Έκτος δίσκος για τους Αμερικάνους metallers και πολύ ενδιαφέρων γιατί ακολουθεί τα δύο albums που έκαναν τους dying ισχυρή δύναμη στο μεταλλικό χάρτη. Οι προσδοκίες αν μη τι άλλο είναι πολύ μεγάλες καθώς οι ίδιοι εδώ και 7 χρόνια έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν από τον υπόλοιπο συρφετό συγκροτημάτων του ίδιου στυλ.
Το album ξεκινάει δυναμικά και κάνει φανερές τις διαθέσεις του από το πρώτο κιόλας κομμάτι (το πρώτο που βγήκε και στη δημοσιότητα επίσης), δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο και το ύφος όλου του album. Σκληρά thrash riffs στα κουπλέ με συνοδεία brutal φωνητικών, μελωδικά refrains με καθαρά φωνητικά. Τα τρία πρώτα κομμάτια κινούνται στο ίδιο ύφος με αυτό που ξεχωρίζει να είναι το δεύτερο “A great foundation” για το σκληρό του ύφος… το οποίο όμως παρουσιάζει και ένα από τα σημαντικά προβλήματα του album, τα refrains. Όπως και σε αρκετά ακόμα κομμάτια οι μελωδίες στο συγκεκριμένο σημείο των κομματιών ακούγονται παρωχημένες και ίσως βεβιασμένες με αποτέλεσμα να θυσιάζεται σκληρότητα για χάρη της εμπορικότητας.
Το πιο ενδιαφέρον ίσως κομμάτι του δίσκου και το καλύτερο κατά την άποψή μου είναι το “Whispering silence”, το οποίο εμφανίζει μία πολύ καλοδουλεμένη μορφή που ίσως να θυμίζει και αυτή του φημισμένου “Through Struggle (Shadows are security)”. Δυναμική μελωδική εισαγωγή που ακολουθείται από σκληρό riff , ωραίο refrain με την καλύτερη ερμηνεία του Gilbert. Μελωδικό solo στην συνέχεια για να κλείσει το κομμάτι με fade away breakdown. Επίσης πολύ ποιοτικό τραγούδι είναι και το “Defender” το οποίο παρουσιάζει και κάποιες διαφορές σε σχέση με τα υπόλοιπα. Έκπληξη παρουσιάζει η μπασογραμμή στην αρχή καθώς και τα δύο πολύ προσεγμένα solos στη συνέχεια του κομματιού. Όσο αφορά τα φωνητικά ίσως να είναι και η πιο δουλεμένη σύνθεση με συνεχείς πετυχημένες εναλλαγές brutal –καθαρών.
Πιστοί στο ύφος τους οι As I lay dying κάνουν χρήση και πιο μελωδικών ακουσμάτων όπως τα “Overcome” (τσεκάρετε το Undone των All that remains), “My only home” και “Tear out my eyes” που κλείνει το δίσκο με έναν τρόπο παρόμοιο με αυτό του “This is who we are” από το “An ocean between us”.
Παρολ’αυτά ένας πιο προσεκτικός ακροατής που παρακολουθεί καιρό τη συγκεκριμένη μπάντα θα καταλάβει ότι τα “An ocean between us” και “The powerless rise” αποτελούν το breakthrough και αυτό μετράει αρνητικά για το album που εξετάζουμε εδώ καθώς χάνει σε αρκετά σημεία από τα προαναφερθέντα. Μεγάλη ομοιογένεια σε πολλές από τις συνθέσεις και πιο συγκεκριμένα στις δομές, γενικά μέτρια καθαρά φωνητικά, κάποια πιο αδύναμα κομμάτια “No lungs to breath” και “Wasted words” και η απουσία καθαρόαιμων σκληρών κομματιών επικυρώνουν το γενικό συλλογισμό.
Στα πλεονεκτήματα τώρα, σημαντικό ρόλο παίζουν τα solos, μικρά αλλά καλοδουλεμένα, εμφανίζονται στην συντριπτική πλειοψηφία των συνθέσεων, τα κλασσικά πολύ καλά brutal του Lambesis, τα Defender και Whispering silence καθώς και η απουσία fillers.
Σε γενικές γραμμές η νέα δουλειά των As I lay dying κρίνεται πολύ καλή και καθόλου απογοητευτική αν και η πιο εμπορική κατεύθυνση που διαλέγει να ακολουθήσει το συγκρότημα ίσως ξενίσει κάποιους πιο σκληροπυρηνικούς.
Βαθμολογία: 78/100
Για το RockOverdose.gr: Κωνσταντίνος «Beast» Δημητρόπουλος
Comments
