Το τελευταίο Σάββατο του Απριλίου στο Eightball ήταν από εκείνες τις βραδιές που δεν χρειάζονται απαραίτητα το “sold out” για να αποκτήσουν βάρος. Ο χώρος δεν είχε γεμίσει ασφυκτικά, αν και είχε όλα τα φόντα να το κάνει, αλλά υπήρχε μια περίεργη προσμονή στον αέρα, σαν να περίμενε το κοινό κάτι που θα το ταρακουνήσει. Και, δεδομένου του τελευταίου διαστήματος στη Θεσσαλονίκη, όπου οι συναυλίες μοιάζουν να περνούν πιο “ήσυχα” απ’ ό,τι παλιότερα, αυτό από μόνο του είχε ενδιαφέρον.
Οι Tramhaus βγήκαν πρώτοι και έκαναν αυτό που οφείλει να κάνει ένα καλό opening act: έστησαν το πλαίσιο. Το σετ τους ήταν δεμένο, με σαφή κατεύθυνση και μια ενέργεια που ταίριαζε στη βραδιά συνολικά. Υπήρχε νεύρο, υπήρχε ένταση, υπήρχε και μια σκηνική παρουσία που δεν έμοιαζε διεκπεραιωτική. Από την άλλη, όσο προχωρούσε το σετ, γινόταν αισθητό ότι κινούνταν σε ένα σχετικά στενό δυναμικό εύρος. Η ένταση παρέμενε σταθερά ψηλά, αλλά χωρίς μεγάλες κορυφώσεις ή ουσιαστικές εναλλαγές, κάτι που έδινε μια αίσθηση ελαφριάς μονοτονίας.
Δεν τους κόστισε δραματικά παρόλα αυτά, ούτε και με τα προβλήματα στον ήχο, που συνέχισαν και αργότερα. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε και η μπάντα κράτησε επαφή μέχρι το τέλος. Μάλιστα, δεν παρέλειψαν να ευχαριστήσουν το ελληνικό κοινό για τη μίνι περιοδεία τους στη χώρα, δείχνοντας ότι αντιλαμβάνονται τη σημασία αυτών των στάσεων. Συνολικά, μια τίμια, αξιοπρεπής εμφάνιση που έκανε τη δουλειά της, χωρίς όμως να ξεφύγει από το πλαίσιο του “πολύ καλού support”.
Η μετάβαση στους Maruja ήταν από αυτές που δεν αφήνουν περιθώρια σύγκρισης, όχι επειδή οι πρώτοι υστέρησαν, αλλά επειδή οι δεύτεροι λειτουργούν σε διαφορετικό επίπεδο ως live μπάντα.
Από την πρώτη στιγμή που πάτησαν στη σκηνή, η αίσθηση του χώρου άλλαξε. Δεν ήταν θέμα έντασης σε ντεσιμπέλ, αλλά τρόπου. Οι Maruja δεν “παίζουν” απλώς τα κομμάτια τους. Τα μεταχειρίζονται σαν ζωντανό υλικό, που αναπνέει. Υπάρχει μια συνεχής κίνηση, μια ρευστότητα που κάνει κάθε κομμάτι να μοιάζει ανοιχτό σε μεταβολές, αλλά όλα συνθέτουν ένα ομοιόμορφο πορτρέτο. Το ξεκίνημα με το “Bloodsport” και το “Trenches” έβαλε κατευθείαν τον κόσμο μέσα σε αυτή τη λογική: ρυθμός σφιχτός, σχεδόν επιτακτικός, φωνητικά που ακροβατούν ανάμεσα σε spoken word και κραυγή, και ένα σαξόφωνο που λειτουργεί σαν αιχμή και όχι σαν συνοδευτικό στοιχείο. Ακριβώς όπως μου είχαν περιγράψει τους Maruja live άτομα που είχαν την τιμή στο παρελθόν.
Στο “Break the Tension” ήταν από εκείνες τις στιγμές που καταλαβαίνεις πόσο συνειδητά δουλεύουν τη δυναμική τους. Δεν βιάζονται να φτάσουν στην κορύφωση, και διδάσκουν στον κόσμο να το εκτιμήσει και να την περιμένει. Σα να έχουν βαλθεί να επαναφέρουν το attention span σου ένα πράγμα. Την καθυστερούν, την κάνουν να μοιάζει αναπόφευκτη. Και όταν τελικά έρχεται, η κορύφωση είναι απελευθερωτική. Εκεί ξεσπούν και ανοίγουν και τα pits.
Κι όμως, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο των Maruja δεν είναι μόνο το πώς κορυφώνουν, αλλά το πώς κρατούν την ένταση όταν υποχωρούν. Στο “Born to Die” και το “The Invisible Man”, η ενέργεια γίνεται πιο εσωτερική, πιο υπόγεια. Οι παύσεις αποκτούν βάρος. Μέχρι να φτάσουμε προς το τέλος και στο “Look Down on Us”, όπου το Eightball ξεσηκώθηκε στα άκρα.
Οι Maruja δεν είναι απλώς μια καλή live μπάντα. Είναι από εκείνες που καταλαβαίνουν πώς να μετατρέπουν μια συναυλία σε εμπειρία με διάρκεια, σε κάτι που δεν εξαντλείται στη στιγμή. Και σε μια περίοδο που πολλά live περνούν χωρίς να αφήνουν ιδιαίτερο αποτύπωμα, αυτό από μόνο του λέει αρκετά.
Setlist:
- Bloodsport
- Trenches
- Break the Tension
- Zeitgeist
- Thunder
- Born to Die
- Saoirse
- The Invisible Man
- Look Down on Us
- Resisting Resistance
Για το RockOverdose,
Γεωργία Λαδοπούλου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Καραγεωργίου - Dimitris "Photoshooter" Karageorgiou Concert Photography
Comments
