Δεν ξέρω ειλικρινά αν και τι νόημα έχει να γραφτεί αυτή η ανταπόκριση της αντικειμενικά και εκ του αποτελέσματος μεγαλύτερης συνάθροισης ανθρώπων που αφορούσε και θα αφορά για πάντα μεταλλικό συγκρότημα στην χώρα μας, μια και ο καθένας έχει τη δική του γνώμη, χωρίς να ερωτηθεί φυσικά, χωρίς καλή διάθεση και χωρίς στην πλειοψηφία να τον αφορούσε εξ’αρχής όλο αυτό που έγινε στο ΟΑΚΑ και το παρακολούθησε μια πολύ σεβαστή μερίδα δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, δεν έχει σημασία αν ήταν 70/80/90/100 χιλιάδες, αν και ποιοί μπήκαν μέσα πλαγίως, αν και πόσοι είχαν ή θα έχουν σχέση ειδικά με τους Metallica και λιγότερο με τους Gojira και τους Knocked Loose, η ιστορία έγραψε και κάτι ανάλογο -μάλλον, ποτέ δεν ξέρεις- δεν είναι και το πιθανότερο όλων να ξανασυμβεί στη χώρα μας, ακόμα κι αν το δούμε βιολογικά και ειδικά αν πάρει άλλα 16 χρόνια να ξανασυμβεί. Ίσως μάλιστα περισσότερο από ποτέ, να πρέπει να επιστρατευθεί σύσσωμος ο κλάδος των ψυχολόγων για μελέτη όλου αυτού του φαινομένου που άρχισε 352 μέρες πριν με την ανακοίνωση της συναυλίας στις 22 Μαϊου του 2025 και κρατάει ακόμα και μετά τη συναυλία, με την τοξικότητα, των ωχαδερφισμό και την ξεκάθαρη πρόθεση να χαλάσει κάθε χαρά έκδηλη.
Πράγματι οι Metallica είναι εδώ και τουλάχιστον 35 χρόνια -τοποθετούμε το χρονικό όριο από όταν μπήκαν σε κάθε σπίτι με το ομότιτλο άλμπουμ τους το 1991- μία αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα η οποία άρχισε να αφορά τους πάντες, αυτούς που τους λάτρευαν, αυτούς που τους μισούσαν, και αυτούς που τους ήταν παντελώς αδιάφοροι. Τα χρόνια πέρασαν, και φτάσαμε από την εποχή που αν έλεγες μαλακία για το “Black Album” στην καλύτερη των περιπτώσεων θα σε πήγαιναν πέναλτι με γροθιές και κλωτσιές, στην εποχή που οι Metallica έφταιγαν για το ότι χάλασαν όλο το μεταλλικό ήχο, τον κάνανε mainstream -πράγμα που πάντα εν τω μεταξύ ήταν κρυφή επιθυμία όλων, ακόμα κι όσων αυτοπεριθωριοποιήθηκαν χωρίς να τους κυνηγάει κανείς- που ο Ερμής ήταν ανάδρομος, που κυκλοφορούσαν μονά σε μέρες των ζυγών στην Αθήνα και άλλα πολλά. Εντάξει μάγκες, παραδινόμαστε. Τα ξέρετε όλα. Όσα έγιναν. Όσα θα γίνουν. Όσα δεν έγιναν ποτέ. Είστε οι τοπ όλων. Είστε οι αλάνθαστοι όλων. Είστε οι πανταχού παρόντες. Άρα λοιπόν όλοι εσείς Δ-Ε-Ν έχετε καμία ακριβώς δουλειά να διαβάσετε τα παρακάτω γιατί έχετε ήδη δική σας άποψη που δεν θα σας έπειθε ακόμα κι αν ήσασταν εκεί, ακόμα κι αν δεν είχατε την ίδια αρνητική διάθεση εξ’αρχής για όλα.
Επειδή όμως πρέπει να ασχοληθούμε και με τη συναυλία καθαυτή, ας πούμε μερικά πράγματα που την αφορούν πριν το κύριο μέρος της ανταπόκρισης. Γέμισε και ακόμα και σήμερα μία μέρα μετά τη συναυλία, είναι γεμάτη η Αθήνα με μπλουζάκια Metallica (κυρίως) και αρκετά των Gojira Τρομερό πρόβλημα έτσι; Αλγεινή εικόνα ρε παιδί μου, λόγος να σου χαλάει τη διάθεση ακόμα παραπάνω. Ο κόσμος ήδη από τις 2 το μεσημέρι έχει συρρεύσει κατά χιλιάδες στο ΟΑΚΑ και ψάχνει να δει από που θα μπει, οι πόρτες αργούν λιγάκι να ανοίξουν, 22’ συγκεκριμένα και στις 16:22 σιγά σιγά αρχίζει να χτυπάει η καρδιά πιο δυνατά, η αρένα γεμίζει σαφώς πολύ πιο γρήγορα από τις κερκίδες και ειδικά μετά τις 6 η προσέλευση παρουσιάζει την κορύφωση της, οι πιο προνοητικοί προμηθεύονται τα απαραίτητα γιατί ξέρουν ότι την ώρα της συναυλίας ΔΕΝ τρέχεις τελευταία στιγμή με τόσο κόσμο και με τον καιρό στην πιο ζεστή μέρα της χρονιάς ως τώρα (27-28 βαθμοί με αίσθηση 30+), υπάρχει ταυτόχρονα η χαρά και ανακούφιση της εισόδου στο στάδιο, αλλά και η αγωνία που μεγαλώνει όσο περνάει η ώρα για το πότε θα ξεκινήσει η συναυλία, με όλους και όλες να είναι στην τσίτα και να προετοιμάζονται ψυχολογικά.
Ακριβώς στις 6 το απόγευμα βάσει προγράμματος, οι Knocked Loose πατάνε στη σκηνή και για τα επόμενα 40’ περίπου αναλαμβάνουν τον δύσκολο ρόλο του να ζεστάνουν το κοινό. Εξεπλάγην αρκετά μπορώ να πω με το πόσοι τους γνώριζαν γιατί είχαν ανταπόκριση και αρκετά Moshpits άνοιξαν κατά τη διάρκεια της εμφάνισης τους. Ο Brian Garris αρκετά ενεργητικός και τσιτωμένος σαν frontman, αναλαμβάνει να πριζώσει το κοινό και ο διόσκουρος του στη μπάντα κιθαρίστας Isaac Hale βοηθάει με έξτρα φωνητικά, ενώ ο έτερος κιθαρίστας Nicko Calderon το ρίχνει λίγο πιο έξω που λέμε ως σκηνική παρουσία. Πολύ κινητικός κι ο μπασίστας Kevin Otten, ενώ ο ντράμερ Kevin Kaine είναι αντικειμενικά ο πιο καταρτισμένος ως παίχτης. Ως εδώ σαφώς όλα καλά, δεν φείδονται ενέργειας ούτε κινητικότητας, η τεράστια σκηνή τους το επιτρέπει εξάλλου. Δε μπορώ να πω ότι της έκοψα ποτέ με την πάρτη τους τα τελευταία 10 χρόνια, συμπαθείς και ως εκεί, δε με χάλασε που τους είδα, δε θα πάθαινα και κάτι αν δεν τους έβλεπα ποτέ. Δεν ξέρω τι κονέ έχουν και παίζουν με τους Metallica και τους Gojira, ξέρω ότι μπορούσε να’χει οποιαδήποτε πολύ καλύτερη μπάντα στη θέση τους ξεκάθαρα. Ο ήχος δεν τους έκανε και πολύ το χατίρι.
Με αυτά και εκείνα, δε μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι υπήρξαν στιγμές και ειδικά όσο η εμφάνιση έφτανε προς το τέλος (πόσες φορές είπε “a couple more songs” ο Garris μέχρι όντως να φτάσουν στο τέλος άραγε;) που ο κόσμος γούσταρε όλο και περισσότερο. Από το “Hive Mind” και μετά ειδικά με τα “Suffocate” και “Counting Worms” έδειξαν ότι το ζούνε και γουστάρουν πολύ αυτό που κάνουν. Εικάζω ότι σε κλειστό χώρο θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέροντες ως εμπειρία, υπήρχε ένα μεγάλο βάθος στα τύμπανα που έκρυβε τις κιθάρες, ευτυχώς ακούγαμε τη φωνή του Garris πεντακάθαρα που με τα νεύρα του έδινε τον τόνο, αλώνισε την σκηνή και τόνισε πόσο μεγάλη χαρά είναι να ανοίγουν για τους Metallica. Ανάμεικτα τα συναισθήματα για την εμφάνιση τους γύρω μου, άλλοι γούσταραν, άλλοι κοίταζαν το ρολόϊ να τελειώσουν, νομίζω περισσότερο θα τους θυμόμαστε ως opening act της συναυλίας και λιγότερο ως εμπειρία, συμπαθέστατοι αλλά όχι αυτό το κάτι που θα μας έκανε να τρελαθούμε. Εύχομαι όλοι οι “Στ’@ρχίδι@ μας οι Metallica, Gojira δεν ακούμε, για Knocked Loose θα πάμε” που εμφανίστηκαν κατά την ανακοίνωση της συναυλίας, να θεωρούν ότι έγινε πλήρης απόσβεση των 100+ ευρώ που έδωσαν για τα 40 λεπτά εμφάνισης τους.
Ακριβώς στις 19:00 κάνουν την εμφάνιση τους οι Ολυμπιονίκες πλέον όπως θέλω να τους χαρακτηρίζω Gojira. Στο πρόσωπο των Gojira βλέπουμε την δικαίωση μιας μπάντας που ξεκίνησε να παίζει μουσική εξ’αιτίας των Metallica (“it’s an honour, we’re huge fans” είπε ο Joe Duplantier και αποτυπώνει ελάχιστα απ’όσα πραγματικά ισχύουν) να βρίσκεται όχι απλά να παίζει μαζί τους, αλλά να αποτελεί εδώ και χρόνια με τη σειρά της την αντίστοιχη αγαπημένη μπάντα των ίδιων των Metallica. Σίγουρα ένα από τα όμορφα και δίκαια plot twist της ιστορίας. Οι Gojira δεν έχουν χρόνο για ανασκοπήσεις καριέρας και πέφτουν βουρ με τα μούτρα στο ψητό με το “Born Of One Thing”και όπως συνηθίζουν, καπάκι πετάνε το “Backbone” μετά το εκάστοτε αρχικό κομμάτι. Καλύτερος ο ήχος σαφώς απ’ότι στους Knocked Loose αλλά καμία σχέση με το υπερθέαμα του Release πέρυσι, γενικά παρότι τα σπάνε όπως πάντα με τον Mario Duplantier να θερίζει και τραγουδάρες να διαδέχονται η μία την άλλη όπως το “Stranded”, το “The Cell” με το διογκωμένο κύριο θέμα να σηκώνει την τρίχα (και όχι μόνο) και το “Flying Whales” με την προτροπή του Joe να ανοίξουν κύκλοι στο ΟΑΚΑ, κάτι λείπει από την όλη παρουσία τους για να ξεφύγουν πλήρως όλοι.
Πολύ ευχάριστη η προσθήκη του “Love” από το ντεμπούτο “Terra Incognita”, ενώ η διασκευή του “Mea Culpa” που τους έκανε παγκοσμίως γνωστούς από την Ολυμπιάδα στο Παρίσι, προετοιμάζει το έδαφος για το τέλος. Το τελικό κομμάτι του σετ είναι για όλα τα γούστα, με “Another World” για την ατμόσφαιρα, “Silvera” για το groove, “L’enfant Sauvage” για την πώρωση και “Amazonia” για το όμορφο το κλείσιμο, το σωστό, το πρόστυχο, το Sepultuta-το. Για τα μόλις 55’ που είχαν στη διάθεση τους και για τον χαρακτήρα της εμφάνισης τους που κακά τα ψέματα, επισκιαζόταν εξ’αρχής από την παρουσία των Metallica, οι Gojira ήταν ακριβώς ότι έπρεπε να δούμε και έδειξαν ότι είναι σε φοβερή κατάσταση. Παικτικά δε μπορούμε να πούμε τίποτα, στη θέα και μόνο του τρομερού Jean-Michel Labadie να οργώνει το στάδιο γυρνώντας το μπάσο του γύρω από το κεφάλι του παύεις να μιλάς κι απλά παρακολουθείς και καυλώνεις, στακάτος ο Christian Andreu στις κιθάρες όπως πάντα, τα αδέλφια Duplantier βρίσκονται με κλειστά μάτια και μόνο που βλέπαμε τον Joe να βαράει τα πιατίνια του Mario όπως έκανε παλιά ο James στον Lars, δείχνει και πως η ιστορία κάνει κύκλους και πόσο αλληλένδετη είναι η παρουσία τους με αυτή των Metallica.
20:30 κατά προσέγγιση έλεγε η διοργάνωση για την εμφάνιση των Metallica, περνάνε μόλις 15’ και στις 20:45 ακριβώς αρχίζει κι ακούγεται το “It’s A Long Way To The Top” των AC/DC ακούγεται ενώ έχουν σβήσει τα φώτα, το ακολουθεί η ανατριχιαστική αιώνια εισαγωγή των συναυλιών τους με το “The Ecstasy Of Gold”και στο μπάσιμο του “Creeping Death” η Αθήνα δηλώνει σαν από καιρό έτοιμη να ακολουθήσει το μοτίβο των Metallica για τις επόμενες 2 ώρες. Ναι είναι γνωστό ότι όσο περνάνε τα χρόνια τα κομμάτια στο σετ τους κόβονται σταδιακά, βλέπαμε κάποτε 23 τραγούδια, για χρόνια καθιερώθηκαν τα 18, έγιναν 16, πλέον είναι 15, όπως πλέον είναι σχεδόν όλοι στα 63-64 τους και έχουν συγκεκριμένο σκεπτικό να παίζουν αραιά ενδιάμεσα για να μπορούν να τις βγάζουν κιόλας, ο χρόνος παραμένει αμείλικτος ακόμα και με τους κορυφαίους κι αυτό δεν αλλάζει. Ο James Hetfield λάμπει ήδη και δε χρειάζεται καν να μπιζάρει το κοινό, όπως δεν το έκανε μέχρι το τέλος, το κοινό ξεσπάει στο γνώριμο “DIE, DIE, DIE, DIE” που συνοδεύει το μέρος πριν το ξέσπασμα, είναι και το μόνο σημείο των συναυλιών τους που μου λείπει πολύ ο Jason Newsted να γκαρίξει αυτό το γνώριμο και πωρωτικό “MOTHERFUCKER DIE”!
Η συνέχεια περιλαμβάνει άλλο ένα άσμα του 1984, το τρομερό “For Whom The Bell Tolls” έτσι ω του θαύματος οι “ξεπουλήθηκαν, δεν παίζουν πια metal, είναι φασαίοι” Metallica ξεκινάνε τη συναυλία τους 16 χρόνια μετά την τελευταία εμφάνιση τους με 2 κομμάτια 42 ετών. Δεν το λες κι ότι καλύτερο για τους πατατάκηδες που περίμεναν στη γωνία, σωστά; Ο ήχος κάνει λίγο τα τερτίπια του αλλά βελτιώνεται, ο Lars Ulrich γουστάρει τόσο που δείχνει ήδη την καρδιά του, ο ακομπλεξάριστος Kirk Hammett παίζει με χαβανέζικο σχεδόν πουκαμισάκι, κόκκινο παντελόνι και παπούτσια με στρασάκια. Γιατί μπορεί. Στο 2ο μόλις τραγούδι, ο ούγκανος λατρεμένος Robert Trujillo πάει και ανεβαίνει δίπλα στον κόσμο με την πλάτη, αφήνει να τον αγκαλιάσουν, να του πιάσουν τις μπασοχορδές, η μπάντα λάμπει και το ΟΑΚΑ είναι σε τσίτα άνευ προηγουμένου, τραγουδιέται κάθε στίχος, ο James στα κοντινά που γίνονται στις γιγαντοοθόνες στους 8 πύργους γύρω της σκηνής δε μπορεί να κρύψει τη χαρά και απορία του, το “Moth Into Flame” γίνεται επίσημα το πρώτο κομμάτι του “Hardwired... To Self-Destruct” που παίζεται στη χώρα μας μια και δεν τους είδαμε ποτέ στην εν λόγω περιοδεία και κάνει το κοινό πολύ περισσότερο χαρούμενο απ’ότι περιμέναμε πολλοί να δούμε.
Ο κατά κοινή αποδοχή παγκοσμίως κορυφαίος frontman του μεταλλικού ήχου όλων των εποχών παίρνει το λόγο κοιτώντας τον κόσμο, “Wow, look at how much you are, so much people, we’re so glad to be here Metallica family, it took so long, here’s a song from an album called.. “Looooaaaaad” for you”! Λιτός κι απέριττος, προσφέρει μια φοβερή και ευπρόσδεκτη εκτέλεση του “King Nothing” που αυξάνει τα χαμόγελα κι εκπροσωπεί μια εποχή της μπάντας πολύ αμφιλεγόμενη που κερδίζει πολλούς υποστηρικτές τα τελευταία χρόνια. Έρχεται και η ώρα του τελευταίου δίσκου να εκπροσωπηθεί, μόλις με ένα τραγούδι για διάφορες Κασσάνδρες που είχαν προεξοφλήσει αυτό το περιβόητο “πω θα μας πήξουν στα νέα κομμάτια” και φυσικά διαψεύστηκαν ΚΑΙ εδώ, έτσι το “Lux Æterna”με την ανεμελιά του προετοιμάζει τον κόσμο για μια μεγάλη στιγμή που πάρα πολλοί -και ο υποφαινόμενος- βιώνουν με δάκρυα στα μάτια. Το αθάνατο “The Unforgiven” δημιουργεί ρίγη συγκίνησης και η ατάκα του James στο τέλος με αυτό το λυτρωτικό “Forgive yourselves” μας επαναφέρει στην πραγματικότητα βίαια και άμεσα, βοηθάει σ’αυτό βέβαια και το τρομερά ανεβαστικό “Fuel” που σπάει τη συγκίνηση και το ΟΑΚΑ γεμίζει φλόγες και σηκωμένες γροθιές στον αέρα, ειδικά από τις κερκίδες όπου δεν κάθεται ΚΑΝΕΙΣ στη θέση του.
Κι ακολουθεί μια στιγμή στην ιστορία ήδη καταγεγραμμένη, για την οποία και τι δεν έχει ακουστεί σε λιγότερο από 24 ώρες, με τον James να δίνει το λόγο στον Kirk και τον Rob, με τον Rob να λέει πόσο πολύ χαίρεται που ήρθαν ξανά στην Ελλάδα και τον Kirk να κάνει όλο το ΟΑΚΑ να σηκωθεί και να χειροκροτήσει λέγοντας “όποτε παίζω κιθάρα, παίζω Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, παίζω λίγο από Ελλάδα”. Αν τώρα νομίζετε ότι συγκεκριμένοι μουσικοί με αποδοχή εκατομμυρίων για τους οποίους έχετε και την ψυχρή λογική “αυτοί τα τσεπώνουν και φεύγουν και χέστηκαν”, έχουν δουλειά να γλείψουν το κοινό και να ωραιοποιήσουν καταστάσεις, εδώ είστε άστοχοι. Αυτό που ακολουθεί με το περίφημο συρτάκι του Ζορμπά και όλο το ΟΑΚΑ να χτυπάει παλαμάκια, φαντάζομαι ότι δεν το περίμενε να το ζήσει ο μέσος μεταλλάς, μη μεταλλάς, φασαίος, βάλτε ότι έννοια θέλετε, εξάλλου πάλι καντήλια θα μου ρίχνετε ότι και να γράψω. Η τεράστια έκπληξη όμως είναι όταν ακούμε τον Rob να παίζει στο μπάσο μια πολύ γνώριμη αρχή, λέμε μέσα μας “έχει γούστο να πετάξει κι ο Κirk το σήκωμα στην κιθάρα”και πράγματι ο αθεόφοβος το κάνει κι έτσι ακούμε μέρος από το “Δε Χωράς Πουθενά” από τις Τρύπες!
Με τον Rob να τραγουδάει το ρεφρέν και να γίνεται ΤΟ ΣΩΣΕ ΕΝ ΧΟΡΩ από Ο-Λ-Ο το στάδιο που τραγουδάει το τραγούδι ρυθμικά, ο κόσμος κάνει το σταυρό του να πιστέψει τι συνέβη μόλις. Αλλά τι λέω, εδώ είναι που οι Metallica απέδειξαν πόσο δεν έχουν σχέση με το metal και πως το’χουν ρίξει στα.. σκυλάδικα και τα διάφορα άλλα, και πόσο εκμεταλλεύτηκαν τον κόσμο που έδωσε τα λεφτά του για να μην ακούει δικά τους τραγούδια αλλά ότι δεν έχει σχέση με το metal, έτσι δεν είναι; Τι, όχι; Μα πως, αφού έτσι απεφάνθη η ελίτ των παντογνωστών, τι να κλάσει κι αυτός που το έζησε ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ και έσκασε τα λεφτά του ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΩΣ, τι περισσότερο ξέρει αυτός από αυτόν που δεν ήταν εκεί και δε θα ήταν εξ’αρχής; Το πρώτο μισό του σετ έχει ήδη φύγει και η εισαγωγή του “Fade To Black” μας φέρνει 3ο κομμάτι από το ιερό “Ride The Lightning”, με τον κόσμο πάλι να συγκινείται στο μέγιστο και τον James να συγκινεί ξανά το κοινό πριν το χαρακτηριστικό ξέσπασμα στο τέλος φωνάζοντας “Metallica family, you are not alone”μια και το κομμάτι μιλάει για την αυτοκτονία και αποδεδειγμένα έχει σώσει πολύ κόσμο στις δεκαετίες.
Aκολουθεί μια ωδή στο ξεπούλημα και τη μόλυνση του μεταλλικού ήχου (μα πως όχι εξάλλου, ε;) με 3 τραγούδια από το “μίασμα”, το τρισκατάρατο “Black Album” με αρχή παντοδύναμη με το “Wherever I May Roam”, συνέχεια με το αρχι-ξεπούλημα των 1.633.402.054 προβολών στο Youtube “Nothing Else Matters” και ένα ΟΑΚΑ να φωτίζει με χιλιάδες κινητά να ακολουθούν το ρυθμό (ξεπουλημένος μεν, ρυθμός δε) και δάκρυα να ξαναφεύγουν από μεγάλη μερίδα κόσμου (και φλώροι, και φασαίοι, και κλαψιάρηδες, όλα μαζί, τα ύστερα του κόσμου) και με τον James έπειτα να παίρνει τον λόγο σε μία όμορφη στιγμή, να ψάχνει έναν φίλο της μπάντας, τον μικρό Σπύρο που ήρθε από το make a wish και να του αποδίδει χαιρετισμό λέγοντας “έχουμε μαζί μας τον Σπύρο, που θα νικήσει τον καρκίνο, σωστά;” με τη συγκίνηση στο βλέμμα του James έκδηλη, το χαμόγελο στα χείλη του μικρού έκδηλο ενώ τον δείχνουν οι γιγαντοοθόνες και το ΟΑΚΑ εκεί να σείεται κατευθείαν φωνάζοντας “ΣΠΥΡΟΣ, ΣΠΥΡΟΣ, ΣΠΥΡΟΣ” σε μία πανέμορφη στιγμή, όχι κι άσχημα για τον αγενή Hetfield όπως αποφάνθηκε μεγαλοκαρχαρίας trash εκπομπής που’χει κατορθώσει το ακατόρθωτο να πηγαίνει στο γήπεδο και να καθυβρίζεται εν χορώ από τους οπαδούς της ομάδας (μία είναι η ομάδα) ως ανεπιθύμητος.
Εκεί ρωτάει ο James ποιοί και πόσοι βλέπουν τους Metallica για 1η φορά με το μισό σχεδόν στάδιο να σηκώνει το χέρι και ποιοί τους έχουν ξαναδεί μία, δύο, ίσως και πέντε φορές και το άλλο μισό στάδιο να σηκώνει το χέρι, αναφέροντας στους μεν “είστε μέλη της οικογένειας των Metallica πλέον” και στους δε “ευχαριστούμε που συνεχίζετε να έρχεστε και να μας στηρίζετε” και συνεχίζει λέγοντας “οι οπαδοί των Metallica θέλουν τη μουσική τους βαριά, είστε έτοιμοι για κάτι ΒΑΡΥ;”με το “Sad But True” να σπάει το φράγμα του ήχου και τον Lars (ναι αυτόν τον κουλό, τον κακιασμένο, τον φασαίο, τον άσχετο, τον “It Should Have Been Lars” γαμώ τα σπίτια που σας πέταξαν) να αποδεικνύει ότι όσα λάθη κι αν κάνει, όσα κι αν πει που μπορεί να τον κάνουν αντιπαθή, όταν πρέπει να βαρέσει Δ-Υ-Ν-Α-Τ-Α, τότε ντρέπονται όλοι οι αρχιπαιχταράδες που τον έχουν ως ίνδαλμα (μεταξύ τους κι ο Mario των Gojira που όποτε τον βλέπει στέκεται προσοχή και βουρκώνει από συγκίνηση). Τι κι αν μετά στο κορυφαίο τραγούδι όλων των εποχών δείχνει να μη μπήκε σωστά (με βάση μαρτυρίες μια χαρά μπήκε, απλά τον πήδηξε ο ηχολήπτης), η πραγματικότητα είναι η παραπάνω καταγραφόμενη.
Στο “One” λοιπόν (ΕΝΑ είναι το τραγούδι), μοιάζει παράταιρος, αλλά από την εισαγωγή και μόνο με το ελικόπτερο να ακούγεται και τις οθόνες να γεμίζουν με αντιπολεμικά μηνύματα, τη σκηνή να παίρνει φωτιά, και το μπάσιμο ανατριχιαστικό, ο James ανατριχιάζει καθώς τα τελευταία χρόνια αποφασίζει να φωνάζει δυνατά στο σημείο “Fed to the tube that STICKS IN ME” και να παγώνει το αίμα, έρχεται η ώρα για τος ομοβροντίες του Lars στο break στο τέλος και ακόμα και οι ψυχραιμότεροι στις κερκίδες, ακόμα και οι κοπέλες που έχουν έρθει στην τρίχα ντυμένες, ακόμα και οι γονείς με τα παιδιά, ξεφεύγουν και λύνουν σβέρκους στο ρυθμό. Όταν το κοινό συνέρχεται από τον ανεμοστρόβιλο, γίνεται από τον James η εξής αναφορά: “Παίξαμε κάτι από το τελευταίο άλμπουμ ήδη, θέλετε να πάμε πίσω; Πολύ πίσω όμως”! Το κοινό καταλαβαίνει, με τον Ηγέτη να συνεχίζει: “Θυμάστε ένα άλμπουμ που λέγεται “Kill’em All”μήπως”: Με τον κόσμο να ξεσπάει σε ουρλιαχτά και τον James σαστισμένο να λέει “Wow, σας αρέσει πολύ το “Kill’em All” τελικά, ας παίξουμε ένα κομμάτι από εκεί, θα πω μία λέξη και πρέπει να ακολουθήσετε”. Με το που λέει “SEEK” ο κόσμος ΑΜΕΣΑ ανταποδίδει “AND DESTROY”, δεν του πήγε πολύ καλά του James το μπιζάρισμα γενικά!
Προσπαθεί ενώ ΞΕΚΑΘΑΡΑ έχει γουστάρει τη ζωή του, χαμογελάει και φωνάζει ξανά “SEEK” για να ξελαρυγγιαστεί ξανά το ΟΑΚΑ “AAAAND DESTROOOYYY” έτσι δε θα μπορούσε να υπάρξει χρονοτριβή και το κομμάτι παίζεται με τον Lars όρθιο και όλο το στάδιο ξανά να συνοδεύει τη μπάντα σε δοξασμένη εκτέλεση. Ο Trujillo κάνει τα δικά του με τον γνώριμο “κυκλώνα” που γυρνάει γύρω από τον εαυτό του με το μπάσο του χορεύοντας μην μπορώντας να κρύψει τη χαρά του και αφού παίζεται στην πλήρη του μεγαλοπρέπεια, η κάμερα πάει στον Lars, τα πάντα σταματάει, ο Lars σηκώνει τον δείκτη σαν να λέει “ένα ακόμα, έρχεται το ένα και μοναδικό”, χτυπάει το πιατίνι, “Master Of Puppets”, και ο James τραβάει τα σχοινάκια δεκάδων χιλιάδων θεατών και τους κάνει μαριονέτες; στις ορέξεις του, το δε ΡΙΓΟΣ στο μελωδικό break μετά το κύριο θέμα έχει αφήσει στόματα ανοιχτά και σαγόνια πεσμένα, κόσμος δίπλα μου εκείνη την ώρα καταλαβαίνει την ολότητα αυτού που ζει, “δεν το πιστεύω ότι το ζω πραγματικά” λένε πολλοί και πολλές που το βλέπουν πρώτη φορά, υπάρχει συγκίνηση, δέος και απορία με συνδυασμένη πληρότητα που μόνο αν τα αντικρίσεις γίνονται αντιληπτά, όπως και αν τα περιγράψω θα χάσουν κατά πολύ.
Έρχεται το τέλος, κάτι μάλλον λείπει αλλά οι έμπειροι από συναυλίες Metallica ξέρουν τι θα έρθει. Όπως τελείωσε η πρώτη τους συναυλία το 1993, τελειώνει και η μέχρι στιγμής -ελπίζουμε δηλαδή- τελευταία τους στη χώρα μας, με το “Enter Sandman” και με Ο-Λ-Ο το ΟΑΚΑ να έχει ακόμα ενέργεια αρκετή να ουρλιάξει “Exit: Light, Enter: Night” και με τον μέσο αλλόθρησκο να δέχεται έξι light, zero και κανονικές ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΤΟΥ για να παραφραστεί και το γνώριμο αστείο με το τραγούδι και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Μετά από 2 ώρες ενός ξεκάθαρα best of show, με όλα τους τα άλμπουμ πλην του “Death Magnetic” (δε νομίζω να έλειψε από κανέναν το “The Day That Never Comes”που συνηθίζουν να παίζουν ή κάνα “Cyanide” που έπιανε χώρο στο σετ τους χωρίς λόγο) και του “St. Anger” (εκεί σίγουρα δε νομίζω να λυπήθηκε κανείς) να εκπροσωπούνται και παρότι οι πιο die-hards τσίνισαν σίγουρα, ακόμα και με 3 κομμάτια από το “Ride The Lightning” (το “Black Album” με 5 κομμάτια δεν πιάνεται, είπαμε, φλώρικο, μίασμα, ξεπούλημα, ντροπή και όνειδος), η πλειοψηφία μεταξύ 80 και 90 χιλιάδων θεατών που είδαν τη συναυλία πέρασε καλά και έφυγε με πληρότητα, χαμόγελα, λάμψη και χαρά στο τέλος στις 22:55.
ΑΝ τώρα πριν από κάποια χρόνια θεωρούσαμε όλοι μας ότι θα πάμε 30-40-50-δεν ξέρω πόσο χρονών και θα γινόταν όλο αυτό που έγινε στο ΟΑΚΑ στην μεγαλύτερη συνάθροιση όσο αφορά το METAL εν έτει 2026, είτε θα μας πήγαιναν σούμπιτους στο τρελάδικο, είτε θα ήμασταν αφελώς αισιόδοξοι για την αποδοχή του METAL και σίγουρα θα μιλούσαμε για κάτι ουτοπικό. Να όμως που συνέβη και το πιο χαρμόσυνο όλων αυτών ήταν ότι πάμπολλοι γονείς είχαν μαζί τους τα παιδιά τους, που αν δεν ήταν το πρώτο τους Live ever, ήταν σίγουρα ότι πιο μεγάλο είδαν και θα δουν, και σε τέτοια μικρή ηλικία, αυτό δεν σε καθορίζει απλά αλλά μπορεί να σου δώσει πάμπολλα κίνητρα αγάπης για τη μουσική γενικά, μεταλλική και μη. Τώρα αν και πόσοι μπήκαν και πως, αν και πόσοι ήταν οι φασαίοι ή οι true, δεν αφορά ΚΑΝΕΝΑΝ που πραγματικά νοιάστηκε για τη συναυλία. Μία συναυλία με τα λάθη της και τα πάθη της, που δε θα χρυσωθεί ποτέ το χάπι ότι οι Metallica ήταν τέλειοι, αλλά δε θα ισοπεδωθεί και καμία λογική που θα σπηλώσει μάι αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα 45 ετών και που απέδειξε ότι όλο αυτό συνέβη επειδή ήταν ΑΥΤΟΙ και δε θα μπορούσε να το κάνει κανείς άλλος.
Η ζωή είναι μικρή για διαφωνίες που δεν έχουν λόγο ύπαρξης, για κάτι που δε θα έπρεπε να χωρίζει αλλά μόνο να ενώνει και για να αποδεικνύεται ειδικά στη χώρα μας ότι δεν έχει μάθει ΠΟΤΕ ο Έλληνας να χαίρετε με τη χαρά του άλλου, ότι ΠΑΝΤΑ τα ξέρει όλα, ότι όλα είναι όπως τα λέει αυτός γιατί ΞΕΡΕΙ και πάλι καλά που δεν έχει βγει και κάνας νόμος να μας κόβουν τα @@ από τη ρίζα κάτι τέτοιοι, γιατί έχουν κι ένα υφάκι “και ανάσα που παίρνετε πρέπει να μας ρωτάτε”, αλλά δε φταίει κανείς άλλος, ο Θεός φταίει που την δίνει σε σας και την στερεί απ’όσους έχοντας την θα μπορούσαν να’ναι πιο χρήσιμοι κι επικοδομητικοί από σας στην καθημερινότητα. Τέλος καλό όλα καλά, το γεγονός ότι τέλειωσε νωρίς η συναυλία έδωσε τη δυνατότητα να φύγει ο κόσμος ομαλά, η επέκταση του ωραρίου του ηλεκτρικού και οι έξτρα συρμοί έσωσαν πολλούς και γενικά η πραγματικότητα ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΕΠΙΣΗΜΑ ότι ακόμα και αυτό το ακατάλληλο λίαν επιεικώς ΟΑΚΑ, με τη ματιά στο στέγαστρο του Καλατράβα να δημιουργεί κόμπο στο λαιμό με την εικόνα του φιλοξένησε την απόλυτη METAL βραδιά όλων των εποχών στη χώρα μας. Κι αυτό δεν ξεγράφει.
Ακόμα στο δρόμο κυκλοφορούν Έλληνες και ξένοι στην πόλη με μπλουζάκια Metallica (και Gojira) με την πόλη γεμάτη χαμόγελα. Κι όμως κάποιους και κάποιες αυτό τους πείραξε και θα τους πειράζει για πάντα. Θου Κύριε!
Για το Rockoverdose,
Κειμενο: Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Dimitris Karageorgiou (dimitris photoshooter concert photography) - john metalman photography - Ζήσης Πετκανάς
Comments
