Πέρασαν 8 ολόκληρα χρόνια απο την τελευταία δισκογραφική δουλειά των ANTHRAX και επιτέλους το "Worship music" είναι εδώ.
Ένας δίσκος που σηματοδοτείται απο την μεγάλη επιστροφή του Joey Belladonna στη θέση του τραγουδιστή.Μια φωνή που έχει συνδεθεί με ένδοξες μέρες του συγκροτήματος και με σημαντικούς δίσκους.Αυτό δε περιέχει καμμιά αιχμή για τον John Bush,του οποίου το ταλέντο και οι εξααιρετικές φωνητικές ικανότητες δεν αμφισβητούνται επ"ουδενί.
Οι ANTHRAX πάντοτε αποτέλεσαν μια μπάντα που έκανε μουσικά αυτό που γούσταρε και δε δίστασε να ρισκάρει και να κάνει πράγματα που κανένα αντίστοιχο συγκρότημα δε θα τόλμαγε ποτέ.Μπορεί αυτό μερικές φορές να μην ωφέλησε αλλά πρέπει να τους δώσουμε τα εύσημα για το θάρρος τους και την άγνοια κινδύνου.
Σίγουρα αυτές οι καινοτομικές τους κινήσεις είχαν διπλό αποτέλεσμα,απο τη μία απομάκρυναν κάποιους παραδοσιακούς thrashers αλλά άπο την άλλη τους επέτρεψε να προσεγγίσουν πιο mainstream κοινό.Τώρα αυτό,ο καθένας ανάλογα με τα γούστα του,το κρίνει ως θετικό ή μη.
Το σίγουρο είναι ότι οι προηγούμενες τελευταίες δουλειές της μπάντας δεν είχαν και πολλά να πούν.Έτσι η είδηση ότι επιστρέφουν σε συνδυασμό με τον ερχομό ξανά του Belladona,δημιούργησε έντονη προσμονή και αγωνία περί του τελικού αποτελέσματος.
Ώρα λοιπόν να ανακαλύψουμε τι μας επιφύλλασαν τελικά.
Ο δίσκος λοιπόν είναι ένας πολύ πλούσιος συνδυασμός ήχων,ακουσμάτων και διαφορετικών εκφάνσεων του metal.Βασίζεται στο thrash metal φυσικά αλλά για πολλοστή φορά οι ANTHRAX δημιουργούν δικά τους προσωπικά μοτίβα.
Επαναφέροντας κάπως πιο έντονα πια το old school thrash κλίμα,εμπλουτισμένο με δόσεις απο industrial αλλά και καθαρό heavy metal.O ήχος τους ακούγεται πιο συμπαγής και καθαρός παρά ποτέ,τεχνικός αλλά άμεσος.
Υπάρχει πληθώρα απο δολοφονικά riffs που κατακλύζουν τις συνθέσεις,γρήγοροι ρυθμοί που σε μερικά σημεία μπορεί να ταλαιπωρήσουν ευχάριστα τους σβέρκους μας.
Ο Scott Ian με την ρυθμική κιθάρα του εναλλάσει ρυθμούς και κατευθύνει την μηχανή,ο Rob Caggiano στη lead κιθάρα επιτελεί με μαεστρία τον ρόλο του διανθίζοντας με τα solos τα κομμάτια,χωρίς υπερβολές αλλά με άπταιστη τεχνική.Γνωρίζει καλά πότε πρέπει να επιταχύνει και πότε να φρενάρει και έχει πια ηγετικό ρόλο.
Ο Charlie Benante στα ντράμς,ελέω της πεντακάθαρης παραγωγής,έχει για πρώτη φορά τόσο πολύ διαυγή ήχο στο κοπάνημά του με το διπλό drumming να είναι ισοπεδωτικό.Ο Frank Bello με τη σειρά του αποτελεί εχέγγυο στο μπάσο ,άλλες φορές με την ήρεμη δύναμή του κι άλλες ξεπροβάλλοντας επιθετικά.
Και φτάνουμε στον κύριο Belladonna.Ότι διαθέτει μια εκπληκτική και ιδιαίτερη φωνή το κατέχουμε καλά εδώ και πολλά χρόνια.Σε αυτό τον δίσκο ακούγεται ακόμα καλύτερος,πιο μεστός,ώριμος και ξέρει πια να τοποθετείται επιδέξια στις ανάγκες των συνθέσεων.Μπορεί να μην πολυχρησιμοποιεί τις εξάρσεις του τόσο,αλλά δε παύει να δίνει με τον δικό του τρόπο το χρώμα στα τραγούδια.
Ακούγονται πολύ ωραία όλα αυτά,κι έτσι είναι,όμως το άλμπουμ δε μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο απο την δεινότητα την εκτελεστική αλλά κι απο την συνθετική μορφή του.Κι εδώ υπάρχουν κάποιες έντονες ενστάσεις.
Σίγουρα ο δίσκος δεν είναι στο σύνολό του ομοιόμορφος,και τι εννοώ με αυτό.
Αναμφισβήτητα υπάρχουν τραγούδια που έχουν πολλά να πούν,με όμορφα δομημένα στοιχεία,δυνατό και πιασσάρικο ρυθμό,με μελωδίες έξυπνες και που τα χαρακτηρίζεις άνετα πολύ καλά thrash metal κομμάτια.
Δυστυχώς όμως συναντάμε και κάποια άνισα τραγούδια που κινούνται σε ένα middle tempo ρυθμό,χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις,που τα σώζουν ελάχιστα κάποια χορωδιακά φωνητικά και κάποια οργανικά ξεσπάσματα.Σε κάποια μέρη φαίνεται ότι ενώ η βάση είναι το thrash,οι ANTHRAX προσπαθώντας να τα εμπλουτίσουν και με άλλα μοντέρνα ψήγματα,κάπου χάνουν την συνοχή και την ομοιογένειά τους.
Πάντως κάποιος θα πρέπει να αφιερώσει κάποια παραπάνω ακούσματα στον δίσκο,γιατί κι εγώ στις πρώτες ακροάσεις δε μπορώ να πω ότι σχημάτισα καλή άποψη.Όσο περισσότερο τον άκουγα,έβλεπα οι αρχικές εντυπώσεις να αλλάζουν κι ανακάλυπτα όλο και περισσότερα θετικά στοιχεία.
Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει εδώ και πολύ καιρό οι ANTHRAX,είναι ένας δίσκος εκπολιτισμένου thrash metal,με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του.
Πρός τα πού θα γείρει η ζυγαριά βασίζεται σε απόλυτα προσωπικά κριτήρια.Οι παραδοσιακοί δε θα βρούν απόλυτα ιανοποιημένες τις όποιες προσδοκίες τους για έναν δίσκο εποχής "Among the living" ή "State of euphoria",για ακόμα πιο πρώιμης ούτε συζήτηση.
Όσοι απλά ήλπιζαν στην ανάκτηση της πιο thrash metal αισθητικής ξανά απο το συγκρότημα,τότε αυτοί λογικά πρέπει να το ευχαριστηθούν και να το διασκεδάσουν.
"Worship Music" track listing:
1. Worship
2. Earth On Hell
3. The Devil You Know
4. Fight "Em Til You Can"t
5. I"m Alive
6. In The End
7. The Giant
8. Judas Priest
9. Crawl
10. The Constant
11. Revolution Screams
Για το Rock Overdose.gr
Πάνος Warlord Μπούγαλης
Comments
