Ανταπόκριση: AGNOSTIC FRONT, Grade 2, My Turn @ Arch Club, Αθήνα (18/06/2024)


 

Αν ισχύει η ρήση «ο δολοφόνος γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος» κι αν εξαιρεθεί το γεγονός ότι δεν έχω σκοτώσει κανέναν (ακόμα), η επιστροφή μου στο Arch Club την αμέσως επόμενη μέρα από τον χαμό με τους Integrity επιβεβαιώνει το άνωθεν γνωμικό.

Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν ακόμα πιο σοβαρά και ιστορικά, διότι τι είναι ιστορία αν δεν είναι οι μεγάλοι Agnostic Front, ο πρακτικός λόγος που οι περισσότερες μπάντες εκεί έξω έβαλαν στο μυαλό τους την ιδέα να παίξουν Hardcore. Σίγουρα μία από τις περιπτώσεις που είτε είσαι μεταλλάς, ροκάς, πάνκης, χαρντκοράς κι ότι άλλο θέλετε, δεν μετράει και τόσο, απλά είναι κάποιες αξίες που τις σέβεσαι πέραν μουσικών συνόρων και προτιμήσεων και ακόμα πιο σίγουρα, οι Agnostic Front το κέρδισαν αυτό με το σπαθί τους και με την εν γένει προσφορά και νοοτροπία τους σαν μπάντα, συνέχισαν να δείχνουν το δρόμο και ακόμα να είναι επιδραστικοί και επίκαιροι, παρότι έχουν περάσει και τυπικά τέσσερις δεκαετίες από την μέρα που είδαν το φως του κόσμου σαν μπάντα. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από αυτό που ακολούθησε, όμως πρέπει να τονιστεί το εύθυμο της ατμόσφαιρας, που κατέληξε σε ατελείωτο πανηγύρι και με καθολική αποδοχή τους από ένα εκστασιασμένα πλήρες κοινό.

 

 

Ξεκίνημα με τα δικά μας παλικάρια, τους My Turn. Παλικάρια καθότι έχουν πολύ ωραίο ήχο εξ’αρχής, αρκετά ριφφάτο hardcore, με τον κιθαρίστα να έχει πολύ ωραίες ιδέες και στακάτο χέρι, ο ντράμερ δίνει τον τόνο, ο μπασίστας τον σιγοντάρει με έξτρα όγκο και ο τραγουδιστής λιτός κι απέριττος, με παχιά και μπάσα φωνή, παίρνει το κοινό άμεσα με το μέρος του. Πολύ όμορφη η παρουσία τους, δεν κουράζουν στιγμή, κάνουν τον κόσμο να κοπανηθεί με το έμπα και ο τρόπος με τον οποίο τους βλέπεις χαμογελαστούς να το νιώθουν στο έπακρο, τους δίνει έξτρα πόντους. Παίζουν για τη φανέλα του είδους την οποία ιδρώνουν τιμιότατα και χωρίς αμφιβολία, ενώ το γεγονός ότι άνοιξαν για κοτζάμ Agnostic Front, αντί να τους «πνίξει» όπως θα συνέβαινε σε άλλες μπάντες λόγω πιθανού άγχους, αντιθέτως φάνηκε να τους δίνει φτερά και εκμεταλλεύτηκαν την ορμή τους στο έπακρο. Πρώτη φορά που βλέπω τα παιδιά και ήδη ανυπομονώ να τους ξαναπετύχω σε ανάλογες συνθήκες, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν όταν βρίσκονται στη σκηνή και το χαίρονται με την ψυχή τους κι αυτό βγαίνει προς τα έξω. Θέλω να τους ευχηθώ δημοσίως ποτέ να μη χάσουν αυτή την ανεμελιά και πάντα να το χαίρονται όπως έκαναν χθες.

 



 

Συνέχεια με τους Βρετανούς Grade 2 οι οποίοι έχουν περιοδεύσει ξανά με τους Agnostic Front και δείχνουν πολύ χαρούμενοι που μας ξανάρθαν μετά από 8 (!) χρόνια. Punk γρήγορο, ενεργητικό και έξω καρδιά από το τρίο των Sid Ryan (μπάσο/φωνή/ριγέ πουκάμισο,στυλάρα), Jack Chatfield (κιθάρα/φωνή) και Jacob Hull (τύμπανα, τα έσπασε). Ειλικρινά θα μπορούσα να τους βλέπω κάθε μέρα, εξαίρετο ορεκτικό για τη συνέχεια, έπαιξαν με την ψυχή τους το υλικό τους, ενώ πρόσφεραν και τρομερές ατάκες. Η μία: «Πολλές μπάντες μετά το 40λεπτο ρίχνουν τέμπο, βγάζουν μία κιθάρα ακουστική και παίζουν μπαλάντες» για να συνεχίσουν με την εξής φράση αμετάφραστη: “We don’t know how the fuck to slow down”! Τι παλίκαροι είστε εσείς! Στη συνέχεια ο Sid Ryan θα τονίσει «χαιρόμαστε πολύ που είμαστε ξανά εδώ, ευχαριστούμε  όλους όσους ήρθατε για να μας υποστηρίξετε, χωρίς εσάς δεν υπάρχει μουσική και συναυλίες», ενώ παίξανε και το “Where Eagles Dare” των Misfits ως έξτρα δόση αδρεναλίνης. Δεν κατάλαβε κανείς πότε πέρασε η ώρα και μιλάμε για ένα από τα καλύτερα support σχήματα στην ιστορία της συναυλιακής Ελλάδας το δίχως άλλο. Το γεγονός ότι τους εξήραν και οι Agnostic Front μετά λέγοντας ότι έχουν περιοδεύσει άλλες 2 φορές μαζί τα λέει όλα πιστεύω.

 



 

Και έρχεται η (προχωρημένη) ώρα να βγουν οι ηγέτες του ήχου της Νέας Υόρκης στις 23:25 και αυτό που γίνεται για την επόμενη ώρα δεν περιγράφεται αν δεν ήσασταν εκεί να το δείτε, στο μέτρο του δυνατού αν μπορεί να δοθεί ως ένα σημείο, με το που σκάνε στη σκηνή, το δίδυμο –το εμβληματικότερο ίσως όλων στο hardcore;- των Roger Miret και Vinnie Stigma τραβάει τα μάτια πάνω του και όχι αδίκως. O ήχος από την αρχή είναι ΙΔΑΝΙΚΟΣ και ειδικά οι κιθάρες είναι όμορφα βαρύτατες και τα τύμπανα… συγνώμη! ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ του Danny Lamagna θα κλέψουν την παράσταση καθ’όλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους, μιλάμε για απίστευτη ΔΥΝΑΜΗ χτυπημάτων που δεν έχω ξαναζήσει σε εμφάνιση τους και που κάνει άμεσα τη διαφορά. Με τέτοιο «όβερ από τα αποδυτήρια» μοτίβο, οι Agnostic Front παίζουν χωρίς αύριο και μετά από ένα φοβερό ξεκίνημα και όσο ζεσταίνονται να ανεβάζουν απόδοση, ειδικά στο “My Life My Way” το κοινό εκρήγνυται και απομένει για τον καθένα να ακούσει το εκάστοτε αγαπημένο του κομμάτι. Όταν παίζονται καπάκι τα “Victim In Pain” και “Your Mistake” περνάνε μπροστά από τα μάτια μας πάνω από 40 χρόνια ιστορίας και αυταπάρνησης, με τους παλιούς άκρως oldschool οπαδούς να ξεφεύγουν!



 

Το να βλέπεις τον Vinnie Stigma στα 68 προς 69 του να το ζει με τέτοιο πάθος, τόση χαρά και το χαμόγελο του να λάμπει, να δίνει τα χέρια στους οπαδούς, να τους ανεβάζει επί σκηνής, να ανεβάζει παιδάκια να κάνουν το πρώτο τους stage dive με το ένα εξ’ αυτών μάλιστα να έχει γενέθλια και να κλείνει τα 8 του χρόνια με τούρτα και τα συναφή, είναι στιγμές που σου μένουν αναλλοίωτες με τη μία. Κατεβαίνει και στο κοινό να παίξει το “Friend Or Foe”, μας προσφέρουν και νεότερες μεγάλες στιγμές τους όπως το “Peace” και το κλείσιμο με το “Gotta Go” θέτει το Arch Club σε ολική ανάφλεξη, μία συναυλία που θα κλείσει με τη διασκευή του “Blitzkrieg Bop” των Ramones, που μάλιστα αφιερώνουν στον Joey, τον Johnny, τον Dee Dee και τον Tommy. Θριαμβευτική εμφάνιση με τους Agnostic Front πιο ανανεωμένους και πομπώδεις από ποτέ, κυρίως λόγω του παιχταρά Lamagna στα τύμπανα και του όλου κεφιού που τους βρίσκει σε φοβερή φόρμα. Κλείνω με το γεγονός ότι άμεσα με το τέλος, ο Vinnie Stigma κατεβαίνει στο κοινό, παίρνει αγκαλιά τους οπαδούς ευχαριστώντας τους και χορεύει με τις κοπέλες που βρίσκει μπροστά του. Καμία επιτήδευση, καμία ψευτιά σ’ αυτό, μόνο σεβασμός και υπόκλιση.

 

 

 

Για το Rock Overdose,

Άγγελος Κατσούρας

Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης


Comments