35 χρόνια και 4 ημέρες ακριβώς. Τόσα είχαν να έρθουν οι Raven στην Θεσσαλονίκη. Από τις 24 Μαΐου 1991 στο Σινέ Ελλήσποντος. Πάρα πολλά…. Αν χρειαζόταν όμως τόσα για να φτάσουμε στις 28 Μαΐου 2026 και να λέμε ότι ίσως είδαμε το live της χρονιάς, ας είναι.
Τη συναυλία άνοιξαν οι Θεσσαλονικείς White Tower οι οποίοι πλέον έχουν ξεφύγει από τον όρο τοπική μπάντα και ετοιμάζονται πυρετωδώς για το νέο – τρίτο – τους δίσκο. Με νέο μπασίστα αυτή τη φορά στη σύνθεση τους, ανέβηκαν στην σκηνή του Eightball στις 20:45 και για τα επόμενα 45 λεπτά μοίρασαν καυτό και ανόθευτο ατσάλι όπως κάνουν πάντα. Φρενιασμένοι πάνω στο σανίδι σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν αυτά τα παιδιά ζούσαν 3-4 δεκαετίες πίσω και πόσο ψηλά θα έφταναν. Μάλιστα θα έλεγα ότι αυτή τη φορά ο ήχος τους μου φάνηκε πιο ογκώδης και γεμάτος από τις προηγούμενες φορές. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την αλλαγή μπασίστα ή κάτι άλλο, πάντως ήταν καλό.
Εκτός από τα κλασσικά τους νέα κομμάτια τα οποία ο κόσμος πλέον τα ξέρει καλά και τα τραγουδάει μαζί με την μπάντα δίνοντας έναν τέρμα οπαδικό χαρακτήρα στα live τους, ακούσαμε και 3 νέα κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο τους τα οποία ήταν πολύ δυνατά και μας έκαναν να περιμένουμε τη νέα τους δισκογραφική δουλειά το συντομότερο δυνατό. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ένα μικρό πέρασμα από το “Heavy Metal Mania” των Holocaust και φυσικά το κλείσιμο με το “Schizophrenic Attack”.
Setlist:
Terminator / Lions Of Steel / Saints Revenge / Total Evil / Madman’s Mind / Masters Of Menace / Iron Shadows / Knife In The Back / Pounding Heavy Metal / Heavy Metal Mania / Schizophrenic Attack
Χωρίς καμία καθυστέρηση τα αδέρφια Mark και John Gallagher, μαζί με τον drummer Mike Heller, εντελώς ακομπλεξάριστοι και χωρίς ίχνος βεντετισμού αρχίζουν να στήνουν και σετάρουν τον εξοπλισμό τους για να ανέβουν και επισήμως στην σκηνή λίγο αργότερα και να αρχίσει ένα live το οποίο όσοι ήμασταν εκεί θα έχουμε να θυμόμαστε για πολλά χρόνια. Όπως έγραψα και πιο πάνω πραγματικά βάζει υποψηφιότητα για το live της χρονιάς. Δεν ξέρω τι μπορεί να ακολουθήσει τους επόμενους 6 μήνες αλλά δύσκολα να ξεπεραστεί.
Σίγουρα τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές θα σκέφτεσαι “κάτσε ρε μαλάκα Astaldo. Μέσα στο Μάιο είδαμε 2 από τις μεγαλύτερες metal μπάντες όλων των εποχών και κάθεσαι και μας γράφεις ότι η συναυλία των Raven ήταν καλύτερη και από αυτή των Metallica και από αυτή των Maiden;” Και όμως ρε φίλε παίζει και να ήταν. Γιατί είδαμε μία μπάντα που ζει και αναπνέει για το heavy metal όπως ήταν αυτό όταν δημιουργήθηκε 50+ χρόνια πριν Όταν δηλαδή ξεκινούσαν και οι Raven. Γρήγορο, τσαμπουκαλεμένο, αγνό. Χωρίς οι μπάντες να είναι τεράστιες εταιρείες με εκατοντάδες υπαλλήλους. Είδαμε μία μπάντα που καλώς ή κακώς έμεινε εκεί. Με τα πάνω της και τα κάτω της. Με τις καλές και τις κακές στιγμές της.
Και σε φαντάζομαι να σκέφτεσαι: “δηλαδή αν είχαν την ευκαιρία οι Raven να γίνουν σαν τους Metallica ή τους Maiden δεν θα το έκαναν;”. Πολύ πιθανόν να το έκαναν. Αλλά δεν έγιναν. Παρέμειναν οι Raven. Και έπαιξαν μπροστά σε περίπου 100 άτομα λες και έπαιζαν μπροστά σε πολλές χιλιάδες. Τίγκα στην αλητεία, τίγκα στην καύλα, τίγκα στον ρομαντισμό. Και αυτό στα βιβλία μου κάνει τη συναυλία τους να είναι μία από τις καλύτερες φέτος αν όχι Η καλύτερη.
Δεν υπήρξε στιγμή που τα αδέρφια Gallagher δε γούσταραν τη ζωή τους πάνω στη σκηνή του Eightball παρασέρνοντας και εμάς μαζί τους. Τα κομμάτια όλα ένα και ένα, με τον κόσμο να δίνει την εντύπωση ότι είναι πολύ περισσότερος από αυτός που τελικά έκανε την εμφάνιση του. Crowd surfing, stage diving, head banging μέχρι να πει ο σβέρκος “μάγκα μου φτάνει…. Τα πέρασες τα 40”.
Και αφού έχουμε ακούσει όσα έχουμε ακούσει κάπου εκεί προς το τέλος, αρχίζουν να παίζουν το “Rock Bottom” των UFO. Προφανώς παροξυσμός από κάτω. Μετά το πρώτο ρεφρέν, σταματούν και ξεκινάνε το “Victim Of Changes” των Judas Priest. Ακολουθεί το “Supernaut” των Black Sabbath. Οι θεοί κάνουν medley με κλασσικές κομματάρες και εγώ νιώθω να τρώω τη μία σφαλιάρα μετά την άλλη. Μετά από κάθε ρεφρέν ο κιθαρίστας Mark Gallagher μας ρωτάει αν θέλουμε κι’ άλλο. Ρώτα μας αν αναπνέουμε κιόλας. Ε πάρε “Breadfan” (Metallica), πάρε “Tie Your Mother Down” (!!!!!!!!!!!!!) από Queen και πάρε και ένα “Children Of The Grave” και πάλι από τους Sabs για κλείσιμο και εμείς ψάχνουμε τι μας έχει χτυπήσει.
Πριν καν το καταλάβουμε, η μπάντα παίζει το “Chain Saw” για κλείσιμο της βραδιάς και όλοι κοιταζόμαστε μεταξύ μας για να καταλάβουμε τι ακριβώς ζήσαμε το βράδυ της 28ης Μαΐου 2026 στο Eightball. Κάποια στιγμή μάλλον θα το καταλάβουμε. Δυστυχώς όμως εσείς που δεν ήρθατε γιατί οι 3 τυπάδες από το Newcastle δεν είναι αρκετά mainstream μπάντα όπως κάποια άλλη μπάντα που χρωστάει πολλά στους Raven, χάσατε μια εμπειρία ζωής. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να μη χάσατε γιατί μάλλον δεν έχετε καταλάβει τι ακριβώς είναι το heavy metal.
Setlist:
Can’t Take Away The Fire / Hell Patrol / The Power / Top Of The Mountain / Surf The Tsunami / All For One / Rock Until You Drop / Faster Than The Speed Of Light / Pick Your Window / For The Future / Al Hell’s Breaking Loose / On And On / Break The Chain / Medley / Chain Saw
Υ.Γ. 1: Επειδή γενικά έχω πάρει πρέφα ότι ερμηνεύετε πολλές φορές αυτά που γράφω όπως σας βολεύει θέλω να τονίσω ότι ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ κάνατε και πήγατε Metallica ή Maiden ή και στα δύο. Προφανώς και οι 2 είναι πολύ πολύ μεγαλύτερες μπάντες από τους Raven και τους κάθε Raven. Επίσης προφανώς και δεν μπορούμε όλοι να διαθέσουμε χρήματα να πάμε παντού. Αλλά ρε γαμώτο υπάρχουν κάποιες μπάντες που ΠΡΕΠΕΙ να τις δεις όταν λες ότι ακούς heavy metal. Υπάρχουν κάποιες μπάντες που επηρέασαν ΠΟΛΛΕΣ από τις μπάντες που ακούμε (όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση οι Raven τους Metallica που τους έβγαλαν για πρώτη φορά σε μεγάλη περιοδεία το 1983) που είναι πολύ κρίμα να παίζουν μπροστά σε 100 άτομα (το οποίο δεν φάνηκε να τους νοιάζει καθόλου). Και δεν είναι κρίμα για την μπάντα τελικά αλλά για εσάς που δεν ήρθατε
Υ.Γ. 2: Μην αρχίσετε να με στέλνετε μηνύματα και σχόλια του τύπου “εγώ δε μπορούσα γιατί το ένα και γιατί το άλλο”. Αν δεν μπορούσατε να έρθετε, ε δε μπορούσατε. Τέλος.
Για το RockOverdose: Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Δημήτρης “Photoshooter” Καραγεωργίου
Comments
