Κάθε φορά που κυκλοφορεί ένας (ακόμα) καλός NWOTM (νγουοτμ, που θα ‘λεγε και ο Fenriz) έχω την αίσθηση ότι μέσα μου λέω «οκ, εντάξει, μέχρι εδώ ήταν, το ιδίωμα θα αρχίσει να βαλτώνει κααααάπου εδώ». Το γεγονός όμως ότι αυτή η αναβίωση/επιστροφή του thrash metal στις μέρες μας, όσες πατέντες και αν τραβάει από την –ακόμη ακμάζουσα- παλιά φρουρά, άλλα τόσα νέα πράγματα έχει να δώσει στο τόσο αγαπητό αυτόν ήχο και τα riffs φαίνεται πως δε στερεύουν ποτέ. Η περίπτωση των Ισπανών Angelus Apatrida δεν διαφέρει πολύ από την «μέση» (είπαμε, δεν υπάρχει, συμβατικά το χρησιμοποιούμε) neothrash μπάντα (ήτοι, old scholl-ίζοντες ρυθμοί σε νεωτεριστικές πατέντες και με σύγχρονη, προσεγμένη παραγωγή). Το 3ο full length τους Clockwork το «φλερτάρω» από τότε που βγήκε και η ευκαιρία να το ακούσω δόθηκε επιτέλους, πριν αρχίσω την ακρόαση του The Call. Τα συντρίμμια στα οποία με άφησε το τελευταίο, περιγράφονται παρακάτω.
Όπως προείπα, οι Angelus Apatrida εδώ δεν αποτελούν έκπληξη. Ούτε για εσάς που τους ξέρετε, ούτε για εσάς που τους μαθαίνετε με το φετινό, τέταρτο πόνημά τους. Έχουν χτίσει ήδη το όνομά τους επάξια τόσα χρόνια, τόσο με τις studio δουλειές τους, όσο και με τις περιοδείες τους πλάι σε τιτάνες (φέτος, βγαίνουν στο δρόμο με το πολύ ενδιαφέρον πακέτο 3 Inches of Blood, Havok, Goatwhore – λέγε με χαμό…). Δε θα χάσω τον ειρμό μου όμως, The Call η φετινή δουλειά των εκ του Albacete ορμώμενων Ιβήρων, που υπόσχεται να σας στείλε για βρούβες και παραπέρα!
Το επικών διαστάσεων αντίκτυπο του επικών διαστάσεων 4ου δίσκου των εκ του Albacete ορμώμενω Αγγέλων δύσκολα περιγράφεται με λόγια και αν περιγράφεται, τότε αδύνατο χωρίς να χρησιμοποιήσεις τις λέξεις Exodus, new, wave, thrash, metal ή «ω ρε μάνα μου». Οι οργιάζουσες κιθάρες δανείζονται τον ήχο τους από τις 00’s δουλειές των Exodus (καμία έκπληξη, το έτος δημιουργίας του συγκροτήματος είναι το 2000) ο ηγέτης Guillermo Izquierdo έχει ένα ανεπαίσθητο Blitzικό γρέζι στη φωνή του, ικανό να στείλει τους aficionados που θα το προσέξουν στον έβδομο ουρανό (αδέρφια!), το απίστευτα φρέσκο και γεμάτο ενέργεια thrash τους, είναι τόσο κτηνώδες όσο και παθιασμένο. Οι 80’s riff-ολογία και soloυργία, πλάι στη σύγχρονη αισθητική, τα κάφρικα φωνητικά, τον ογκώδη και πεντακάθαρο ήχο, το ανελέητο drumming,τα τα τα… Η ισοπέδωση πλήρης, η παράδοση άμεση.
Το The Call μοιάζει με το Time is Up ή με το Worlds Torn Asunder, ναι. Η διαφορά είναι ότι στις προαναφερθείσες δισκάρες, τα γκάζια κάπου έπεφταν, τα riffs κάπου χώλαιναν, ή όλη υπόθεση έχανε, έστω και λίγο. Εδώ, ψάχνω να βρω ψεγάδι. Ακόμα. Και το ίδιο θα κάνω στα τέλη της χρονιάς, όταν το The Call θα συμπεριλαμβάνεται στο top 3 των καλύτερων thrash δίσκων του 2012. Αν συμβεί το αντίθετο, πρέπει να συμβούν σημεία και τέρατα. Ακούς, senior Petrozza;
Βαθμολογία: 90/100
Για το RockOverdose.gr: Μάριος Πιτσαλίδης
Comments
