Η Ελλάδα με τους Batushka έχει μια ιδιαίτερη σχέση. Ο πυρήνας αυτής της κατασκότεινης τέχνης που πρεσβεύουν οι Batushka, αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της πνευματικότητας, της κουλτούρας και του πολιτισμού στη χώρα μας. Σκεπτόμενοι το σημείο τομής του πολιτισμού μας με τη μπάντα, άλλο τόσο γοητεύει η αγάπη των Ελλήνων οπαδών με τις αντιθέσεις της. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το sold out στην Αθήνα.
Η συναυλία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Δευτέρα στη νέα τοποθεσία του Arch Club. Στο Άγιον Όρος ο εσπερινός αρχίζει μετά την ένατη ώρα.
Πρώτοι εμφανίστηκαν οι Γάλλοι Houle, οι οποίοι διηγήθηκαν επί σκηνής σκοτεινές ιστορίες από τη θάλασσα. Όλοι ήταν ντυμένοι με ναυτικά ρούχα και το make up τους τους ήθελε βασανισμένους και ταλαιπωρημένους από το άγριο κύμα του ωκεανού. Είναι από τις ελάχιστες black metal μπάντες με γυναίκα frontwoman, η οποία τίμησε τις δυνατότητές της με πολύ high pitched κραυγές, συνοδευόμενη από τις melodic black metal συνθέσεις του κάθε κομματιού. Ομολογώ πως μου θύμισαν Children of Bodom σε μερικά σημεία.
Το θέαμα ήταν αρκετά πλούσιο σε κίνηση και props, ενώ στη σκηνή υπήρχε από το κλασικό φαναράκι των παλιών ναυτικών, μέχρι ψαροντούφεκο. Η τραγουδίστρια έπινε επί σκηνής ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και είχε έντονη και άγαρμπη κινησιολογία, κάτι που ταίριαζε απόλυτα με την εικόνα μιας εξαντλημένης, θασσοδαρμένης ναυτικού, ή ακόμα καλύτερα, κάποιου τρομακτικού στοιχειού βγαλμένο από μύθους. Μουσικά και παικτικά ήταν πολύ ενδιαφέρουσα μπάντα, και με έπεισαν να μπω και να τους ψάξω περεταίρω. Ερμήνευσαν κομμάτια κυρίως από τον μοναδικό τους δίσκο "Ciel cendre et misère noire". Οι Παριζιάνοι Houle πραγματεύονται μια - όλως περιέργως - σπάνια θεματολογία για το metal, που πρεσβεύουν καλά.
Κατά τις 22:30 ξεκίνησε η κατασκότεινη λειτουργία. Θα ξεκινήσω με τη σκηνική τους παρουσία, για την οποία τι να πει κανείς; Κεντρικά της σκηνής υπήρχε ένα φέρετρο καλυμμένο με πανί με occult σύμβολα εμπνευσμένα από την ορθοδοξία, που πάνω του είχε ένα πραγματικό κρανίο ανθρώπου. Μπροστά του είχε μια αλλοιωμένη εικόνα του Ιησού που μόλις είχε κατέβει από τον Σταυρό και ένα δοχείο (συγχωρέστε με που δεν ξέρω την ακριβή ονομασία) με άμμο και μελισσοκέρια. Αριστερά και δεξιά το συνόδευαν δύο αλλοιωμένες εικόνες της Παναγίας (τα εξώφυλλα από τους δίσκους "Panihida" και "Litourgiya"), που από μπροστά τους είχαν κηροστάτες με μελισσοκέρια. Η ενδυμασία της μπάντας είναι γνωστή: η πιο μαύρη και occult εκδοχή των ορθόδοξων αμφίων που υπάρχει.
Σε εντελώς κατανυκτικό και λατρευτικό κλίμα, έπαιξαν όλο το "Panihida" (αποτελείται από 8 "Pesn'"κομμάτια) και τα Yekteniya I, III, V, VII από το γνωστό "Litourgiya". Οι πολωνοί ήταν εκπληκτικοί. Ήταν τρομερά ατμοσφαιρικοί, οι καλύτεροι στο είδος τους και μοναδικοί σε αυτό που κάνουν! Εξαιρετικά vocals, και τα brutal για να μας θυμίζουν την ακραία πλευρά τους, αλλά και οι βυζαντινές ψαλμωδίες για την ανατολική ορθόδοξη αισθητική. Το κοινό ΚΑΡΑΓΟΥΣΤΑΡΕ από κάτω, μέσα σε αυτούς κι εγώ που δε μπορούσα να στρέψω το βλέμμα και την προσοχή μου πουθενά αλλού.
Περάσαμε μια υπέροχη βραδιά στο Arch η οποία δεν ξεχνιέται! Η έλευση τέτοιων καλλιτεχνών στη χώρα μας είναι απαραίτητη, μιας που είναι φυσιολογικό και πέρα για πέρα υγιές να ακούγονται και οι αντίθετες απόψεις από αυτές της εκκλησίας επικρατούσας θρησκείας, όσο κι αν αντιδρούν κάποιοι. Σε μια εποχή που η ελευθερία έκφρασης καταστρατηγείται, εμείς σαν σκεπτόμενοι πολίτες καλό είναι να προσπαθούμε να την αναδείξουμε, είτε συμφωνούμε είτε όχι.
Για το RockOverdose,
Κατερίνα Μήτικα
Φωτογραφίες:
Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Κατερίνα Μήτικα @mitica_photography
Comments
