Ο Λεωνίδας Σκιαδάς και το Death Disco δε διοργανώνουν πολλές συναυλίες μέσα στη χρονιά, αλλά όταν το κάνουν, πρόκειται για κάτι ξεχωριστό. Άλλωστε, το πακέτο Actors και Sacred Skin δεν παίζει πουθενά αλλού στην Ευρώπη και η ιδέα του παντρέματος των καθιερωμένων πλέον Καναδών, με την ανερχόμενη τετράδα από το Los Angeles παρήχε όλα τα εχέγγυα, ώστε να μεταφραστεί σε μια δυνατή βραδιά.
Το φρέσκο απόκτημα της Artoffact όπως ήταν φυσικό, ανέλαβε να ανοίξει το live, παίζοντας ταυτόχρονα το πρώτο show εκτός της πατρίδας τους. Η αρχή έμοιαζε κάπως αναγνωριστική τόσο για εκείνους, όσο και για το κοινό, αλλά μόλις ζεστάθηκαν οι μηχανές, δεν άφησαν το πόδι από το γκάζι δευτερόλεπτο. Το κράμα new wave/synth pop που έχουν δημιουργήσει είναι επιδημικό και πάνω στη σκηνή μεταφράζεται εξαιρετικά. Σε αυτό βοήθησε τα μέγιστα η μεταδοτικότητα του frontman τους Brian DaMert, αλλά και η παρουσία της Vanessa Robinson, που έδωσε ρέστα παρέα με τον Βrian στο φωνητικό ντουέτο του “Call It Off”, ενώ όταν παραμέριζε τα πλήκτρα και έπιανε το μπάσο, ο ήχος τους σκλήραινε επικίνδυνα, αγγίζοντας industrial rock καταστάσεις.
Με άφθονες επιλογές από το περσινό “Born In Fire” που έκανε αίσθηση, αλλά και αναφορές στο “The Decline Of Pressure” στο δεύτερο μισό του set τους, οι Sacred Skin έφτιαξαν ένα ιδανικό πρόγραμμα για να πάρει μπρος το κοινό του Gazarte, που εντός ολίγου θα υποδεχόταν και τους Αctors.
Χωρίς κάποια grand είσοδο, απλά ανεβαίνοντας χαλαροί στη σκηνή και απευθύνοντας ένα σύντομο χαιρετισμό στον κόσμο, οι Actors μπήκαν στο “L’Appel Du Vide” και καπάκι στο “Slaves”, χαρίζοντας μας μια ισχυρή δόση από το ντεμπούτο τους, πριν προχωρήσουν στην τριάδα των καινούριων singles (“Dead Inside”, “In Real Life”, “Object Of Desire”), που κυκλοφόρησαν πέρυσι.
Ευθύς εξαρχής, γίνεται αντιληπτό ότι ο γεμάτος ήχος και η επίθεση του μπάσου της Kendall Wooding αποτελούν την κινητήριο δύναμη των Actors σε ζωντανό περιβάλλον. Σε αγαστή συνεργασία με τον Adam Fink στα τύμπανα, έχτιζαν ρυθμικά μέρη τόσο έντονα, που δε σου άφηναν άλλη επιλογή, πέρα από το να κουνηθείς στο πρόσταγμα τους.
Στον αντίποδα, τα πλήκτρα και τα εφέ της Shannon Hemmett έντυναν τις συνθέσεις τους με το απαραίτητο ηχόχρωμα, ενώ η κιθάρα του Jason Corbett ερχόταν σε δεύτερο πλάνο, γεμίζοντας τον ήχο σε κρίσιμα σημεία ή βγαίνοντας μπροστά με κάποια υποτυπώδη solos. Εκεί όπου έλαμψε ο Corbett όμως ήταν φωνητικά, αποδίδοντας άψογα και με την απαραίτητη πεποίθηση τα κομμάτια, αλλά και ως frontman, βάζοντας εύκολα το κοινό στο κόλπο, χωρίς μάλιστα να καταφύγει σε γραφικές υπερβολές.
Και αφού είχαμε ζεσταθεί για τα καλά, γίνεται η κίνηση ματ, με τους Αctors να παίζουν κολλητά τα 7/10 του κορυφαίου “Acts Of Worship”, στέλνοντας το κοινό τους σε έναν νοητό darkwave παράδεισο, όπου τα σκοτεινά synths και οι στιβαρές μπασογραμμές κάνουν κουμάντο. Πλησιάζοντας την τελευταία στροφή, μας επιστρέφουν στο “Ιt Will Come To You”, με την τριπλέτα “Crystal”, “Bury Me”, “We Don’t Have To Dance”, πριν αποχωρήσουν προσωρινά για τα παρασκήνια.
Αποχώρηση που δεν κράτησε πολύ, με τη μπάντα να επανέρχεται σχεδόν κατευθείαν στη σκηνή και τον Jason Corbett να αμφισβητεί εμμέσως τη χρησιμότητα των encore, αλλά εν τέλει να τονίζει ότι πρέπει να τηρούνται οι παραδόσεις. Αν η παράδοση επιβάλει “Post Traumatic Love”, “How Deep Is The Hole” και “Face Meets Glass” σε τέτοιες μπομπάτες εκτελέσεις, τότε να τηρείται απαρέγκλιτα κύριε Corbett. Το κλείσιμο που άξιζε, σε μια έτσι κι αλλιώς άψογη εμφάνιση, από τους εκ των κυρίαρχων στον σύγχρονο σκοτεινό ήχο. Το δίδυμο Sacred Skin και Αctors έμοιαζε άχαστο στα χαρτιά και ακριβώς έτσι εξελίχθηκε και στην πράξη, προσφέροντας μας κάτι πολύ παραπάνω από μια value for money βραδιά.
Setlist:
L' appel Du Vide
Slaves
Dead Inside
In Real Life
Object Of Desire
Love U More
Like Suicide
Only Lonely
Killing Time (Is Over)
Cold Eyes
Obsession
Strangers
Crystal
Bury Me
We Don't Have To Dance
Encore:
PTL (Post Traumatic Love)
How Deep Is The Hole
Face Meets Glass
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
