Μπορεί να πέρασαν σαράντα χρόνια για τον Mike Tramp των White Lion για να έρθει στη Θεσσαλονίκη, αλλά πραγματικά άξιζε η αναμονή. Μετά την ανακοίνωση του live πριν από αρκετούς μήνες, φτάσαμε στη μέρα που επιτέλους το τεράστιος αυτός frontman θα πατούσε το πόδι του στη σκηνή του Eightball. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ένα τέτοιο live να εξελιχθεί όπως εξελίχθηκε.
Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγα σε ένα live μελωδικού hard rock στη Θεσσαλονίκη – (πρέπει να ήταν στους Gotthard πριν από σχεδόν 20 χρόνια!!!) – και δεν ήξερα πλέον αν υπάρχει κοινό για αυτή τη μουσική. Όχι ότι δεν έγιναν κάποια live απλά εγώ δεν έτυχε να βρεθώ. Εδώ καλά καλά στην Αθήνα πηγαίνουμε σε τέτοιες συναυλίες και είμαστε οι γνωστοί άγνωστοι. Τελικά ευτυχώς διαψεύσθηκα και απολαύσαμε ένα τρομερό live σε ένα κατάμεστο venue.
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. 40 χρόνια από το δισκογραφικό ντεμπούτο των White Lion, 40 χρόνια τραγουδιών με τα οποία έχουμε μεγαλώσει και έχουμε τραγουδήσει άπειρες φορές, οπότε όπως καταλαβαίνετε η αναμονή ήταν πολύ μεγάλη. Στις 21.30 ακριβώς λοιπόν τα μέλη της μπάντας ανεβαίνουν στη σκηνή με τον Tramp τελευταίο, και ξεκινάει ένα από τα καλύτερα live που έχουμε δει εδώ και πολύ καιρό.
Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι η κατάσταση του Tramp. Δεν γίνεται ρε φίλε να είσαι σχεδόν 65 χρονών και να είσαι έτσι. Εντάξει, κάποια φορά μάλλον η φύση είναι πολύ απλόχερη με κάποιους. Τον παρατηρούσα συνεχώς και όταν τραγουδούσε αλλά και όταν μιλούσε με το κοινό. Μετά από τόσα χρόνια βλέποντας εκατοντάδες μπάντες νομίζω μπορώ να ξεχωρίσω πότε κάποιος είναι rock star και πότε όχι. Και ο Tramp έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που τον κατατάσσουν σε αυτή την κατηγορία μαζί με τύπους σαν τον Coverdale ή τον Bon Jovi. Σίγουρα όχι εμπορικά, αλλά το θέμα δεν ήταν ποτέ αυτό. Έχει όλα όσα χρειάζεται για να είναι εκεί πάνω μαζί τους.
Πολύ δυνατό ξεκίνημα με τον κόσμο από κάτω να παίρνει το σήμα από την μπάντα και να ξεκινάει να τραγουδάει ασταμάτητα μέχρι και το τελευταίο τραγούδι. Όσο περνούσε η ώρα, τόσο ζεσταινόταν μπάντα και κοινό και το live γινόταν ακόμα καλύτερο με το Δανό τραγουδιστή να αποδίδει άψογα τα κομμάτια. Ναι σίγουρα δεν είχαμε καμία απαίτηση να ακούγεται όπως πριν από 35 χρόνια αλλά προσωπικά σε καμία περίπτωση δεν τον περίμενα να ακούγεται τόσο καλά.
Η δε μπάντα του ήταν ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ! Αλάνθαστη, δεμένη λες και τα μέλη της παίζουν μαζί δεκαετίες και πάνω απ’ όλα κεφάτη – εντάξει μάλλον στην κιθάρα ο Marcus Nand μπορεί να είναι και σωσίας του Joe Perry (Aerosmith). Μαζί με τον Tramp συνέβαλαν σε ένα απόλυτο rock n’ roll party που σπάνια έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε. Οι White Lion του Mike Tramp δεν ήρθαν σε καμία περίπτωση για να παίξουν ένα ακόμα live. Όχι! Ήρθαν για να μας θυμίσουν ότι το μελωδικό hard rock κάποτε ήταν το απόλυτο αφεντικό.
Νομίζω ότι ακούσαμε σχεδόν όλα όσα κομμάτια περιμέναμε να ακούσουμε. “Lights And Thunder”, “Lonely Nights”, “All The Fallen Men” και φυσικά “Broken Heart” και “Wait” στα οποία νομίζω τραγουδούσαν και τα σκαμπό!
Μιάμιση ώρα μετά και αφού μόλις είχε τελειώσει το live έβλεπες παντού χαρούμενα πρόσωπα, ευχάριστα ξαφνιασμένα για αυτό που άκουσαν και είδαν. Μακάρι αυτό το live να ανοίξει το δρόμο για να βλέπουμε περισσότερα από το συγκεκριμένο είδος.
Για το RockOverdose
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες
Δημήτρης “Photoshooter” Καραγεωργίου
Comments
