Υπάρχουν κάποιες μπάντες, και κάποιοι μουσικοί που τους οφείλουμε την μουσική μας ταυτότητα και ίσως και τον χαρακτήρα που έχουμε διαμορφώσει ακούγοντας τους δίσκους τους. Ο Udo Dirkschneider και οι Accept σίγουρα είναι σε αυτή την κατηγορία. Και ένας από τους προαναφερθέντες δίσκους είναι το “Balls To The Wall”. Οπότε η παρουσία μας σε ένα από τα show στην Ελλάδα στα πλαίσια της επετειακής περιοδείας ήταν επιβεβλημένη, πόσο μάλλον όταν μαζί του πλέον είναι ακόμα ένα ιδρυτικό μέλος της μπάντας, ο Peter Baltes!
Λίγο πολύ ξέραμε τι θα ακούσουμε. Το “Balls To The Wall” στην ολότητα του συν μερικά από τις σημαντικότερα κομμάτια που έχουν γραφτεί στην ιστορία της metal μουσικής. Αυτό που δεν ξέραμε όμως ήταν ότι σε λίγη ώρα θα ζούσαμε μία απόλυτα heavy metal βραδιά βγαλμένη από τις ένδοξες δεκαετίες της. Αν και είχα ενημερωθεί από άτομα που ήταν στο live της Αθήνας, ακόμα και οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις μου δεν μπορούσαν να φτάσουν σε αυτό που ζήσαμε.
Και πώς να είναι διαφορετικά όταν ξεκινάς τη συναυλία σου με το “Fast As A Shark”. Ατάκα πιο γραφική και από το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη αλλά… goal από τα αποδυτήρια. Και η συνέχεια ανάλογη με κομμάτια όπως “Midnight Mover”, “Breaker” και “Metal Heart”. Έχουμε φτάσει κάπου στο πρώτο 25λεπτο της συναυλίας και σκέφτομαι “οκ, και τώρα να τελειώσει εγώ μια χαρά ικανοποιημένος θα είμαι”. Και δεν είχε έρθει καν ακόμα η ώρα του “Balls To The Wall”. Το κλείσιμο το πρώτου μέρους έγινε με το “Breaking Up Again” και τον Baltes να αναλαμβάνει τα φωνητικά όπως και στο δίσκο.
Ελάχιστα λεπτά αναμονή και η μπάντα επιστρέφει για να μας παρουσιάσει ένα διαμάντι της μουσικής μας με τα κομμάτια παιγμένα στη σειρά όπως και στο δίσκο. Ανατριχίλα, πώρωση, φωνές που σιγά σιγά κλείνουν. Η μπάντα τα δίνει όλα στη σκηνή και το να ακούς αυτά τα κομμάτια από τον άνθρωπο που πρέπει να τα ακούς είναι μια ιστορική στιγμή όπως και να το κάνεις. Σε καμία περίπτωση δε θέλω να μειώσω τον Tornillo και τη δουλειά που ρίχνει στους Accept, πραγματικά την ιδρώνει τη φανέλα, αλλά τα κομμάτια αυτά έτσι τα μάθαμε. Έτσι μεγαλώσαμε. Με την τραμπουκο-φωνή του Udo! Και ας μη ξεχνάμε ότι στο live αυτό είδαμε τα 2/5 της original σύνθεσης ενώ πλέον στους Accept είναι μόνο ο Hoffmann.
Τέλος και το “Balls To The Wall” με την μπάντα να φεύγει στα παρασκήνια για ελάχιστα λεπτά για να επιστρέψει να αποτελειώσει αυτό που ξεκίνησε. Πιστεύω θα είναι από τα highlight της χρονιάς και ας είναι ακόμα Απρίλιος. Κλείσιμο με το απόλυτα οπαδικό “Princess Of The Dawn”, το “Up To The Limit” και το AC/DC-on-steroids κομμάτι “Burning”.
HEAVY METAL ΘΡΙΑΜΒΟΣ!!!
Μιλάμε για την απόλυτη heavy metal ισοπέδωση. Ο Udo μαζί με τον Baltes, από τους στυλοβάτες του metal, ήταν εκεί και μας έδειξαν πως γίνεται. Ο ένας στα 73 και ο άλλος στα 67 αλλά η ψυχούλα τους το λέει και με το παραπάνω. Ούτε φανφάρες, ούτε λόγια, ούτε σκηνικά (δεν είχαν καν backdrop). Τίμιο, αγνό heavy metal. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας απέδωσαν άριστα όλα τα κομμάτια με απόλυτο σεβασμό αλλά με τσαμπουκά όπως αρμόζει σε τέτοιους ύμνους.
Ο κόσμος, που ο μέσος όρος ηλικίας πρέπει να ξεπερνούσε τα 40, ήταν τρομερός με συμμετοχή σε όλα τα κομμάτια κάνοντας τη βραδιά ακόμα πιο ονειρική. Παντού γύρω σου έβλεπες χαρούμενα πρόσωπα. Μία heavy metal γιορτή. Όπως πρέπει!
Οι ευκαιρίες να βλέπουμε τέτοια live σιγά σιγά λιγοστεύουν. Κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και μην τα χάνετε. Θα έρθει η στιγμή που θα το μετανιώσετε. Μπορεί πλέον να υπάρχει πληθώρα συγκροτημάτων και μουσικών ειδών που θέλουν να λέγονται heavy metal αλλά το heavy metal το δικό μου είναι αυτό και δυστυχώς ο κύκλος του – όσο αφορά το συναυλιακό κομμάτι – κλείνει. Αλλά η μουσική θα είναι πάντα εκεί. Αυτό το heavy metal μας μεγάλωσε, από πιτσιρικάδες φτάσαμε πλέον να είμαστε από μεσήλικες έως και συνταξιούχοι ακούγοντας αυτές τις μουσικές. Gatekeeping; Ελιτισμός; Πείτε το όπως θέλετε, αλλά για μένα το heavy metal είναι απλό και είναι αυτά τα live και αυτές οι μπάντες. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά προσπάθειες.
Για το RockOverdose,
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες / Video: Δημήτρης Καραγεωργίου
Comments
