O κύριος Vincent Damon Furnier,ή προς το γνωστότερο Αlice Cooper,αποτελεί έναν απο τους πρόδρομους του horror rock.Tο "Welcome to my nightmare" του 1975 αποτελεί ορόσημο δίσκο του είδους.
Στην συνέχεια η πορεία του κάποια στιγμή άλλαξε,διάλεξε πιο εμπορικούςς δρόμους με απόλυτη επιτυχία και βγάζοντας άλμπουμς που συνδύασαν επιτυχημένα εμπορικότητα και ποιότητα.
Σίγουρα τα τελευταία χρόνια υπήρξε μια πτωτική τάση και η απόφασή του να κάνει ένα sequel του θρυλικού δίσκου δημιούργησε μια έντονη προσμονή και αγωνία για το πως θα ηχούσε έν έτει 2011.
Ειδικά το γεγονός ότι θα συμμετείχε η αυθεντική σύνθεση που ηχογράφησε εκείνον τον δίσκο και με τον ίδιο παραγωγό,επέτεινε περισσότερο αυτά τα συναισθήματα.
Όσοι έχετε ακούσει το αυθεντικό μην περιμένετε να ανακαλύψετε καμμιά σχέση με το τωρινό.Απουσιάζει πλήρως η θεατρικότητα και η παράνοια του αρχικού.Η μόνη σχέση είναι ότι ο ήχος αγγίζει σε αρκετά σημεία τα "70s αλλά κι αυτό μπασταρδεμένο με μοντέρνα κολπάκια.
Ο δίσκος απέχει πολύ απο το να χαρακτηριστεί hard rock,πιο πολύ αγγίζει την πόπ και το rock "n" roll,ενώ σε μερικά μέρη το blues στοιχείο έρχεται πολύ μπροστά.Μέχρι και cabaret ρυθμοί υπάρχουν σε κομμάτι του δίσκου.
Η εισαγωγή με το "I am made of you",που είναι ουσιαστικά ένα παλιό χριστιανικό τραγούδι,με το πιάνο και τον αργό ρυθμό σου φέρνει στο νού το ξεκίνημα εκείνου του παλιού δίσκου,αλλά τελικά απλά σε ξεγελάει και σου δημιουργεί φρούδες ελπίδες,η συνέχεια είναι εντελώς διαφορετική.
Συνθέσεις απλούστατες,μερικές με έντονη χορευτική πόπ διάθεση,που δεν πλησιάζουν ούτε στο ελάχιστο τις horror rock αλλά ούτε και τις πιο pop metal των παλιότερων εμπορικών,στύλ "Poison" κλπ.
Κάποιες ισχνές προσπάθειες να αναδημιουργήσει το παλιό κλίμα,βουλιάζουν αύτανδρες,χαμένες μέσα στο υπόλοιπο flat επίπεδο και την έλλειψη οποιασδήποτε δυνατής συνθετικής ιδέας.
Μόνο το "Something to remember me by" φέρνει πολύ έντονα στον νού το "Only women bleed" του ένδοξου πρωτότυπου δίσκου,καθώς και το τελευταίο κομμάτι,το "Τhe Underture" που αποτελεί συρραφή απο τα κομμάτια εκείνου του δίσκου.
Δ υστυχώς ακόμα και κάποια πολύ αξιόλογα solos και κιθαριστικά μέρη χάνονται κι αυτά στην "μετάφραση",ενώ κάπου δείχνουν κι εντελώς ασύνδετα με το υπόλοιπο κλίμα κάποιων τραγουδιών.
Αυτό που παραμένει σταθερή αξία είναι η φωνή του Alice Cooper,ώριμή,δυνατή και με την χαρακτηριστική ευχέρεια που έχει να κινείται σε διάφορα μήκη και στύλ.Κι εδώ αποδίδει πολύ καλά και στα ανάλαφρα σημεία αλλά κι εκεί όπου χρειάζεται να προσθέσει γρέζι,ή να αγριέψει.
Κανείς δεν είχε την απαίτηση για κάτι ισάξιο ή ένα copy paste αλλά αυτό που τελικά αποκομμίζεις απο την ακρόαση του δίσκου είναι τραγούδια που θα μπορούσαν να συνθέσουν εύκολα αρκετές μπάντες της εποχής.Δε σου αφήνει σχεδόν τίποτα να θυμηθείς ή να αναζητήσεις ξανά.
Περισσότερο σου προκαλεί μια χορευτική διάθεση παρά οτιδήποτε άλλο.Δυστυχώς πολύ κατώτερο ακόμα κι απο τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις.
Πιστεύω ότι δεν θα ενθουσιάσει ούτε τους οπαδούς που τον έμαθαν απο το "Raise Your Fist and Yell" και μετά εποχής,πόσο μάλλον τους παλιότερους κια πιο παραδοσιακούς.
Tracklist:
01. I Am Made Of You
02. Caffeine
03. The Nightmare Returns
04. A Runaway Train
05. Last Man On Earth
06. The Congregation
07. I’ll Bite Your Face Off
08. Disco Bloodbath Boogie Fever
09. Ghouls Gone Wild
10. Something To Remember Me By
11. When Hell Comes Home
12. What Baby Wants
13. I Gotta Get Outta Here
14. The Underture
Για το Rock Overdose.gr
Πάνος Warlord Μπούγαλης
Comments
