Οι Between the Buried and Me αποτελούν κλασσική περίπτωση συγκροτήματος –θέματος τσακωμού στην παρέα για το ποιο είδος ανήκουν. Από το εξαιρετικό “The Silent Circus” μέχρι και το “The Great Misdirect” του 2009 κυκλοφορούν διαμάντια, έχοντας ως breakthrough της καριέρας τους το πολύχρωμο “Colours”. Επιστρέφουν λοιπόν φέτος με νέο δίσκο, που είναι concept και αποτελεί συνέχεια του περσινού ΕΡ “The Parallax: Hypersleep Dialogue”.
Μία λέξη που θα χαρακτήριζε το δίσκο όσον αφορά τον πρώτο κύκλο των ακροάσεων τουλάχιστον είναι: ΔΥΣΚΟΛΟΣ ή progressive(παρεξηγημένη έννοια). Πρόκειται μαλιστα για την πιο απαιτητική κυκλοφορία τους προς στιγμήν. Αρχικά πρέπει να δωθεί ιδιαίτερη μνεία στις καλοδουλεμένες κιθάρες και στα πλήκτρα. Οι Βορειοκαρολινιώτες έδωσαν βάση στην παραμικρή λεπτομέρεια, δημιουργώντας τόσο πολύπλοκες συνθέσεις που θα κάνουν τους nerds του youtube να πάθουν τρεις φορές τενοντίτιδα έως ότου βγάλουν επακριβώς τις συνθέσεις του δίσκου και τις ανεβάσουν από τη webcam τους.
To album ανοίγει με το “astral body”, το πιο Dream Theater κομμάτι τους, αρκετά περίεργο μόνο όμως για να δώσει τη θέση του στον πρώτο (από τους πέντε) ύμνο του δίσκου το “Lay Your Ghost to Rest”. Τυπικό ΒΤΒΑΜ τραγούδι με αρκετά θεατρικά σημεία και συνεχείς εναλλαγές ρυθμών. Γενικότερα σε όλο το album υπάρχει μια διάχυτη progressive αισθητική, κλασσική εναλλαγή μεταξή καθαρών και brutal φωνητικών με τη δική τους σφραγίδα πάντα, μακριά από την παγίδα του τετριμμένου που έχει τοποθετήσει το ίδιο το metalcore στα συγκροτήματά του.
Άλλο μεγάλο ατού του “The Parallax 2” είναι η ύπαρξη διάσπαρτων σημείων που ανήκουν σε εντελώς διαφορετικά είδη (blues, jazz, swing, reggae etc), τοποθετημένων πραγματικά αριστοτεχνικά στα τραγούδια με τέτοιο τρόπο ώστε να μη δίνουν την αίσθηση του «άκυρου». Έντονη διάθεση για πειραματισμό γίνεται εμφανής στο “Bloom”, το πιο ιδιόρρυθμο κομμάτι με σωστότατο Faith No More- feeling. Άλλο παράδειγμα αποτελεί το “The Black Box” με τα υπέροχα πλήκτρα του, δίνοντας σκυτάλη στο καλύτερο (κατά τη γνώμη μου) κομμάτι του δίσκου, το “Telos”. Εδώ συναντούμε τα πρώτα hardcore ατοιχεία του album, επιθετικότητα, μια spacey ατμόσφαιρα και ένα αιθέριο solo που λειτουργεί ως ενδιάμεσο break.
Όλα καλα έως εδώ ΑΛΛΑ.... Παρατηρώ το tracklist του δίσκου και βλέπω ότι αναγράφονται 12 tracks. Τότε γιατί έχω την εντύπωση ότι ακούω τα μισά; Δυστυχώς τα μισά κομμάτια είναι κατά βάση μικρά σε διάρκεια και λειτουργούν περισσότερο ως εισαγωγές στα μεγαλύτερα, καθιστώντας εμφανή την αδυναμία τους να σταθούν ως αυτόνομες ιδιαίτερες συνθέσεις (όπως πχ το “Desert Song” από το “The Great Misdirect”). Επίσης, όντας μεγάλος fan των BTBAM περίμενα περισσότερα hardcore στοιχεία και όχι απλές αναφορές. Επιπλέον, στο τέλος της ακρόασης , αισθάνομαι ελαφριά κόπωση, ακόμα και μετά απο αρκετές ακροάσεις.
Οι ΒΤΒΑΜ τα κατάφεραν ξανά να μας ξαφνιάσουν. Σίγουρα είναι “one of a kind band” (πείτε μου μια παρόμοια) με δίσκο που θα αναρριχηθεί στην εκτίμηση του ακροατή. Πάλι καλά που κυκλοφορούν το δίσκο τώρα το 2012 προτού επέλθει το “Telos” του κόσμου. ΠΑΝΑΞΙΟΙ.
Βαθμολογία: 88/100
Για το RockOverdose.gr: Γιώργος Ηλιόπουλος
Comments
