Είτε τους γνωρίζετε από το φοβερό Razor To Oblivion EP του 2007, είτε έχετε ακούσει το πρώτο full length τους το 2010 είτε τους γνωρίζετε φέτος, είναι σχεδόν αναπόφευκτο οι Black Breath να μη σας θυμήσουν Entombed περιόδου Clandestine ή καλύτερα Wolverine Blues. Είναι η «βρωμιάρα» η παραγωγή, είναι το sludgy groove, είναι το death ‘n’ roll που πατεντάρισαν οι Σουηδοί πίσω στις αρχές των 90 ‘s.
Ετούτοι εδώ όμως έχουν φτάσει αισίως στον δεύτερο ολοκληρωμένο τους δίσκο και πλέον ξέρουν τι θέλουν να κάνουν με τη ζωή τους, τώρα που μεγάλωσαν. Παραφράζοντας τη γνωστή θεωρία, μια πεταλούδα άνοιξε τα φτερά της στην Ιαπωνία, και στο Seattle οι Αμερικανοί δημιουργούν το χάος του Sentenced To Life, συμπυκνώνοντας μέσα σε 33 λεπτά με τον καλύτερο αυτό που έχουν δείξει ότι μπορούν και ξέρουν να κάνουν.
Hardcore punk ενέργεια και τσαντίλα, ένας drummer που θέλω να του φιλήσω χέρια και πόδια για το φανταστικό groove που παράγει, μακράν επικότερο αυτού του Heavy Breathing, riffs που από τη μία thrashάρουν ανεπαίσθητα και από την άλλη ζέχνουν Entombed-ίλα με τον πιο τίμιο τρόπο possible. Φανταστείτε αυτό που κάνουν οι Trap Them στο λίγο πιο «ποτ πουρί», αυτό που έκανα πέρυσι οι All Pigs Must Die, στον προσωπικό αγαπημένο μου δίσκο για το 2011, στο λίγο πιο groove-άτο.
Το μπάσιμο του «Feast of The Damned» είναι αρκετό για να χεστείς πάνω σου. Με τη δεύτερη, το επαναλαμβανόμενο ρεφραίν σου έχει γίνει δεύτερη φύση, άστο. Όσο για την ένσταση της σχετικά μικρής ποικιλίας, ποιος τη χρειάζεται; Μουσική εκτόνωσης του εσωτερικού μίσους είναι το δισκάκι, μπόμπα αδρεναλίνης, soundtrack εκτροχιασμού πάσης φύσεως. Η ποικιλία πάει περίπατο, όταν θα χρειαστείς 20 repeat για να ξεπεράσεις το «Home of the Grave». Η διάρκεια είναι όσο πρέπει για να κατεβαίνει μονορούφι και να μην σε «ξεδιψάει» απόλυτα. Ξέφρενη δισκάρα, μια από τις πιο εκρηκτικές headbanging εμπειρίες που θα έχουν οι φίλοι της ακραίας μουσικής για φέτος.
Βαθμολογία: 80/100
Για το RockOverdose.gr: Μάριος Πιτσαλίδης
Comments
