Σάββατο βράδυ 20 Σεπτεμβρίου και μέσα στην γλυκιά και χαλαρωτική κίνηση του Κηφισού κάποιος μετράει τα λεπτά για να μην αργήσει και χάσει την αρχή του σετ των πολλά υποσχόμενων Άγγλων Svalbard , οι οποίοι θα άνοιγαν την συναυλία. Εν τέλει καταφέρνω να φτάσω έγκαιρα στο Γκάζι και να παρκάρω ύστερα από αρκετό κόπο και πλέον σκέφτομαι τι πρόκειται να δω.
Πρώτα οι Svalbard, όπως είπαμε και πριν, που αποτελούν την πλέον ανερχόμενη μπάντα στον χώρο του post (black ) metal, δισκογραφώντας πλέον για την Nuclear Blast , για να αντιληφθεί κανείς και το μέγεθος για το οποίο μιλάμε, και βέβαια οι Burst, μια μπάντα με πολύ μεγάλο μουσικό και συναισθηματικό φορτίο, μια μπάντα αν κάνεις το λάθος να εισέλθεις στο μουσικό της σύμπαν , κάτι θα σε κρατάει εκεί όσο χρόνια και να περάσουν. Περισσότερα επ΄αυτού , παρακάτω. Παρατηρώντας λοιπόν το venue να γεμίζει είναι εμφανές ότι το στυλ, των δύο συγκροτημάτων και το background των μελών (ειδικά των Burst) , έχουν καταφέρει να μαζέψουν ένα τόσο ετερόκλητο κοινό. Το καταλαβαίνει κανείς , όπως πάντα άλλωστε σε αυτές τις περιπτώσεις, από τα t shirts, όπου βλέπεις blackάδες με Old Man's Child, deathmetalάδες με Death, Obscura, Decapitated , Bolt Thrower και φυσικά πολλούς που πρόσκεινται στην ευρύτερη φάση των συγκροτημάτων που αναμένουμε να δούμε, με μπλουζάκια The Dillinger Ecape Plan (εύγε νέε μου) , Full Of Hell, Converge, Crowbar, Russian Circles (ξανα-μπράβο) κλπ. Το νόημα το πιάσατε και δεν είναι και δύσκολο. Η μουσική αυτή μέσω της ελαστικότητας των ορίων αλλά και της μαεστρίας των ίδιων των συγκροτημάτων φτάνει να συγκινήσει μουσικόφιλους από όλο το εύρος του σκληρού ήχου.
Αρκετά με τις εισαγωγές και τα διάφορα χαριτωμένα και πάμε στο ψητό. Περί τις 21.30 λοιπόν βγαίνει στην σκηνή το κουαρτέτο από το Bristol της Αγγλίας με το όνομα που παραπέμπει στο Νορβηγικό αρχιπέλαγος και με ήχο στα όρια του εξαιρετικού. Η Serena Cherry μια πολύ χαμηλών τόνων παρουσία εκτός σκηνής μετατρέπεται στην απόλυτη frontwoman πάνω στην σκήνη, κάνοντας σε πραγματικά να αμφιβάλεις από ποιο λαρύγγι βγαίνει αυτή η φωνή. Μαζί της ο έτερος τραγουδιστής και κιθαρίστας Liam Phelan στην εμπροσθοφυλακή. Το ύφος του συγκροτήματος, για να βοηθήσουμε λίγο και τους μη γνωρίζοντες, είναι πιο κοντά σε συγκροτήματα όπως οι παλιοί Deafheaven. Οι γνωστές αιθέριες post metal πλάτες από τα synth και την κιθάρα της Cherry, συνδυάζονται με up tempo ρυθμούς (χωρίς να τσιγκουνεύονται καθόλου και τα blasts !!) δημιουργώντας μια περίεργη ζάλη μεταξύ φωτός και σκοταδιού, χαράς και λύπης, ακριβώς για να εξυπηρετήσουν και το στιχουργικό concept που τόσο πειστικά και παθιασμένα μας μετέφεραν οι δύο ερμηνευτές. Διπλά φωνητικά, brutal και πιο screamo - hardcore και μια μπάντα - female fronted - η οποία δεν επιλέγει την γνωστή μανιέρα της νεραϊδο-πριγκίπισσας τραγουδίστριας αλλά παίρνει το ρίσκο και πλέον μεγαλουργεί και ηγείται σε μια σκήνη μάλλον αφιλόξενη. Πολλά μπράβο!
Η ώρα περνά και καθώς το σετ των Svalbard τελειώνει , τόσο τα μέλη της μπάντας , όσο και εκείνα των Burst βοηθούν στο στήσιμο της σκηνής και το soundcheck για αυτό που θα ακολουθήσει. Ωραίοι τύποι πέρα από κόμπλεξ και λοιπές αστειότητες, οικογενειάρχες πια, που με το πέρασμα των χρόνων και έχοντας βάλει κατά το παρελθόν στο πρώτο πλάνο τις οικογένειές τους και τις άλλες υποχρεώσεις, φτάνουν πλέον (πριν τα 50 τους, όπως μας εξομολογήθηκε από μικροφώνου ο τραγουδιστής τους Linus Jagerskog) να αντιληφθούν ότι η ύπαρξη ενός συγκροτήματος (πολλώ δε μάλλον ενός τέτοιου συγκροτήματος) είναι ζωτικής σημασίας για την ψυχική υγεία των μελών λειτουργώντας και ως μια βαλβίδα αποσυμπίεσης και ας είναι στην προκειμένη περίπτωση μόνο για ένα συναυλιακό ΠΣΚ (που λένε και στον στρατό) στην Ελλάδα. Ίσως αυτό να μην ισχύει για όλα τα μέλη του συγκροτήματος μιας και δεν θα μπορούσε κανείς να το ισχυριστεί για τον υπερδραστήριο θρυλικό μπασίστα της μπάντας Jesper Liverod πιο γνωστό από την εποχή του στους ογκόλιθους του grindcore και προσωπική αδυναμία του γράφοντα , τους Nasum, αλλά σίγουρα it's a thing που λέμε και εμείς οι Λαρισαίοι.
Οι Burst βγαίνουν στην σκηνή με τον αέρα του παλιού φίλου που δεν χρειάζεται συστάσεις, που έρχεται , παίρνει την μπύρα του, κάθεται δίπλα σου και εσύ θαυμάζεις πόσο έχει αλλάξει ο τύπος που ήταν κολλητός σου φίλος πριν 15-16 την ώρα που συνειδητοποιείς πόσο πολύ σου έλλειψε/έλλειψαν. Εκτελεστικά η μπάντα δεν πιάνεται και το πολύπλοκο heavy και prog υλικό τους αποδίδεται με ποιότητα studio. O ήχος τους μπλέκει progressive death metal στοιχεία με hardcore και progressive rock σε ένα ύφος τόσο ενιαίο και τόσο μα τόσο δικό τους. Δεν περιγράφεται , όχι τόσο ο χαμός που έγινε , όσο τα συναισθήματα που μας προξένησε η εκτέλεση κομματιών όπως το Where The Wave Broke, City Cloacked (με το οποίο έκλεισε το κανονικό σετ) , Immateria , I Hold Vertigo..
Παρά την μικρή διάρκεια του σετ (κάτι παραπάνω από μια ώρα μαζί με το encore ) είδαμε και ακούσαμε πολλά παραπάνω από αυτό που θα φανταζόταν κανείς. Είδαμε να σπάει χορδή από την κιθάρα του Robert Reinholdz (τι φάση με τις gibson explorer και οι δύο;) με τον Linus Jagerskog να μας μιλάει για το σφίξιμο στην καρδιά που του δημιουργεί το κυκλοφοριακό της Αθήνας και τον Jesper Liverod να μας μιλάει για τον Tomas Lindberg ο οποίος πριν από λίγες ημέρες έφυγε από κοντά μας , τονίζοντας πως αυτός ο άνθρωπος λειτουργούσε ως η συνδετική ουσία ολόκληρης της σκηνής του Gothenburg. Ειδικά ο Linus Jagerskog είχε ένα τέτοιο (ασυνήθιστο για Σουηδό) χιούμορ , που ήταν η έξτρα πινελιά της βραδιάς αναφερόμενος και στην πληθώρα ελαιόλαδου εδώ στην χώρα μας και πως αυτή αποτυπώνεται στις φρέσκιες φάτσες μας , σε αντίθεση με τις δικές τους που , όπως είπε, είναι σαν να τις τρίβουν με χαλίκια!!
Με αυτά και αυτά δεν καταλάβαμε με τίποτα πως φτάσαμε στο encore εκεί όπου η μπάντα αποφάσισε την μεγάλη έκπληξη παίζοντας το Black But Shining ένα χειμαρρώδες δίλεπτο αριστούργημα ενέργειας από το ep In Conventing Ways του 2000. Η πλάκα όμως είναι ότι δεν ήταν και το μοναδικό κομμάτι από την συγκεκριμένη κυκλοφορία καθώς είχε προηγηθεί το τρομερό Scavenger. Αυτά ακριβώς και τίποτα άλλο. Όσοι δεν ήρθατε , χάσατε. Όσοι πάλι το σκεφτόσασταν αλλά δεν ήρθατε, εσείς χάσατε διπλά γιατί μάλλον ξέρατε. Ραντεβού τον Οκτώβρη στους Blood Incantation!
Για το Rock Overdose,
Τάσος Δεληγιάννης
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
