Δύο πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν στο στρατόπεδο των Γερμανών Accept. Αρχικά να τους τιμήσει η Μαμά Ρωσία ως άξιους πρεσβευτές τους και έπειτα στο μυαλό όλων να μπορούσε το “Stalingrad” να θεωρηθεί ένας θεματικός δίσκος για το λαό της Ρωσίας και μόνο. Αυτό ακούγεται κάπως ανούσιο, αλλά μια πολύ προσεκτική ματιά στο στιχουργικό κομμάτι και θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να τα συνδυάσει και να καταλάβει ότι πάνε μαζί.
Στο “Blood Of The Nations” φάνηκε ότι όλοι ταίριαξαν περίφημα μεταξύ τους και ειδικά με τον νέο πίσω από το μικρόφωνο που ακούει στο όνομα Mark Tornillo και το αποτέλεσμα ήταν και συνεχίζει να παραμένει χημικώς heavy. Το να αρχίσω να αναπτύσσω διαφορές σε σχέση με το νέο “Stalingrad” δεν έχει νόημα. Σίγουρα δεν είναι τόσο σκληρό όσο το προηγούμενο, αλλά ως εκεί. Επίσης θεωρώ ότι ο συγκεκριμένος δίσκος είναι από εκείνους που θα στρώσει στα αυτιά κάποιων, συμπεριλαμβανομένου και εμού, με τον καιρό. Γιατί όπως και να το κάνουμε υπάρχουν και δίσκοι που δεν σε γεμίζουν από τον πρώτο χρόνο.
Το βασικό στον δίσκο είναι ότι ξέρεις τι ακούς, ακούς Accept και δεν τίθεται αμφιβολία περί αυτού, έστω και αν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου κάθε φορά που ακούω το “The Quick And The Dead” ότι δεν ακούω τους Saxon, ακόμα και στο solo. Όταν όμως ακούς το έτερο fast/speed κομμάτι του δίσκου “Flash To Bang Time” τότε νιώθεις όπως ένιωθαν όσοι ήταν σε νεαροί ηλικία τότε που γράφτηκε το “Fast As A Shark”. Ταχύτητα στις κιθάρες και ένας Tornillo να προσπαθεί να λιώσει το λαρύγγι του με την ερμηνεία του. Αλλά όσο όμορφα και είναι τέτοιου είδους γρήγορα κομμάτια από τους Γερμανούς θα υπάρχουν πάντα κάποια κομμάτια που χαράσσονται μέσα σου με την πρώτη. Για του λόγου το αληθές ακούστε και αγαπήστε το “Shadow Soldiers”, μια γλυκιά και μελωδική εισαγωγή και ένα riff που μόνο οι συγκεκριμένοι θα έπαιζαν. Αν είναι να δοθεί μια εικόνα για αυτό το κομμάτι, τότε σκεφτείτε μια παρέλαση Ρωσικού στρατού μετά από μία σπουδαία νίκη.
Μην ξεχνάμε βέβαια ότι οι Accept πάντα γράφουν κομμάτια με υμνικά ρεφρέν που σου έρχεται να τα τραγουδάς οποιαδήποτε στιγμή όπου και να βρίσκεσαι. Διαπιστευτήριο ο στίχος “so this is the way it must be, it’s us against the world” από το “Against The World” και άντε μετά να μην θες να το παίξουν και live. Επίσης στο άλμπουμ έδωσαν πολύ μεγάλο βάρος σε δύο κομμάτια, στο “Stalingrad” και στο “The Galley”. Θριαμβευτικά riffs, πολεμικός ρυθμός και πανέξυπνα solos που μέχρι και μέρος από τον εθνικό ύμνο της Ρωσίας ακούς. Κοίταξε όμως μην παρασυρθείς και σηκωθείς όρθιος εκείνη τη στιγμή.
Για την παραγωγή ότι και να πω περιττό θα είναι, αφού ο Andy Sneap για ακόμα μια φορά διέπρεψε δείχνοντας πως γίνεται μία μπάντα 30 χρόνων να έχει έναν ήχο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις φοβερές παραγωγές των ‘80s.
This album is the battle of Stalingrad and this heavy sound is the war is of Accept. Ο δίσκος είναι αρκετά καλός και πολύ γερός. Σίγουρα κάποιοι θα τον τιμήσετε πάνω από οποιονδήποτε άλλο στη φετινή χρονιά, κάποιοι απλά θα χαμογελάσετε και κάποιοι άλλοι θα κάνετε ένα θετικό νεύμα. Το βασικό είναι ότι πέραν κάποιων μικρών στιγμών που θα τις έβγαζα από έξω, ο δίσκος μπορεί να σου προσφέρει αρκετές όμορφες στιγμές για να καυχιέσαι ότι ακούς Accept.
Βαθμολογία: 90/100
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
