“A DROP IN THE OCEAN”
Ένας ευαίσθητος άνθρωπος ή απλά ένας έξυπνος επιχειρηματίας; Ιδεολόγος ή κερδοσκόπος; Υπερ-ταλαντούχος μουσικός ή απλά άλλος ένας κλώνος των καιρών; Στιγματισμένος, βασανισμένος ή απλά τρελός;;
Ο Timo Tolkki ανήκει σε αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις μουσικών που έχουν διχάσει ΤΟΣΟ πολύ την metal “κοινή” γνώμη! Αποφασίζοντας να γράψει πριν λίγα χρόνια το “Loneliness of a 1000 years” (αυτοβιογραφία κατά μια έννοια), έδωσε σε πολλούς τροφή για όλων των ειδών τα σχόλια για μια ακόμη φορά! Εμένα προσωπικά; Δεν μ’ ενδιαφέρει η γνώμη κανενός!
Ήμουν 14 χρονών όταν κράτησα στο χέρι μου το Episode για πρώτη φορά… δεν μπορούσα τότε ούτε να φανταστώ τι θα ακολουθούσε και τι θα σήμαινε για μένα… κάθε νότα, κάθε στίχος αυτού του ανθρώπου έδωσε (και συνεχίζει μέχρι σήμερα) να δίνει “χρώμα” σε κάθε στιγμή της ζωής μου, απ’ την πιο σκοτεινή μέχρι την πιο ευτυχισμένη! Και ξέρω ότι υπάρχουν και πολλοί άλλοι που νιώθουν το ίδιο ακριβώς, άρα σίγουρα δεν είναι τυχαίο! Κρατώντας λοιπόν αυτό το βιβλίο στα χέρια μου, ήταν για μένα αρχικά μια ευκαιρία να μάθω λίγο καλύτερα ποιος είναι αυτός που κατάφερε τόσο εύκολα να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου… φτάνοντας στην τελευταία σελίδα, νομίζω πέρασαν κάποια λεπτά που κυριολεκτικά ήμουν αμίλητος και σκεπτικός… απ’ την μια ένα έντονο συναίσθημα θλίψης για κάποιον που έχει υποστεί τόσα πολλά (πολύ περισσότερα απ’ όσα γνώριζα μέχρι σήμερα) και απ’ την άλλη ένα μεγάλο χαμόγελο ικανοποίησης, γιατί έζησε, στάθηκε όρθιος και κατάφερε όλα όσα πέρασε να τα μετατρέψει σε μουσική. “Αυτό μόνο ξέρω να κάνω καλά, να παίζω και να γράφω μουσική” λέει ο ίδιος… και τον θαυμάζω γι’ αυτό! (μια μουσική που τελικά αν με ρωτήσουν σήμερα, θα την χαρακτήριζα και υποτιμημένη, αλλά αυτό είναι εντελώς προσωπική άποψη!)
Για το βιβλίο λοιπόν… “Γιατί να το διαβάσω;” θα ρωτήσει κάποιος. Σίγουρα διαβάζοντας αυτό το βιβλίο δεν θα ανακαλύψετε το νόημα της ζωής. Υπάρχουν άλλοι που έχουν ασχοληθεί με αυτό, χιλιάδες χρόνια τώρα, έχουν τεκμηριώσει τις απόψεις τους και νομίζω ότι και ο ίδιος ο Τolkki σε κάποιους απ’ αυτούς έχει απευθυνθεί για να βρει τις απαντήσεις που ζητάει! Ο σκοπός του βιβλίου δεν είναι το κήρυγμα αλλά μια ιδιόμορφη εξομολόγηση… μόνο που ο ακροατής όσων έχει να πει ο Φιλανδός, στην προκειμένη περίπτωση, επιβάλλεται να είναι παραπάνω από ένας!
Αν σας προβληματίζει έστω και λίγο το που και πως ζούμε σήμερα, σε μια καθημερινότητα όπου η υπεροψία, ο εγωισμός, η αδικία, η αμφιβολία, η ανασφάλεια, η έλλειψη δημιουργικότητας και κάθε είδους αξίας είναι κανόνας, τότε αξίζει να αφιερώσουμε δυο ώρες απ’ τον χρόνο μας και να δώσουμε τουλάχιστον λίγη προσοχή στα λόγια ενός ανθρώπου που έχει δει μια πολύ πιο άγρια πλευρά αυτού του κόσμου, από τότε που ήταν μικρό παιδί, έχει τόσα πολλά βιώματα να μοιραστεί (νιώθω ότι αυτή η ανάγκη είναι πολύ έντονη μέσα του, αν κρίνω και απ’ την διαδικτυακή συμπεριφορά του τόσα χρόνια), που για αυτόν λέξεις όπως κατάθλιψη, μελαγχολία, καταπίεση, απομόνωση, μοναξιά, έχουν τρομακτικά αληθινό νόημα (και όχι μια μαλακία βολεμένων παιδιών για να φανούν cool στην παρέα)! Και το κυριότερο όλων… παραδέχεται τα λάθη του! (πόσο σπάνιο αλήθεια στις μέρες μας;;) “Πόσες φορές έχετε την αίσθηση ότι κάποιοι σας έχουν φερθεί άδικα; Τόσο πολύ που έχετε αρχίσει να μισείτε κάποιον. Αλλά έχετε ποτέ σκεφτεί ότι αγνοείτε τον δικό σας ρόλο σε ότι συμβαίνει; Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι αρκετά ώριμοι για να το κάνουνε αυτό. Και όμως είναι ένα σημάδι μιας υγιούς προσωπικότητας, πάντα να ρωτάς πρώτα απ’ όλα… Ποιος είναι ο ρόλος μου σε αυτό; Τι έχω κάνει για να είναι όλα αυτά εφικτά; Θα μπορούσα να έχω ενεργήσει διαφορετικά; Θα μπορούσε να είναι και δικό μου το λάθος;"…!!!! Τα κεφάλαια του βιβλίου δεν έχουν χρονολογική σειρά, η εξιστόρηση των γεγονότων γίνεται εντελώς συνειρμικά, με τα συναισθήματα και τις εικόνες να αλλάζουν συνεχώς… ένα μικρό δείγμα της κατάστασης που επικρατεί μέσα στο μυαλό του Τοlkki! Δε θέλω να επεκταθώ σε λεπτομέρειες όσων αναγράφονται, καλύτερα να τα ανακαλύψετε μόνοι σας. Ωστόσο μια πολύ ωραία παρατήρηση διαβάζοντας το βιβλίο, είναι η αποδοχή του Timo ότι δεν έχει ούτε ο ίδιος καταφέρει όλα όσα γράφει να τα εφαρμόσει στην προσωπική του ζωή… το να καταφέρεις να αναγνωρίσεις, να αποδεχτείς και να απομονώσεις τα λάθη σου αρχικά, θα το ονόμαζα τουλάχιστον ειλικρινή στάση ζωής, αλλά δυστυχώς οι περισσότεροι γύρω μας ούτε καν ενδιαφέρονται να μπουν σε αυτή την διαδικασία! Εκείνος τουλάχιστον το έχει προσπαθήσει και ας μην ήταν πάντα το αποτέλεσμα επιτυχημένο!
“Only in the crushing loneliness you finally…you finally understand”
Timo Tolkki
Χρόνια τώρα, ακούγοντας τα τραγούδια των Stratovarius αλλά και ότι άλλο έχει γράψει ο Τimo Tolkki, πίστευα πως πραγματικά πηγάζουν βαθιά απ’ την καρδιά αυτού του ανθρώπου και γι’ αυτό τον λόγο πάντα ξεχώριζε… μετά την ανάγνωση και αυτού του βιβλίου είμαι πλέον πεπεισμένος πως είναι έτσι και χαίρομαι αληθινά για τον “κολλητό” μου… χαίρομαι που μελωδίες και λόγια που μου έχουν κρατήσει παρέα ατελείωτες ώρες, έχουν ρίζες ακόμα πιο βαθιά απ’ όσο φανταζόμουν! Για μένα ήταν, είναι και θα είναι ένα στήριγμα, ένας αληθινός “φίλος”! Όσο για την ηρεμία της ψυχής, είναι τόσο πολύτιμη, που αξίζει πραγματικά να παλέψεις για αυτή, ακόμα και αν αργήσει να έρθει… ποτέ δεν είναι αργά!!
Για το RockOverdose.gr: Φίλιππος Παπακυριακού
Comments
