Το Σάββατο 25 Απριλίου, η Αθήνα έσφυζε από συναυλίες της εγχώριας μέταλ σκηνής και όχι μόνο. Εμείς είχαμε την τύχη να βρεθούμε ενώπιον της σκηνής του Arch, όπου έλαβε χώρα ένα metal live με ποικίλες καταβολές, με headliners τους Allochiria και supports τους Their Methlab και Okwaho.
Οι Okwaho ανέβηκαν στη σκηνή λίγα λεπτα πριν τις εννέα, με ένα δυναμικό doom και sludge set. Τα απόκοσμα φωνητικά, σε συνδυασμό με τις βαριές κιθάρες και τα έντονα ντραμς, έγιναν φερέφωνα δυνατών συναισθημάτων. Όπως η ίδια η μπάντα δηλώνει, η μουσική τους -μεταξύ άλλων- πραγματεύεται θέματα γύρω από την εναντίωση στο κατεστημένο, τη θρησκεία και τα απολυταρχικά καθεστώτα, πράγμα που ακόμη και μουσικά υποδήλωνε όλη αυτή την αγανάκτηση, τον θυμό, ακόμη και τη μελαγχολία και την αποσύνδεση. Δυστυχώς η εμφάνισή τους ξεκίνησε με όχι περισσότερα από δεκαπέντε - είκοσι άτομα στο κοινό, αλλά ευτυχώς ο αριθμός αυξήθηκε μέχρι το τέλος του set.
Οι Their Methlab ήταν το “διάλειμμα” ανάμεσα σε δύο set σκληρών φωνητικών, με τις ροκ επιρροές να γίνονται φανερές σε αυτήν την instrumental έκρηξη. Προσωπικά μου άρεσε αυτή η μικρή εναλλαγή στο είδος, καθώς μου φάνηκε να δίνει μία παύση - πέραν του ότι συνέβαλε και στην ποικιλομορφία της συναυλίας. Ήταν φανερό επίσης ότι η μπάντα είχε φέρει μαζί το “δικό της” κοινό, οι οποίοι βρίσκονταν ενεργά και φωναχτά εκεί για να δείξουν τη στήριξή τους. Το Arch γέμισε με γκρούβες και ψυχεδέλεια, συστήνοντας μία διαφορετική ενέργεια. Και μιλώντας για ενέργεια, δεν μπορώ να παραλείψω αυτή των μουσικών, οι οποίοι φαινόντουσαν να χάνονται μέσα στη μουσική τους, ντύνοντας την αίθουσα με ατμοσφαιρικότητα.
Οι Allochiria ήταν το αποκορύφωμα της βραδιάς, αυτοί που όλο το κοινό αποθέωσε από τη στιγμή που ανέβηκαν στη σκηνή. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πώς η Ειρήνη βγάζει τόσο αβίαστα τα φωνητικά της. Δηλαδή την κοίταζα και αναρωτιόμουν πόση δουλειά μπορεί να έχει ρίξει αυτή η χαρισματική μουσικός για να μπορεί να το κάνει να βγαίνει προς τα έξω ως κάτι εύκολο, ως κάτι πηγαίο. Μία σημαντική σημείωση αποτελεί το γεγονός ότι κρατώντας σταθερό το κοινωνικό υπόβαθρο της μουσικής τους, αφιέρωσαν και ένα τραγούδι στην Παλαιστίνη. Το set ήταν αρκετά πλούσιο, με πολλά από τα κομμάτια που ξέρουμε και αγαπάμε. Το “δέσιμο” της μπάντας έβγαινε με την κάθε ευκαιρία στην επιφάνεια, καθώς μας παρουσίαζαν όχι απλά μια άρτια και μεστή δουλειά, αλλά ένα ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Αυτό που έχω το χρέος και την χαρά να αναφέρω ήταν η συμβολική αντιπολεμική κίνηση των μπαντών, όπου ένα μέλος από το κάθε σχήμα ανέβηκε στη σκηνή με μπλούζα υπέρ της αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, θυμίζοντάς μας πως η τέχνη είχε, έχει και θα έχει πάντα μία πολιτική φωνή. Γιατί η πολιτική είναι ο κόσμος και η τέχνη είναι για τον κόσμο.
Κλείνοντας, αν πρέπει να κάνω κάποια ανασκόπηση, θα έλεγα πως αυτό το live δεν απογοήτευσε. Για ακόμη μία φορά απολαύσαμε ικανότατους μουσικούς, οι οποίοι εκπνέουν τη δημιουργικότητά τους σε έργα με τα οποία μπορούμε να νιώσουμε, να ταυτιστούμε και να εκτιμήσουμε. Και είναι αυτή η στιγμή που ο δημιουργός βλέπει το κοινό του να τα βιώνει όλα αυτά εκ νέου μαζί του.
Για το RockOverdose,
Μαρία Τριανταφύλλου @bloody.mary.jane
Φωτογραφίες: Παύλος Κουναλάκης @paulos.kounalakis
Comments
