Agnostic Front/First Blood @ Κύτταρο, 29/6/2011.
Το βράδυ μιας επεισοδιακής από κάθε άποψη ημέρας για την πρωτεύουσα, σε καμία περίπτωση δε θα έβαζε κανείς τα λεφτά του ότι ενδείκνυται για την επιτυχή διοργάνωση καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Σε πείσμα των καιρών όμως, αρκετός ήταν ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί έξω από το κλαμπ της Ηπείρου, όχι και από τόσο νωρίς, μιας και η συναυλία ξεκίνησε με κάποια καθυστέρηση, πάντα κατά τα ήθη του συγκεκριμένου χώρου. Δεν πτοήθηκε κανείς βέβαια, γίναν οι απαραίτητες βόλτες σε μπαρ και merchandise και σιγά σιγά λάβαμε τις θέσεις μας περιμετρικά του stage, εν αναμονή των First Blood.
Οι οποίοι αποδείχθηκαν εξαιρετικά ορεξάτοι σ"αυτήν την παρθενική τους επίσκεψη στα μέρη μας. Πραγματικά δε χρειάστηκαν παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα για να δημιουργηθούν τα πρώτα circle pits, ενώ ο frontman Carl Schwartz στην πρώτη ευκαιρία παρότρυνε από σκηνής το κοινό να επιδοθεί στο ευγενές άθλημα του moshing. Σαφώς πιο “μεταλλικοί” από τους headliners, με αναφορές σε μπάντες όπως οι Hatebreed ή οι Terror (στους οποίους ο Schwartz κρατούσε το μπάσο για ένα φεγγάρι), κάλυψαν με το set τους υλικό τόσο από το “Killfornia” όσο και από το περσινό “Silence Is Betrayal”, αφήνοντας ικανοποιημένους τους ήδη οπαδούς που έδιναν τη μάχη κοντά στη σκηνή, αλλά και κερδίζοντας την εκτίμηση όσων είχαν έρθει αποκλειστικά για τους headliners.
Για τους ηγήτορες του NY Hardcore τι να γράψει κανείς που δεν έχει ειπωθεί, 30 χρόνια στο κουρμπέτι χαίρουν του σεβασμού ολάκερης της κοινωνίας.
Χωρίς καμία συστολή ανέβηκαν στη σκηνή έχοντας το Roger Miret εμπύρετο φέροντας ισοθερμικά στα πόδια και για μία περίπου ώρα έστησαν μια πρωτόγνωρη hardcore γιορτή. Το Κύτταρο μεταμορφώθηκε σ"ένα τεράστιο circle pit και τα stage dives ήταν στην ημερήσια διάταξη, ενώ ο ένας hardcore ύμνος διαδεχόταν τον άλλο. Ενδεικτικά : “Eliminator”, “For My Family”, “Friend Or Foe”, “Victim In Pain”, “Crucified”, “Gotta Go”, αλλά και κομμάτια όπως το “A Mi Manera” ή το “Now And Forever” από το πολύ καλό πρόσφατο “My Life, My Way”. Προς το τέλος ακούστηκαν και τα “Χρόνια Πολλά” για τον εορτάζοντα Miret που δε μάσησε ούτε δευτερόλεπτο, παρότι άρρωστος, γεγονός που εκτιμήθηκε δεόντως από τους παρευρισκόμενους.
Το live γενικότερα εξέπεμπε ένα οικογενειακό hardcore vibe, ο κόσμος ξέδωσε με τον καλύτερο τρόπο και ειλικρινά αδύνατω να πιστέψω ότι αποχώρησε κάποιος παραπονεμένος. Δε χωρά αμφιβολία ότι η πενταετής αναμονή άξιζε, αλλά μετά και την εμφάνιση της Τετάρτης οι πυκνότερες επισκέψεις τους επιβάλλονται.
Για το Rockoverdose.gr,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
