Δε θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι οι Maruja εξελίσσονται σε αγαπημένους του αθηναϊκού κοινού. Με δύο εμφανίσεις ήδη στο ενεργητικό τους χωρίς καν να έχουν full length στη δισκογραφία τους, θα επέστρεφαν -αυτή τη φορά με το ντεμπούτο άλμπουμ τους στις αποσκευές τους- για να μας παρουσιάσουν ολοκληρωμένο πλέον το μουσικό τους όραμα.
H τετράδα από το Manchester είναι μια πραγματική Δύναμη της Φύσης και το απέδειξε με το “καλησπέρα”, με μια τριάδα δυναμίτη από το περσινό “Pain To Power”: “Bloodsport” και “Break The Tension” σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμα τους, ενώ στο ενδιάμεσο το “Trenches” σείει συθέμελα το Gazarte με μπάσες συχνότητες και διαολεμένο groove.
Ένα τεχνικό πρόβλημα με το μικρόφωνο του Ηarry Wilkinson, μας στέρησε προς στιγμήν τα φωνητικά από το “Zeitgeist”, η μπάντα όμως δεν είχε κανένα πρόβλημα να το ξαναπαίξει, αυτή τη φορά με την επιτακτική ερμηνεία του frontman τους στην πρώτη γραμμή. Ο οποίος εντωμεταξύ έχει ήδη ενδυθεί την κιθάρα του για να δώσει ρέστα με το σχεδόν prog riff του “Thunder”, που αποδόθηκε σε μια μανιώδη εκτέλεση.
Η προσέγγιση των Μaruja πολυσυλλεκτική και ακαταμάχητη: Punk ορμή, old school hip hop αλητεία, noise rock παρεκκλίσεις και αυτοσχεδιαστική jazz, όλα σε ένα. Όχι όμως ως μια τσάτρα πάτρα συρραφή ετερόκλητων επιρροών για να φαινόμαστε cool, αλλά ως μια πραγματωμένη και συμπαγής ηχητική άποψη. Κι αν αυτό από μόνο του δεν ακούγεται το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο να το κάνεις στο studio, η ζωντανή του απόδοση αποκτά έναν επιπρόσθετο βαθμό δυσκολίας. Η mancunian τετράδα όμως έχει τελειοποιήσει τον ήχο της, παρά τη δεδομένη πολυπλοκότητα του και -για του λόγου το αληθές- τα ένα εκατομμύριο πετάλια που έβλεπα απλωμένα επάνω στη σκηνή.
Το sub μπάσο του Matt Buonaccorsi είναι το Α και το Ω για τους Μaruja: βγάζει τον απαραίτητο όγκο και βαρύτητα όπου χρειάζεται, λειτουργεί εν πολλοίς ως καθαρά lead όργανο, που όμως δε διστάζει να αναλάβει και τον παραδοσιακό του υποστηρικτικό ρόλο, ενώ δημιουργεί με χαρακτηριστική μαεστρία σαγηνευτικά ηχοτόπια όταν η μπάντα βουτάει σε ακραιφνείς post rock ατμόσφαιρες.
Ο Ηarry Wilkinson πραγματώνει τον όρο frontman, αλωνίζοντας συστηματικά τη σκηνή, αλληλεπιδρώντας συνεχώς με τον κόσμο στις πρώτες σειρές και τραγουδώντας κάθε συλλαβή με εντυπωσιακή πεποίθηση. Την ίδια στιγμή, ο Jacob Hayes παίζει τις κάλτσες του πίσω από τα τύμπανα, πιθανότατα όμως ελάχιστοι τον προσέχουν.
Ο λόγος απλούστατος: Όλοι έχουν καρφωμένα τα μάτια τους πάνω στον Joe Carroll. Tο σαξόφωνο του αποτελεί τον αδιαφιλονίκητο πρωταγωνιστή της μουσικής των Maruja και ο ίδιος φαίνεται να διαθέτει την προσωπικότητα να το υποστηρίξει και συναυλιακά. Έτσι πέρα από την ουσία -το αψεγάδιαστο παίξιμο του δηλαδή- στάθηκε και η αιχμή του δόρατος του σχήματος όσον αφορά τη σκηνική τους παρουσία, επισκιάζοντας ακόμη και τον Harry Wilkinson. Mε τις επισκέψεις του άλλωστε στην πλατεία του Gazarte -παίζοντας δηλαδή ανάμεσα στο κοινό- και το επικό crowdsurfing του έβαλε φαρδιά πλατιά τη δική του σφραγίδα στη βραδιά.
H επιστροφή στις συνθέσεις του “Pain To Power” για την τελική ευθεία υπήρξε φορτισμένη και νοηματοδοτικά. Θέματα που άπτονται της ταξικής συνείδησης (“Born To Die”), του αδίστακτου προσώπου της σύγχρονης big tech φεουδαρχίας (“Look Down On Us”) και του αντιπολεμικού κινήματος (“Saoirse”). Tρεις συνθέσεις που ακτινοβολούν ταυτόχρονα μουσικό μεγαλείο, αλλά και ισχυρά μηνύματα. Χρειαζόμαστε μπάντες σαν τους Μaruja περισσότερο από ποτέ σήμερα: που δε συμβιβάζονται μόνο με το να είναι άρτιοι αποκλειστικά στο μουσικό κομμάτι, αλλά νιώθουν ακέραια την ευθύνη να εκφράσουν τους προβληματισμούς τους για το τι συμβαίνει γύρω μας. Ελάχιστα πριν ολοκληρώσουν την εμφάνιση τους μας κάλεσαν να υψώσουμε τη γροθιά μας ως συμπαράσταση στους δοκιμαζόμενους λαούς της Παλαιστίνης -η σημαία της οποίας φιγούραρε σε περίοπτη θέση από την αρχή του set τους-, του Λίβανου, του Ιράν και της Ουκρανίας. Όπως νωρίτερα μας είχαν καλέσει να γυρίσουμε προς το διπλανό μας και να τον αγκαλιάσουμε, να χτίσουμε ένα αίσθημα κοινότητας.
Χωρίς αχρείαστα encore και με την παρουσία τους στη σκηνή να είναι γεμάτη τόσο χρονικά, όσο και ουσιαστικά, έσβησαν την ένταση της βραδιάς με το ταξιδιάρικο instrumental “Resisting Resistance”, έχοντας σφυριλατίσει στενότερα το δέσιμο τους με το ελληνικό κοινό και φυσικά αποδείξει ότι ο θόρυβος γύρω από το όνομα τους μόνο τυχαίος δεν είναι.
Νωρίτερα, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τους Ολλανδούς Tramhaus του επιβλητικού Lukas Jansen, οι οποίοι με λιγοστό φωτισμό και άφθονη ατμόσφαιρα πέρασαν σαν σίφουνας από τα κομμάτια του ντεμπούτο άλμπουμ τους “The First Exit”, καταγάγοντας μια εμφάνιση που δικαιολογεί άνετα την ΑSAP επιστροφή τους για headline συναυλία.
Setlist:
Bloodsport
Trenches
Break Τhe Tension
Zeitgeist
Thunder
Born Τo Die
Saoirse
The Invisible Man
Look Down Οn Us
Resisting Resistance
Για το RockOverdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
