Front Line Assembly στην Ελλάδα… είναι βέβαιο ότι όσο περνούσαν τα χρόνια, όλο και περισσότερο κάτι ανάλογο έμοιαζε με όνειρο θερινής νυκτός, αλλά να που τα πράγματα αλλάζουν και μπορούν να σε εκπλήξουν, έτσι λίγο πριν φύγει το 2024 και για πρώτη φορά στα χρονικά σε σχεδόν 40 χρόνια ιστορίας, οι πρωτοπόροι του electro-industrial ήχου μας επισκέφτηκαν και μάλιστα με μία εμφάνιση αντάξια των προσδοκιών του κόσμου που σύρρευσε στο Arch Club για να τους δει. Μεγάλη μορφάρα ο Bill Leeb με τον διόσκουρο του Rhys Fulber στο πλάϊ του, ηγετικές φυσιογνωμίες της μουσικής γενικότερα, χωρίς να χωράει αμφιβολία γι’αυτό. Χάρηκαν ιδιαίτερα με την ανταπόκριση που είχαν από τον κόσμο και με την πανέμορφη όπως χαρακτήρισαν τη χώρα μας και τόνισαν ότι ήταν κρίμα που δεν είχαν έρθει τόσα χρόνια και πως η επόμενη φορά δε θα αργήσει. Είδα κάθε λογής κόσμο που δεν βλέπω και πολύ συχνά, ενώ για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, είδα 5 διαφορετικά άτομα με μπλούζα Celtic Frost (όλες το ίδιο σχέδιο μάλιστα) και έναν με Hellhammer, τι είδους μαγεία ήταν αυτό, ένας Θεός ξέρει. Η συναυλία πάντως απεδείχθη χορταστική και το πρόγραμμα τηρήθηκε με το παραπάνω, λίγο μετά τις 12 είχαμε καθαρίσει και φεύγοντας πλήρεις εμπειριών.
Ξεκίνημα με Architect, όπου ο παίχτης για περίπου 40’ θα φροντίσει να γεμίσει το χώρο με τους πειραματισμούς του σε ηλεκτρονικούς ρυθμούς και θα καταφέρει να πάρει το κοινό με το μέρος του πολύ άμεσα. Βλέπω κόσμο να αρχίσει να χορεύει και να το ζει και η βραδιά προμηνύεται ηλεκτρισμένη, όνομα και πράγμα. Αν και θεωρώ ότι το τράβηξε λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε κι από ένα σημείο και μετά αυτό που ακούγαμε ήταν πολύ επαναλαμβανόμενο, εντούτοις έδειξε μαστοριά σ’ αυτό που κάνει, ενώ το γεγονός ότι μέσα σε όλα παίζει κι ο ίδιος τύμπανα τα οποία μοστράρει πάνω στα remix που έχει φτιάξει, του δίνει έξτρα πόντους. Ο κόσμος περνάει καλά και ζεσταίνεται για το κυρίως πιάτο σιγά σιγά, ο ίδιος ο παίχτης το ζει και θεωρεί ότι είναι τιμή του -προφανώς- να ανοίγει για τους Front Line Assembly, άρα όλα πάνε καλά και δεν υπάρχει κάποιο πρακτικό λάθος. Αφήνει τη σκηνή μέσα σε ζεστό χειροκρότημα, το οποίο είχε λάβει εξ’ αρχής κιόλας και το σημαντικό ήταν ότι γέμισε το κενό όμορφα. Σε πηγαδάκια άκουγα πολλούς να λένε ότι γουστάρανε, ενώ να τονίσω ότι κατά τη διάρκεια της συναυλίας και περνώντας ανάμεσα από τον κόσμο, αρκετοί τον σταμάτησαν να του δώσουν το χέρι.
Στη συνέχεια το πρόγραμμα λέει Qual και ο κατά κόσμον William Maybeline των γνωστών και μη εξαιρετέων Lebanon Hannover (ωραία που θα ήταν να τους βλέπαμε ε;) θα κάνει την εμφάνιση του επί σκηνής και για τα επόμενα 45’ ξεβιδώνεται στο χορό και κάνει το κοινό να ταρακουνηθεί ποικιλοτρόπως. Ο τύπος ζει γι’ αυτό που κάνει ξεκάθαρα, του το δίνω. Δε μασάει μία, χρησιμοποιεί μία γκάμα φωνητικών που ακούγεται ρομποτική σε σημεία, ως και κάφρικη σε κάτι τραβήγματα που κάνει με τη φωνή του. Κι αυτός το χάρηκε πάρα πολύ που βρέθηκε στη χώρα μας, ευχαριστώντας τον κόσμο και στο τέλος λέγοντας “ετοιμαστείτε γι’ αυτό που έρχεται, το κυρίως πιάτο”. Πάρα πολύ ενεργητικός, καταλαμβάνοντας ολομόναχος τη σκηνή, θέλει μία άλφα τόλμη και γνώση όλο αυτό του πως να το κάνεις γιατί αλλιώς το άγχος μπορεί να σε πνίξει. Γι’ αυτόν όμως ήταν όπως φάνηκε άλλη μια μέρα στη δουλειά και σε αυτό που κάνει, την κάνει σούπερ. Ξέρει να στηθεί στη σκηνή ο τύπος, να πάρει το κοινό κοντά του και με το πόσο πάλλεται κάθε μέρος του κορμιού του, να δείξει σε όλους ότι για κάποιους όπως αυτός, η μουσική είναι πάνω απ’ όλα μέρος της προσωπικότητας του και η έκφραση προσωποποιημένη απόλυτα.
22:50 όπως ακριβώς αναφέρει το πρόγραμμα και οι ηγέτες Front Line Assembly ανεβαίνουν στη σκηνή κι από πολύ νωρίς με το τρίο των “Anthrocross”, “Final Impact” και ειδικά με το “Neologic Spasm” κάνουν όλο το Arch Club να υποκλιθεί στις διαθέσεις τους. Ο Bill Leeb ως τεράστιος frontman δε χρειάζεται καν να κάνει κάτι το εξωπραγματικό για να φανεί μεγαλύτερος από τη ζωή που λένε σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, το συναίσθημα ότι δεν το παίρνουν και πολύ τοις μετρητοίς αλλά απλά βγαίνουν και δίνουν τα πάντα γιατί απλά μπορούν είναι ευδιάκριτο, μιλάμε για εμπειρία 37 ετών δισκογραφικά και 17 άλμπουμ που άλλα περισσότερο ή άλλα λιγότερο, έχουν κάνει τη διαφορά σε αυτό που παίζουν. Το αγαπημένο άλμπουμ των περισσότερων οπαδών τους και το αναντίρρητο breakthrough της καριέρας τους, δηλαδή το “Tactical Neural Implant” θα εκπροσωπηθεί με άλλα 3 κομμάτια πλην του “Final Impact” και συγκεκριμένα θα ακούσουμε τα “Bio-Mechanic” στη μέση του σετ ακριβώς και τα “Gun” και “Mindphaser” καπάκι το ένα μετά το άλλο πριν το τέλος του σετ. Ένα σετ που θα τελειώσει 75’ μετά την έναρξη με τα “Blood” και “Body Count” και με το κοινό εκστασιασμένο από την εμφάνιση. Μία μεγάλη εμφάνιση μίας μεγάλης μπάντας ξεκάθαρα.
Τους πήρε σχεδόν 40 χρόνια να μας έρθουν, ας ελπίσουμε να έγινε σαφές γιατί αυτό ήταν λάθος και να κρατήσουν τον λόγο τους -αν εξαρτάται από αυτούς φυσικά- και να μην αργήσουν ξανά τόσο πολύ. Άλλο ένα κουτάκι από την περιβόητη bucket list του καθενός μας τικαρίστηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και η χρονιά θα κλείσει σίγουρα λίγο καλύτερα μετά από αυτό.
Για το Rock Overdose, Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης
Comments
