχουν και όλο το χρόνο του κόσμου μπροστά τους για ανάλογες μαζώξεις, να όμως που συνέβη κι ας πέρασε από 40 κύματα η συναυλία, που αρχικά είχε ανακοινωθεί για το θέατρο του Λυκαβηττού και τελικά μεταφέρθηκε στο Terra Vibe στη Μαλακάσα, είναι βέβαιο ότι κανείς δεν ήθελε να τραβηχτεί εκεί, αλλά άξιζε 101%.
Τους 2 θρύλους συνόδευσαν ο Marco Mendoza σε μπάσο και φωνητικά (όπου χρειάστηκε, δε χρειάστηκε και πολύ), ο Pete Thorn στην κιθάρα και ο φοβερός Kenny Aronoff στα τύμπανα, μπάντα να την πιείς στο ποτήρι. Ακριβώς στις 22:00 όπως ήταν προγραμματισμένο, βγαίνουν όλοι σιγά σιγά στη σκηνή και ξεκινάνε με το φοβερό “I Wanna Play My Guitar” με τον Mendoza να αποδεικνύεται μεγάλη φωνάρα με γρέζι και τσαχπινιά. Ήδη και οι 2 παίζουν τα κέρατα τους, οι κιθαρόπληκτοι του κοινού είμαι βέβαιος ότι θέλουν να αρχίσουν να χαϊδεύονται παντού και κρατιούνται για να μη γίνουν άσεμνοι προς τους γύρω τους και η μπάντα συνεχίζει ακάθεκτοι με το “The Sea Of Emotion” όπου και θαυμάζουμε το φοβερό ήχο σε όλο το μεγαλείο του, τα 2 ιερά τέρατα παίζουν σε δικό τους χωροχρόνο, ακόμα και τα πιο απλά -φαινομενικά, όχι πρακτικά- licks παίζονται με τέτοιο τρόπο που σου δείχνουν γιατί μεγαλουργούν επί δεκαετίες και κάπου εκεί αρχίζει το πάνε-έλα εκατέρωθεν, καθώς δόθηκε χώρος στον καθένα ξεχωριστά να απλώσει την τέχνη του απλόχερα. Ακούμε 2 τραγούδια του Vai, τα “Zeus In Chains” και “Little Pretty”, ενώ ο Satriani στη συνέχεια μας λέει “θα παίξουμε κάτι που ονομάζουμε “Ice Machine” έτσι όπως το φτιάξαμε”.
Επρόκειτο για ένα φοβερό medley των “Ice 9” και “The Crying Machine” όπου η μπάλα χάνεται κι επισήμως, ενώ έχει ήδη περάσει σχεδόν ένα μισάωρο κι ο κόσμος δεν έχει καταλάβει πως καθώς κυλάνε όλα πανέμορφα. Ο Satch στη συνέχεια αναλαμβάνει ο ίδιος να ζεστάνει το κοινό περαιτέρω και ο τριπλός οργασμός των “Flying In A Blue Dream”, “Surfing With The Alien” και “Sahara” μας δείχνει γιατί στα μάτια πολλών είναι Ο ΕΝΑΣ. Ο Steve Vai φυσικά δεν πάει πίσω, καθώς στη συνέχεια παίζονται το “Tender Surrender” (τι κάνει ο άνθρωπος) και το “Teeth Of The Hydra” με τη φοβερή Hydra κιθάρα να κάνει την εμφάνιση της στη σκηνή, τι τέρας είναι αυτό Παναγία μου και πως το παίζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα, το κοινό έχασε το μπούσουλα μια και καλή. O Satriani μας ρωτάει “do you wanna boogie?” και ξέρουμε τι ακολουθεί με το εμβληματικό “Satch Boogie”, ενώ στη συνέχεια το “If I Could Fly” δίνει φτερά σε όλους τους παρευρισκόμενους. Ο Vai μαγεύει με τη σειρά του στο “For The Love Of God” και με το εμβληματικό βίντεο να παίζει από πίσω, ενώ λίγο πριν αφήσουν την σκηνή, παίζετα το “Always With Me, Always With You” του Satriani.
Η μπάντα μετά κι από τις επευφημίες του κοινού που δεν κατάλαβε καν πως έχουν περάσει 95’ καθαρού συναυλιακού χρόνου, επιστρέφει, εκ της διοργάνωσης αφήνουν τον κόσμο που δεν ήταν καθήμενοι να εισέλθουν στον κύριο χώρο και πολύ κοντά στη σκηνή, μια πολύ ωραία εικόνα με όλο το Terra Vibe όρθιο να χτυπάει παλαμάκια στο “Crowd Chant” και για το τέλος μας φυλάνε την πιο όμορφη έκπληξη, καθώς μπροστά στα μάτια μας γράφεται ιστορία και οι 2 μάστορες της εξάχορδης καλούν στη σκηνή ένα δικό μας παιδί και μεγάλο οπαδό αμφότερων. O Gus G. ανεβαίνει στη σκηνή δίπλα τους με το κοινό έξαλλο από χαρά να καταχειροκροτάει, ο ίδιος υποκλίνεται πρώτα προς τον Vai και μετά προς τον Satriani δίκην σεβασμού, είναι ξεκάθαρη η χαρά του και ξεκινάει για το επόμενο 10λεπτο μια φοβερή εκτέλεση του κλασικού κι ανεπανάληπτου “Born To Be Wild” όπου και οι 4 πλέον (!!!!) κιθαρίστες θα αφεθούν να σολάρουν από 3 φορές ο καθένας ερχόμενοι στο προσκήνιο. Κατά σειρά πρώτος σολάρει ο Thorn, μετά ο Vai, μετά ο Gus G. και μετά ο Satriani. Όχι μία, όχι δυο, τρεις φορές δόθηκε χώρος στο συμπατριώτη μας από τους 2 τεράστιους οικοδεσπότες της βραδιάς, το τονίζουμε.
Φυσικά θα υπάρξουν και τα σημεία που θα σταθούν και οι 5 μαζί με τον Mendoza στη σειρά παίζοντας και μαγεύοντας το κοινό, αυτοσχεδιασμοί που εκτοξεύουν το συνολικό κιθαριστικό επίπεδο, σόλο που δεν τολμάει να τα σκεφτεί κάποιος, πόσο μάλλον να τα παίξει και γενικά σε μία τρομερά ζεστή κι ευχάριστη ατμόσφαιρα που μόνο αγγαρεία δε θύμιζε. Με καθαρό συναυλιακό χρόνο στο τέλος τα 110’, σχεδόν 2 ώρες δηλαδή και με το κοινό πλήρες από τον οργασμό που είδε μπροστά του, στο τέλος η αλλαγή χώρου δεν πέρασε καν από το μυαλό οποιουδήποτε και ανταμείφθηκαν όλοι για την επιμονή τους να παραστούν. Θέλω να σταθώ ιδιαίτερα όμως πέρα από το παικτικό επίπεδο των 2 τεράστιων που να μας κάψει ο Θεός αν μπορούμε να πούμε οτιδήποτε, στο γεγονός του σεβασμού που έδειξαν στον Gus G. και στο ότι τον κράτησαν μαζί τους να υποκλιθεί με όλη τη μπάντα προς το κοινό στο τέλος. Αν νομίζετε ότι και οι 2 έχουν ανάγκη να δώσουν χώρο στον οποιονδήποτε πλανάστε πλάνην οικτρά, κι όμως το έκαναν γιατί ξέρουν να σέβονται και να αναγνωρίζουν αξίες και κλείνω λέγοντας ότι στον Κώστα σαν άνθρωπο, ήταν το λιγότερο που του άξιζε να βρεθεί δίπλα τους γεμάτος χαμόγελο.
Οι έχοντες την ευκαιρία μην χάσετε αντίστοιχα τον Malmsteen, γιατί κι αυτός καβάλησε τα 62 και δεν ξέρετε αν και πότε μπορεί να τον ξαναδείτε.
Για το RockOverdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography
Comments
